Een nieuw jaar begint – met tropische steeldrums

Sure as any living dream
It’s not all then what it seems
And the whole thing’s hauled away

Bovenstaand citaat komt uit het wonderschone maar ietwat bevreemdende 29 #Strafford APTS van Bon Iver. Live is het iets minder bevreemdend, met steelpedal en drumpartij die het wat voor de luisteraar allemaal wat meer op de rit houdt. Dat weet ik, omdat ik de afgelopen week naar onderstaand concert heb geluisterd (en gekeken) op YouTube. Daar blijft het voorlopig ook bij wat betreft mijn Bon Iver ‘live’ ervaring, want deze week werd bekend dat de hele Europese tour van de band is gecanceld… En dat terwijl ik dit keer eindelijk eens NIET achter het net viste bij de run op kaarten-voor-een-te-populaire-band-in-een-te-kleine-zaal. Maar het concert wordt niet opnieuw ingepland voorlopig, dus het geld komt binnenkort terug op de rekening en daar moeten we het maar mee doen. Jammer. Het nummer 29 #Strafford APTS begint op 10.49 en ik vond het bovenstaande citaat wel toepasselijk voor het concert dat over een paar weken plaats zou vinden en waar ik best naar uitkeek.

Verder heb ik bezoek gehad van twee monteurs, die allebei nog eens terug moeten komen omdat de problemen nog niet opgelost konden worden, en heb ik een normale werkweek achter de rug. Twee weken kerstvakantie is immers niet voor iedereen weggelegd. Oh, en ik heb mijn iPhone ingeleverd voor reparatie – want de batterij viel uit en Apple wilde ‘m gratis vervangen want zij hadden het zelf veroorzaakt in de fabriek. Dus zit ik even op mijn oude iPhone 5 te werken. Dat is weer even omschakelen.

Tot zover de eerste dompers van 2017, maar het jaar is nog niet verloren. Er zitten mooie dingen in het vat, met name ook mijn terugkeer naar Gothenburg volgende week, waar mijn goede vriend zijn Swingin’ Swedes dissertatie vast zonder veel dansmoves maar met een goed verhaal zal gaan verdedigen. Promoties zijn in mijn vriendengroep eerder regel dan uitzondering, maar deze is uniek niet alleen omdat ik er bij kan zijn, maar ook omdat ik het verhaal zowaar ga kunnen volgen. En het reisje naar het buitenland met wat goede vrienden is als bonus erbij.

Nu dit toch een vooruitblikkende post begint te worden, kan ik het net zo goed ook meteen over goede voornemens hebben. In navolging van een ander tof iemand doe ik dit jaar iedere maand een uitdaging. Challenge. Ding. Dat klinkt nu veel beter dan een goed voornemen. Ik heb niet zo’n goed idee wat ik met mijn jaar ga doen, verder, dus laat ik maar met een maand beginnen. En ik hoef, als ik in maart iets verzin, niet tot januari te wachten voor ik er mee ga beginnen… Dus. Ik begin met een maand iedere dag mediteren, omdat het iets is waar ik de voordelen van ervaar, maar wat ik niet echt gestructureerd in mijn leven heb zitten. Dus nu, één maand lang iedere dag. En dan bekijk ik dan wel of het zo ingesleten zit dat ik er mee doorga. Andere challenges waar ik nu over na denk: een maand niet drinken, een maand alleen maar nieuwe dingen koken, een maand iedere dag 10.000 stappen halen (dat wordt in de zomer, haha, het is veel te koud nu!), een maand zonder Netflix… Ach, we zien het wel! Eerst de januarimaand maar door dus!

Had ik al verteld dat ik een Bullet Journal bijhoud? Binnenkort komt daar ongetwijfeld een verhaaltje over, als ik iets verder in het jaar ben. Als experiment had ik het al de afgelopen tweeënhalve maand gedaan, maar nu ben ik ‘voor-het-echt’-begonnen in een nieuw notitieboek met enkele wijzigingen in de standaard opzet. Later meer.

