Aankomende albums: een vooruitblik op 2017

Incognitief blikt vooruit op nieuwe albums die dit voorjaar verschijnen. Gewoon, omdat 2016 een deprimerend muziekjaar was – vooral vanwege het overlijden van diverse grote meesters. Maar vooral ook omdat er niet genoeg nieuwe muziek kan verschijnen om enthousiast van te raken.

“Aankomende albums: een vooruitblik op 2017” verder lezen

Een nieuw jaar begint – met tropische steeldrums

Sure as any living dream
It’s not all then what it seems
And the whole thing’s hauled away

Bovenstaand citaat komt uit het wonderschone maar ietwat bevreemdende 29 #Strafford APTS van Bon Iver. Live is het iets minder bevreemdend, met steelpedal en drumpartij die het wat voor de luisteraar allemaal wat meer op de rit houdt. Dat weet ik, omdat ik de afgelopen week naar onderstaand concert heb geluisterd (en gekeken) op YouTube. Daar blijft het voorlopig ook bij wat betreft mijn Bon Iver ‘live’ ervaring, want deze week werd bekend dat de hele Europese tour van de band is gecanceld… En dat terwijl ik dit keer eindelijk eens NIET achter het net viste bij de run op kaarten-voor-een-te-populaire-band-in-een-te-kleine-zaal. Maar het concert wordt niet opnieuw ingepland voorlopig, dus het geld komt binnenkort terug op de rekening en daar moeten we het maar mee doen. Jammer. Het nummer 29 #Strafford APTS begint op 10.49 en ik vond het bovenstaande citaat wel toepasselijk voor het concert dat over een paar weken plaats zou vinden en waar ik best naar uitkeek.

Verder heb ik bezoek gehad van twee monteurs, die allebei nog eens terug moeten komen omdat de problemen nog niet opgelost konden worden, en heb ik een normale werkweek achter de rug. Twee weken kerstvakantie is immers niet voor iedereen weggelegd. Oh, en ik heb mijn iPhone ingeleverd voor reparatie – want de batterij viel uit en Apple wilde ‘m gratis vervangen want zij hadden het zelf veroorzaakt in de fabriek. Dus zit ik even op mijn oude iPhone 5 te werken. Dat is weer even omschakelen.

Tot zover de eerste dompers van 2017, maar het jaar is nog niet verloren. Er zitten mooie dingen in het vat, met name ook mijn terugkeer naar Gothenburg volgende week, waar mijn goede vriend zijn Swingin’ Swedes dissertatie vast zonder veel dansmoves maar met een goed verhaal zal gaan verdedigen. Promoties zijn in mijn vriendengroep eerder regel dan uitzondering, maar deze is uniek niet alleen omdat ik er bij kan zijn, maar ook omdat ik het verhaal zowaar ga kunnen volgen. En het reisje naar het buitenland met wat goede vrienden is als bonus erbij.

Nu dit toch een vooruitblikkende post begint te worden, kan ik het net zo goed ook meteen over goede voornemens hebben. In navolging van een ander tof iemand doe ik dit jaar iedere maand een uitdaging. Challenge. Ding. Dat klinkt nu veel beter dan een goed voornemen. Ik heb niet zo’n goed idee wat ik met mijn jaar ga doen, verder, dus laat ik maar met een maand beginnen. En ik hoef, als ik in maart iets verzin, niet tot januari te wachten voor ik er mee ga beginnen… Dus. Ik begin met een maand iedere dag mediteren, omdat het iets is waar ik de voordelen van ervaar, maar wat ik niet echt gestructureerd in mijn leven heb zitten. Dus nu, één maand lang iedere dag. En dan bekijk ik dan wel of het zo ingesleten zit dat ik er mee doorga. Andere challenges waar ik nu over na denk: een maand niet drinken, een maand alleen maar nieuwe dingen koken, een maand iedere dag 10.000 stappen halen (dat wordt in de zomer, haha, het is veel te koud nu!), een maand zonder Netflix… Ach, we zien het wel! Eerst de januarimaand maar door dus!

Had ik al verteld dat ik een Bullet Journal bijhoud? Binnenkort komt daar ongetwijfeld een verhaaltje over, als ik iets verder in het jaar ben. Als experiment had ik het al de afgelopen tweeënhalve maand gedaan, maar nu ben ik ‘voor-het-echt’-begonnen in een nieuw notitieboek met enkele wijzigingen in de standaard opzet. Later meer.

Vanavond begint trouwens Wie Is De Mol?  en ja: dat ga ik weer kijken, net zoals alle vorige seizoenen. De werkpoule is aangemaakt, de bank is gestofzuigd (niet echt, maar toch, misschien doe ik dat straks wel), het tv-signaal gecontroleerd (en onvoldoende bevonden door de monteur), er zijn vraagtekens gezet bij zes van de tien Bekende Nederlands (die ik niet ken), en de laptop staat klaar. Want ja: er komen blogjes! De eerste week hier, de tweede week hier met vertraging (want: zie hierboven) en de derde week bij de vrienden van Incognitief, waarbij ik afwisselend met andere redactieleden afleveringen recap.