Vanavond begint trouwens Wie Is De Mol?  en ja: dat ga ik weer kijken, net zoals alle vorige seizoenen. De werkpoule is aangemaakt, de bank is gestofzuigd (niet echt, maar toch, misschien doe ik dat straks wel), het tv-signaal gecontroleerd (en onvoldoende bevonden door de monteur), er zijn vraagtekens gezet bij zes van de tien Bekende Nederlands (die ik niet ken), en de laptop staat klaar. Want ja: er komen blogjes! De eerste week hier, de tweede week hier met vertraging (want: zie hierboven) en de derde week bij de vrienden van Incognitief, waarbij ik afwisselend met andere redactieleden afleveringen recap.

Verder nog nieuws? Nee. Idealiter maak ik nu een bruggetje terug naar Bon Iver, want dan is deze post mooi rond. In plaats daarvan link ik naar het nieuwe liedje van Jens Lekman, omdat hij de afgelopen jaren heeft geworsteld met een nieuw album, en dat dat er nu echt aan gaat komen en Life Will See You Now gaat heten. Het sentiment erachter vind ik heel mooi.

I was panicking about that and I had a conversation about it with my girlfriend. She said “just describe to me what the album is about” and I said “well, it’s about these people and it’s like they’re sitting in a waiting room waiting for life to start and then the nurse comes out and says “life will see you now””. Then we looked at each other and smiled and that was that.

Jens heeft, volgens de eerste recensenten, een ontzettend vrolijk album gemaakt met hele verdrietige teksten hier en daar. Maar dat hoor je pas nadat je klaar bent met dansen:

And it smells so good / that sandalwood
The vetiver / Pink pepper
And I guess I still love her
She’s gone forever
However hard that might feel
At least it was real
If it could hurt like that

Maar dat dan dus met tropische steeldrums. Classic Jens dus. We gaan zien of dat een heel album lang gaaf is.

 

Ondertussen bij Incognitief

Jaja, dat bloggen pakken we binnenkort weer op hoor. Binnenkort, echt.

Ondertussen bij Incognitief:

Het zag er niet goed uit

Het zag er niet goed uit voor Jens Lekman. Vorig jaar stelde hij me teleur met een veel te korte show in Nijmegen. Vervolgens bleek zijn nieuwe album uit 10 nummers te bestaan, waarvan ik er één al jaren kende en een ander (single Erica America) nogal tegenviel. En het nummer Golden Key was weliswaar niet de reden waarom ik een jaar lang een gouden sleutel om mijn nek droeg, maar wel de reden waarom ik überhaupt een gouden sleutel had. Dus het nummer had best op het nieuwe album gemogen wat mij betreft. Allemaal niet. Nee, ik was kritisch, sceptisch en dat werd er niet beter op toen er bericht kwam dat het nieuwe album een echt break-up album zou worden en soberder zou klinken.

Het is allemaal goed gekomen. Althans. Golden Key staat niet op het album – terwijl ook daarvan de thematiek de gefaalde liefde is – maar verder heb ik niks te klagen. I Know What Love Isn’t komt pas over een maand uit, maar het platenlabel van Lekman, Secretly Canadian, was zo aardig om mensen die het album vooruit bestelden alvast een exemplaar als download toe te sturen. Dan ben ik de beroerdste niet. De eerste luistersessie was nog wat ongemakkelijk “wow, dit is wel intens allemaal.” – om depressief van te worden, zullen we maar zeggen, maar bij een tweede en derde luisterbeurt ontdek je de Lekmaniaanse muzikale en tekstuele grapjes die zelfs de meest depressieve nummers (Every little hair knows your name) bevolken. Dat doet de Zweed dan weer slim.

De productie is op dit album daadwerkelijk wat consistenter te noemen: waar voorheen uitbundige blazers klonken, klinkt nu één (1) saxofoon of een fluit. Soms horen we zowaar zelfs een zacht kabbelende Spaanse gitaar. Het onderdeel waar niet op is bezuinigd zijn de achtergrondkoortjes: die zijn nog als vanouds sterk en in grote getale aanwezig. Zo depressief als I Know What Love Isn’t qua thematiek mag zijn, zo vrolijk is het qua muzikaliteit. Bewijsstuk: de titelsong (de officiële video / albumversie) is een stuk vrolijker dan de liveversie die ik recent plaatste:

Ieder nummer breekt Lekman je hart een klein beetje, maar als geheel werkt het album therapeutisch in zijn vrolijkheid. Absoluut hoogtepunt op de cd (al hoor je dat er in eerste instantie niet aan af) is The World Moves On waarin ruim 6 minuten Jens niet alleen de liefde relativeert maar ook een briljante parallel trekt naar de bosbranden die Australië enkele jaren geleden teisterden.

(…)

We saw plumes of smoke rising in the distance from our balcony – I poured a glass of wine
Sucked the juice out of a kiwi, then I turned on the tv,

they showed acres after acres of absolutely nothing

And then Stevie called asked “are you watching what I’m watching?”
I said “I’m watching what you’re watching, but what is it I’m watching?”

Waarna de koppeling wordt gelegd met Jens’ persoonlijke liefdesleven (we made out in every bar in town, while the state of Victoria burned down to the ground) en er vervolgens op extreem zoete wijze in het refrein wordt gezongen:

And the sun set on the city, the wind swept through the valley
You don’t get over a broken heart, you just learn to carry it gracefully

En dat zijn pas de eerste twee minuten van The World Moves On. Het nummer gaat nog vier minuten door waarin Jens onder andere door een eikel van zijn fiets wordt gekickt en alles zit tegen (and that’s what it’s like when you have your heart broken, the world just  shrugs its shoulders and keeps going), vrienden hem vertellen dat het misschien aan hem zelf ligt en zijn vriendin wilde dat hij gewoon was vreemd gegaan.

Nee, Jens met een gebroken hart is geen ideale combinatie, maar het levert wel een goed album op. Want ik heb het nog niet eens gehad over de rest van de cd waarop pareltjes staan als Baby what’s wrong? You say nothing (….) it’s really nothing at all it’s just some dandruff on my shoulder…

Misschien lijkt het in deze bespreking dat Jens een album vol drama heeft gemaakt, maar het mooie is dat er uiteindelijk voldoende humor en relativering in de muziek en de teksten zit. Voldoende humor en relativering om het tot een leuke plaat te maken. Jens snapt zelf ook dat het belachelijk is om liefdesproblemen en wereldproblematiek met elkaar te verbinden, maar het is desch’ mensch’ eigensch’ om dat toch te doen. De rechtvaardiging voor de cd zit hem in de afsluiter, een sobere gitaartokkel waarin Jens zingt over het feit dat hij nergens anders over kan zingen dan over “haar”:

Every cell in this body, has been replaced since you left me

But the memory is in the DNA

And through the vessels and vains, leaves a halo around the brain

Every little hair knows your name

 

I started working out when we broke up I can do one hundred push-ups,  I could probably do two if I was bold

I wrote some songs, when we broke up, but nothing came out so I stopped, every chord I struck was miserable chord

Like a FMinor11, or E#Major7
It all sounds the same
Every chord knows your name

 

Every little hair knows your name

Every little hair knows your name

En dan laat Lekman je na al zijn muzikale grapjes toch met een stukje “echtheid” achter. Hoewel er nauwelijks aan te twijfelen valt dat Lekmans avonturen op deze cd echt zijn gebeurd, is het pas bij de afsluiter dat Jens nog maar halfjes probeert om je te laten glimlachen en zegt: “dit was dus een minder leuke tijd.” En dan valt alles op zijn plek. Every Little Hair Knows Your Name zal niet de geschiedenis in gaan als het beste nummer van Lekman, maar het is op deze cd het nummer dat Jens even menselijk maakt. En iedereen met een hart kan niet anders dan even slikken.

Arme Jens.

vierenhalf uit vijf

I Know What Love Isn’t verschijnt in september in de platenzaken.

Elimineren

Ja, ik kan hier veel over zeggen. Maar ik kan het ook voor zichzelf laten spreken.

Hey, do you wanna go see a band?
No I hate bands.

It’s always packed with men spooning their girlfriends
Clutching their hands
As if they’d let go
Their feet would lift from the ground and ascend

I don’t know what love is, but I know what it isn’t…

Begint na de teleurstellende eerste single Erica America nu zowaar uit te kijken naar het album I Know What Love Isn’t.


Hip

Eerder deze week heb ik een mooie verjaardag gevierd.