Verder nog nieuws? Nee. Idealiter maak ik nu een bruggetje terug naar Bon Iver, want dan is deze post mooi rond. In plaats daarvan link ik naar het nieuwe liedje van Jens Lekman, omdat hij de afgelopen jaren heeft geworsteld met een nieuw album, en dat dat er nu echt aan gaat komen en Life Will See You Now gaat heten. Het sentiment erachter vind ik heel mooi.

I was panicking about that and I had a conversation about it with my girlfriend. She said “just describe to me what the album is about” and I said “well, it’s about these people and it’s like they’re sitting in a waiting room waiting for life to start and then the nurse comes out and says “life will see you now””. Then we looked at each other and smiled and that was that.

Jens heeft, volgens de eerste recensenten, een ontzettend vrolijk album gemaakt met hele verdrietige teksten hier en daar. Maar dat hoor je pas nadat je klaar bent met dansen:

And it smells so good / that sandalwood
The vetiver / Pink pepper
And I guess I still love her
She’s gone forever
However hard that might feel
At least it was real
If it could hurt like that

Maar dat dan dus met tropische steeldrums. Classic Jens dus. We gaan zien of dat een heel album lang gaaf is.

 

Leedvermaak van Beirut levert mooie plaat op

Albums geproduceerd in (persoonlijke) crisistijden zijn vaak van grote klasse. Eerder dit jaar verscheen Sufjan Stevens’ Carrie & Lowell over het overlijden van Stevens’ moeder, maar zowel in mijn platencollectie (Face Value, I Know What Love Isn’t, Once I Was An Eagle, For Emma, Forever Ago) als daarbuiten (21, Rumours) zijn de voorbeelden legio. Beirut-frontman Zach Condon zat het ook niet mee: niet alleen werd hij opgenomen in het ziekenhuis wegens oververmoeidheid na te veel touren, ook kreeg hij een writer’s block én viel zijn huwelijk uiteen. No No No moet wel een meesterwerk zijn, toch? “Leedvermaak van Beirut levert mooie plaat op” verder lezen

Ondertussen bij Incognitief

Jaja, dat bloggen pakken we binnenkort weer op hoor. Binnenkort, echt.

Ondertussen bij Incognitief:

52 gratis liedjes – het monsterproject van Jens Lekman

Hij is altijd al een beetje raar geweest, Jens Lekman. Hij laat Engelse woorden rijmen die volgens natives allesbehalve rijmen, zijn liedjes zitten vol rare samples, vreemde metaforen en melodrama van de bovenste plank en zijn website verkeert nog in de jaren 90. Zijn nummers variëren van theatraal en gestructureerd tot fragmentarisch en ‘niet-meer-dan-een-idee’. Hij is, kortom, geen artiest die zich makkelijk in één zin laat vangen, daarom kregen zijn eerste drie albums ook als ondertitel Collections of Songs mee en was zijn break-up album I Know What Love Isn’t (2012) pas het eerste album dat een coherent geheel vormde. Om niet zo eenzaam te zijn bij het werken aan de opvolger, is de Zweed aan een nieuw ambitieus project begonnen: in 2015 schrijft en publiceert hij iedere week een liedje. Na 12 liedjes, volgens sommige liefhebbers de perfecte hoeveelheid voor een album, maken we de balans op: goed idee?

“52 gratis liedjes – het monsterproject van Jens Lekman” verder lezen

Het zag er niet goed uit

Het zag er niet goed uit voor Jens Lekman. Vorig jaar stelde hij me teleur met een veel te korte show in Nijmegen. Vervolgens bleek zijn nieuwe album uit 10 nummers te bestaan, waarvan ik er één al jaren kende en een ander (single Erica America) nogal tegenviel. En het nummer Golden Key was weliswaar niet de reden waarom ik een jaar lang een gouden sleutel om mijn nek droeg, maar wel de reden waarom ik überhaupt een gouden sleutel had. Dus het nummer had best op het nieuwe album gemogen wat mij betreft. Allemaal niet. Nee, ik was kritisch, sceptisch en dat werd er niet beter op toen er bericht kwam dat het nieuwe album een echt break-up album zou worden en soberder zou klinken.

Het is allemaal goed gekomen. Althans. Golden Key staat niet op het album – terwijl ook daarvan de thematiek de gefaalde liefde is – maar verder heb ik niks te klagen. I Know What Love Isn’t komt pas over een maand uit, maar het platenlabel van Lekman, Secretly Canadian, was zo aardig om mensen die het album vooruit bestelden alvast een exemplaar als download toe te sturen. Dan ben ik de beroerdste niet. De eerste luistersessie was nog wat ongemakkelijk “wow, dit is wel intens allemaal.” – om depressief van te worden, zullen we maar zeggen, maar bij een tweede en derde luisterbeurt ontdek je de Lekmaniaanse muzikale en tekstuele grapjes die zelfs de meest depressieve nummers (Every little hair knows your name) bevolken. Dat doet de Zweed dan weer slim.