Althans, uiteindelijk was het gewoon een werkdag, maar wel een die werd opgeleukt met een constante stroom aan Facebook-notificaties, Twitter-mentions en nog een handvol telefoontjes en sms’jes. Dank iedereen daarvoor. Van mijn collega’s kreeg ik een toffe nieuwe tas – die zagen me immers elke morgen binnenkomen met een veel te grote rugzak of een bijna vergane schoudertas. Die tijden zijn voorbij, vanaf nu ben ik hip. Behalve als ik – net als gisterochtend – met mijn regenponcho aan naar mijn werk moet fietsen omdat het HERFSTWEER in JUNI is. Mijn regenponcho is erg praktisch, maar niet bijzonder hip. Die dingen gaan wel vaker niet goed samen.

De zomer was dit jaar wel erg kort, niet waar… Dus ik blijf hopen dat het vanaf morgen ineens beter weer is. Ik zou het niet erg vinden. Ik moet al ruim een week een van mijn teenslippers bij de schoenmaker ophalen, maar ik heb hem tot nu toe nog niet nodig gehad. En nu – tijdens koopavond – regent het zo hard dat ik liever tot dit weekend wacht.

Bij mijn vorige werk zat er een vrij strak ritme in mijn werk. Behalve als er groot nieuws over Apple was, was er een duidelijk werkritme – 4 weken, deadline. Nu is dat niet meer. Er zit een zekere onvoorspelbaarheid in. Veel dingen zijn te plannen, maar er komen altijd dingen tussendoor, waardoor ik ineens een heleboel tegelijk moet doen. En het lukt ook nog, al zit ik daarna wel met een serieuze dip. Die duurt nu nog steeds een beetje voort, dus probeer ik maar door te bloggen mezelf weer wat op te laden. Tot nu toe nog niet gelukt…

Normaal houd ik de sociale netwerken redelijk in de gaten gedurende de dag. Vandaag was ik veel onderweg en aan het hollen, dus was het een prettige verrassing dat Jens Lekman eindelijk zijn album aankondigde. I Know What Love Isn’t gaat het heten, en het verschijnt in september. De eerste single staat hier online, maar het kwartje is bij mij eerlijk gezegd nog niet gevallen. Mooie melodrama, wellicht, maar de koortjes leiden me te veel af van het nummer zelf. Als dat al kan. De saxsolo, net wat minder glad dan zou moeten, is wel weer mooi. Oordeelt u zelf.

Kortom, bij mij is de jury nog out. Maar dat het album hip wordt, staat buiten kijf… Met titels als Some Dandruff on Your Shoulder en The World Moves On. Ook het twee jaar geleden verschenen The End Of The World (Is Bigger Than Love) staat op het album en dat nummer is dan wel weer gaaf. Drie maanden wachten nog. Ik hoop dat Jens de hoge verwachtingen kan inlossen. De albumcover (ook te zien in de YouTube-stream hierboven) is weer van hoog niveau. Ik wacht in spanning af. Bij het verschijnen van de vorige plaat was Jens Lekman de hippe indiekoning van de singer/songwriterscene – misschien op Sufjan Stevens na. Niet dat ik daar echt om geef, maar ik zocht een bruggetje dat deze post mooi cyclisch maakt. Het zal mij benieuwen of hij die status dit jaar behoudt (eigenlijk niet, maar het bruggetje komt nu dus). Ik weet in ieder geval dat hij wel minder hippe dingen heeft gedragen dan een regenponcho. Of is een harnas weer hip omdat het zo oud is?

Jens Lekman maakt zich er makkelijk van af

In het verleden ben ik vaak lovend geweest over Jens Lekman, zowel over zijn muziek op plaat als zijn concerten. Vorig jaar schreef ik: “Jens Lekman is live, net als de vorige twee keer dat ik hem zag, erg goed.” En dat was dan ook zo. Met een nieuwe EP op zak, tourt Jens door Amerika en Europa. Het Europese deel van die tour begint in de kleine zaal van de Vereeniging te Nijmegen en dat is – wellicht – een wat ongelukkige keuze, blijkt achteraf.

De Vereeniging heeft namelijk een best mooie zaal, maar de kleine zaal is… tsja… De keren dat ik er met het Nijmeegs Boekenfeest ben geweest heb ik me al over de aankleding van de zaal verbaasd. Het ziet er allemaal wat kitscherig uit. En als die zaal dan niet helemaal is uitverkocht, tsja, dan hangt er ook geen bijzonder fijne sfeer.

Ook jammer van de Nijmeegse start is dat Jens Lekman last heeft van jet lag. Hij oogt vermoeid en geeft later ook zelf toe dat de Atlantische oversteek hem parten speelt. Dat is allemaal leuk en aardig Jens, maar vier jaar geleden heb je een ongelooflijk mooi concert gespeeld in Doornroosje en de mensen die er toen waren, hebben nu weer hoge verwachtingen. De show must go on, wellicht?

Voordat Jens echter zelf aan de slag gaat, krijgen we een voorprogramma verzorgd door Lia Ices en een gitarist. Het is ongetwijfeld mooie, melancholische, repetitieve muziek, maar de zaal bereikt het niet. Het geluid is rommelig en het publiek is nog aan het binnendruppelen – zin in een feestje op vrijdagavond. Hoe mooi Lica Ices dan ook mag spelen, mij doet het vrij weinig. Jammer.

Daarna is het nog bijna drie kwartier wachten op het hoofdprogramma – de verwachtingen zijn nog hoger nu… Dan beginnen we eindelijk! Na Nederland te hebben aangedaan met een all-female-band, band met dj en band met sampler, is Jens vanavond in karige bezetting naar Nederland gekomen. Alleen een drummer met overgewicht in een hoekje van het podium en Jens zelf. De drummer kan gelukkig ook zingen en tijdens het eerste, rustige nummer van de set doet hij dat niet onverdienstelijk.

Daarnaast volgt een mix van oud en nieuw werk (I Saw Her In The Anti-War Demonstration, A Sweet Summer’s night on Hammer Hill worden afgewisseld met werk van de EP). De drummer in kwestie geeft het optreden de nodige punch, maar gaat wat mij betreft de mist in bij The End Of The World is Bigger Than Love – waarbij zijn backing vocals in het refrein enige impact missen en in het couplet ook nog eens bijna vals zijn.

Toch mogen we niet klagen: Jens is zelf in topvorm en zingt – ondanks zijn jetlag – de sterren van de hemel. Hij blijkt zelfs goed te hebben nagedacht over de opbouw van de set. Hij vertrouwt steeds meer op zijn sample-machine die strijkers, blazers en zelfs compleet andere nummers door de speakers blaast. Jammer betekent dit dat het optreden steeds meer verdrinkt in diezelfde samples. Het punt waarbij live en samples in evenwicht zijn? De combinatie Golden Key / The Opposite of Hallelujah, waarbij voor mij de status van Jens als zijnde briljant weer wordt bevestigd. Daarna is meteen het matigste moment van het optreden, want Jens geeft er na een dik half uur de brui aan.

In de eerste encore worden we onder andere getrakteerd op een totaal overbodige cover van 10CC. Daarbij wordt nog meer duidelijk dat Jens zijn samples enorm waardeert en er enorme lol bij heeft om te dansen op het podium. Maar in zijn eentje komt het zo zielig over – de drummer met overgewicht zit immers achter zijn drumstel mee te tikken. Het werkt gewoon niet.

Gelukkig komt Jens terug voor een tweede keer – het concert is dan net 50 minuten bezig. Hij sluit af met het wonderschone And I Remember Every Kiss, dat solo veel EN veel mooier is dan op de cd met orkestrale begeleiding. Daarbij wordt duidelijk dat Jens’ muziek eigenlijk maar op twee manieren echt werkt: compleet over de top met 10-koppige band en gekkigheid, of intiem in zijn eentje.

Na afloop komt Jens naar de merchandise voor handtekeningen en een praatje met fans. Een paar Vlaamse fans, waarschijnlijk speciaal overgekomen voor het optreden, wijst hem erop dat hij geen Black Cab heeft gespeeld en dat ze dat heel jammer vinden. Jens biedt meteen zijn excuses aan en zegt dat hij het wel had willen spelen, maar de setlist verkeerd had gelezen. Hij haalt meteen zijn gitaar en speelt Black Cab voor het publiek dat er nog is en trakteert ook nog op het mooie Shirin. Daarmee herstelt Jens iets van de schade.

Misschien dacht Jens Lekman voorafgaand aan de tour: ik heb nog geen nieuw album, maar wel een EP en die wil ik ook promoten. Als ik nu eens een korte tour doe, met één of twee shows in ieder land… Gewoon niet te lange shows, maar wel met de essentie van Lekman.