De productie is op dit album daadwerkelijk wat consistenter te noemen: waar voorheen uitbundige blazers klonken, klinkt nu één (1) saxofoon of een fluit. Soms horen we zowaar zelfs een zacht kabbelende Spaanse gitaar. Het onderdeel waar niet op is bezuinigd zijn de achtergrondkoortjes: die zijn nog als vanouds sterk en in grote getale aanwezig. Zo depressief als I Know What Love Isn’t qua thematiek mag zijn, zo vrolijk is het qua muzikaliteit. Bewijsstuk: de titelsong (de officiële video / albumversie) is een stuk vrolijker dan de liveversie die ik recent plaatste:

Ieder nummer breekt Lekman je hart een klein beetje, maar als geheel werkt het album therapeutisch in zijn vrolijkheid. Absoluut hoogtepunt op de cd (al hoor je dat er in eerste instantie niet aan af) is The World Moves On waarin ruim 6 minuten Jens niet alleen de liefde relativeert maar ook een briljante parallel trekt naar de bosbranden die Australië enkele jaren geleden teisterden.

(…)

We saw plumes of smoke rising in the distance from our balcony – I poured a glass of wine
Sucked the juice out of a kiwi, then I turned on the tv,

they showed acres after acres of absolutely nothing

And then Stevie called asked “are you watching what I’m watching?”
I said “I’m watching what you’re watching, but what is it I’m watching?”

Waarna de koppeling wordt gelegd met Jens’ persoonlijke liefdesleven (we made out in every bar in town, while the state of Victoria burned down to the ground) en er vervolgens op extreem zoete wijze in het refrein wordt gezongen:

And the sun set on the city, the wind swept through the valley
You don’t get over a broken heart, you just learn to carry it gracefully

En dat zijn pas de eerste twee minuten van The World Moves On. Het nummer gaat nog vier minuten door waarin Jens onder andere door een eikel van zijn fiets wordt gekickt en alles zit tegen (and that’s what it’s like when you have your heart broken, the world just  shrugs its shoulders and keeps going), vrienden hem vertellen dat het misschien aan hem zelf ligt en zijn vriendin wilde dat hij gewoon was vreemd gegaan.

Nee, Jens met een gebroken hart is geen ideale combinatie, maar het levert wel een goed album op. Want ik heb het nog niet eens gehad over de rest van de cd waarop pareltjes staan als Baby what’s wrong? You say nothing (….) it’s really nothing at all it’s just some dandruff on my shoulder…

Misschien lijkt het in deze bespreking dat Jens een album vol drama heeft gemaakt, maar het mooie is dat er uiteindelijk voldoende humor en relativering in de muziek en de teksten zit. Voldoende humor en relativering om het tot een leuke plaat te maken. Jens snapt zelf ook dat het belachelijk is om liefdesproblemen en wereldproblematiek met elkaar te verbinden, maar het is desch’ mensch’ eigensch’ om dat toch te doen. De rechtvaardiging voor de cd zit hem in de afsluiter, een sobere gitaartokkel waarin Jens zingt over het feit dat hij nergens anders over kan zingen dan over “haar”:

Every cell in this body, has been replaced since you left me

But the memory is in the DNA

And through the vessels and vains, leaves a halo around the brain

Every little hair knows your name

 

I started working out when we broke up I can do one hundred push-ups,  I could probably do two if I was bold

I wrote some songs, when we broke up, but nothing came out so I stopped, every chord I struck was miserable chord

Like a FMinor11, or E#Major7
It all sounds the same
Every chord knows your name

 

Every little hair knows your name

Every little hair knows your name

En dan laat Lekman je na al zijn muzikale grapjes toch met een stukje “echtheid” achter. Hoewel er nauwelijks aan te twijfelen valt dat Lekmans avonturen op deze cd echt zijn gebeurd, is het pas bij de afsluiter dat Jens nog maar halfjes probeert om je te laten glimlachen en zegt: “dit was dus een minder leuke tijd.” En dan valt alles op zijn plek. Every Little Hair Knows Your Name zal niet de geschiedenis in gaan als het beste nummer van Lekman, maar het is op deze cd het nummer dat Jens even menselijk maakt. En iedereen met een hart kan niet anders dan even slikken.

Arme Jens.

vierenhalf uit vijf

I Know What Love Isn’t verschijnt in september in de platenzaken.

Elimineren

Ja, ik kan hier veel over zeggen. Maar ik kan het ook voor zichzelf laten spreken.

Hey, do you wanna go see a band?
No I hate bands.

It’s always packed with men spooning their girlfriends
Clutching their hands
As if they’d let go
Their feet would lift from the ground and ascend

I don’t know what love is, but I know what it isn’t…

Begint na de teleurstellende eerste single Erica America nu zowaar uit te kijken naar het album I Know What Love Isn’t.