Nou… Dat werkt dus niet. Ik vrees dat veel mensen naar huis zijn gegaan met het gevoel dat Lekman zich er wat makkelijk vanaf heeft gemaakt. Voor fans, zeker de casual luisteraar, bestaat het concept “tussendoor-show” niet. Jens heeft zich er dan ook wat makkelijk vanaf gemaakt. Het was mooi, maar veel te kort. Het was leuk, maar niet leuk genoeg om de lengte van de show te rechtvaardigen. Nijmegen had meer verwacht en hopelijk komt Lekman volgend jaar – met een nieuw album en volledige band – terug om de schade te beperken. Want dan gaan we uiteraard gewoon weer.

Een gouden sleutel

Omdat ik het nog wat vroeg vind om in een 100% nihilist te veranderen (hoewel het erg aanlokkelijk klinkt, bij tijd en wijle), heb ik mezelf een aantal doelen gesteld dit jaar. Goede voornemens zo u wilt. Ik zeg wel vaker dat ik iets ga doen (liedjes fatsoenlijk opnemen, nieuwe woonruimte zoeken, miljonair worden, een boek schrijven, een band beginnen en een rijbewijs halen), maar gauw worden die projecten na een tijdje in de steek gelaten. Niet omdat ik er geen zin in heb, maar omdat ik zoveel tegelijk aan het doen ben dat ik ze niet allemaal mijn aandacht kan geven of omdat er een nog belangrijker project is.

In 2011 gaat dit veranderen. Ik heb mezelf dus een aantal goede voornemens ehm… voorgenomen en ik ben vastberaden om ze dit jaar ook daadwerkelijk uit te voeren. Maar zoals ik al zei: ik ken mezelf en in principe gaat er dus niks gebeuren tenzij ik er iets tastbaars tegenover stel…

Toen ik afgelopen zomer bij een concert van Jens Lekman was, kocht ik na afloop een gouden sleutel (geen echt goud natuurlijk). Jens draagt er zelf ook één en hij opent de concerten met een nummer over zijn sleutel. Jens doet het denken aan een vorige relatie, maar dat doet er niet toe.  Na afloop kocht ik er ook één, die ik vervolgens bij Sjoerd in Leiden liet liggen. Op Oudjaarsavond kreeg ik hem terug. Nu ben ik niet echt iemand die sieraden draagt, laat staan sieraden met een diepe reden erachter en het valt dan ook enorm op dat ik sinds 1 januari een gouden  sleutel draag. Nu mensen mij vragen waarom ik die sleutel draag, jat ik meestal een van Lekmans excuses (bijvoorbeeld dat ik de burgemeester van een kleine gouden stad ben, en ik draag de sleutel van de stadspoort). Wanneer ik dit zeg – jawel, ik heb dit wel eens gezegd – roept een stemmetje in mijn hoofd dat ik full of shit ben. De waarheid vertellen waarom ik die sleutel draag is echter geen optie – dan vind ik mezelf namelijk een beetje een drama queen: “Ik draag een gouden sleutel omdat ik mijn goede voornemens van dit jaar moet en zal uitvoeren.” Ik ben geen impulsief persoon die denkt en doet met grote gebaren.

Kortom, het dragen van die sleutel is een soort zelfkastijding. Ik moet er aan wennen, of ik moet zo snel mogelijk ervoor zorgen dat ik hem weer af mag doen. Dat mag ik pas als ik mijn doelen van dit jaar heb bereikt. Misschien ben ik tegen die tijd aan de sleutel rond mijn nek gewend – ik ben al minder zelfbewust van het feit dat ik er een om heb -, maar dat is niet het punt. Het punt is dat ik door het uitvoeren van mijn goede voornemens daadwerkelijk wat stappen zet, waarvan ik sommige al lang geleden had moeten zetten. Als ik daar bovendien iets impulsiever van word, dan is dat geen negatieve bijwerking, denk ik.

De eerste stap van dit jaar is het halen van een rijbewijs. Morgen, maandag 17 januari 2011, is mijn eerste officiële rijles. Ik heb er echt heel veel zin in, ik heb er nu echt geld voor en ik heb tijd. Kortom, dit is het moment, nu gaat het gebeuren. Ik ben ook erg benieuwd of ik het een beetje ga kunnen. Maar daar leest u de komende tijd vast regelmatig over.