Kanon 2007: Lied van het Jaar

Kanon 2007: Lied van het Jaar.

Het mooiste, beste, geweldigste liedje uitgebracht in 2007 (en enkele eervolle vermeldingen). Het kiezen van een lied van het jaar is nog niet zo makkelijk. Het is natuurlijk appels met peren vergelijken. Het ene liedje is om een andere reden goed dan de andere. Bovendien hebben sommige hitsch een instant appeal, terwijl andere nummers pas na een paar maanden doordringen tot je onderbewustzijn. Sommige liedjes ook blijven maar een paar weken hangen, waarin je ze heel veel luistert, terwijl je van andere na een paar maanden ontdekt dat je ze heel goed kent. Conclusie: ik pretendeer niet dat dit het beste liedje van het jaar is, het gekozen nummer is in ieder geval een nummer dat pakkend is en toch van diepgang is voorzien en dat langere tijd boeit.

LIED VAN HET JAAR: Kisses For The Misses (door Richard Swift)

Richard Swift

hier

Kisses For The Misses is de langverwachte comeback single van Richard Swift. Richard Swift was de keyboardspeler van Starfly 59, maar het duurde niet lang voordat hij zijn eigen gang wilde gaan. Zijn eerste releases (Walking Without Effort en The Novelist) verschenen in eigen beheer, totdat Secretly Canadian doorkreeg waar hij mee bezig was en hem contracteerde. De twee mini-albums werden in 2005 gecombineerd tot een dubbelcd: The Richard Swift Collection Volume 1.

Eind 2006 speelde Swift een set op South by Southwest met zijn band The Sons Of National Freedom, het bekende Amerikaanse festival en het betekende zijn (relatieve) doorbraak. Commercieel gezien moet het succes er nog komen, maar inmiddels worden Swifts releases uitgebracht op hetzelfde label als dat van Bright Eyes (en daarnaast ook op Polydor, ook niet het minste label).

Enfin, al vroeg in 2006 werd de opvolger van The Richard Swift Collection aangekondigd: Dressed Up For The Letdown, een briljante albumtitel die meteen tot de verbeelding spreekt. Toch zou het tot 2007 duren voordat de plaat er zou komen.

Muzikaal gezien is Swift beïnvloed door onder andere Bob Dylan, The Congos en Lee Perry, hoewel ook steeds meer vergelijkingen worden getrokken met Burt Bacharach, Van Dyke Parks, Paul McCartney, Rufus Wainwright en Elliott Smith. Het gaat hier om grootse Amerikaanse pop, op een kleine wijze opgenomen.

Richard Swifts credo is Just because you can, doesn’t mean you have to. En dus maakt Swift geen gebruik van grootse effecten op platen, hij reist niet naar studios aan de andere kant van de wereld en huurt ook geen topmuzikanten in… Neen, hij neemt de platen gewoon thuis op, op zijn 4-sporenapparatuur.

Over Dressed Up For The Letdown zegt Swift:

“I don’t want it to be just seen as a record of me bitching, and ‘all the music industry is fucked’. The record is about my relationship with the record industry and how I let circumstances get on top of me – but also how I had the whole situation turn around. Once I got my confidence back, and I had my family cheering me on, my health was returned to me.”

Dressed Up For The Letdown wordt gekenmerkt door de grappige teksten, maar ook door de duidelijke persoonlijkheid van Swift die naar boven komt en de fantastische muzikale begeleiding. Kisses For The Misses is daar het perfecte voorbeeld van:

Everyone loves you when you’re gone.
With five leaves left from the day
And nobody wants to sing love songs
To Gregory it’ll be okay.
Every time your record skips
Wishing your junk had a home
Pushing and fighting with two fat lips
Playing your fishes trombone
We’re all alone, ’cause no body cares.

So come on love,
’cause no body wants to see you cry,
Kisses for the misses tonight.

Heroes and villains shut your eyes
Why you wearing a frown?
’cause thinking of you just makes me cry
We wish that you were still around
Singing us songs like
‘I’m in love love love love’
Are almost making me smile
Like breaking our hearts was not enough no no
We haven’t seen you here in awhile
We’re all alone.
We’re all alone.
We’re all alone.
’cause nobody cares.

So come on love,
’cause nobody wants to see you cry,
Kisses for the misses tonight.
And now you’re done
All of your heartbreak has been sung
Kisses for the misses tonight.
So come on love,
Nobody wants to see you cry,
I said kisses for the misses tonight.
And now you’re done
All of your heartbreak has been sung
Kisses for the misses

Overigens is de video ook de moeite waard… Erg leuk gedaan.

[kml_flashembed movie="http://youtube.com/v/uB9kxI1TOac" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Eervolle vermeldingen:

Turin Brakes – Dark On Fire
Jens Lekman – A Postcard To Nina

Kanon 2007: Beste Albums

Kanon 2007: De Beste Albums

01 Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala

Voldoet aan én overtreft alle verwachtingen. Night Falls Over Kortedala is het meest cheesy meesterwerk ooit, maar zeker weten een meesterwerk. Popliedjes van een kwaliteit als die van ‘A Postcard To Nina’ en ‘The Opposite of Hallelujah’ worden zelden nog gemaakt. Recensie (hoogtepunt: A Postcard To Nina).

02 Editors – An End Has A Start

Een boeiende popplaat met lekkere gitaarriffs en mooie oneliners. Recensie (hoogtepunt: An End Has A Start).

03 Richard Swift – Dressed Up For The Letdown
Dressed Up For The Letdown - Richard Swift
Mooie tijdloze nummers, met sterke teksten en onweerstaanbare begeleidingspartijen. Swift put uit een traditie van Amerikaanse songwriters en streeft ze allemaal voorbij (hoogtepunt: The Million Dollar Baby).

04 Feist – The Reminder
Feist - The Reminder
Sterk glossy vervolg op Let It Die. Feist doet geen pogingen niet te zwelgen in haar eigen heerlijkheid. (hoogtepunt: My Moon My Man).

05 Turin Brakes – Dark On Fire

Vierde album van mijn favoriete duo. Een of twee klassiekers en verder een hoop gepolished popfolkrock. Recensie (hoogtepunt: Dark On Fire).

06 Tom McRae – King Of Cards
king-of-cards.jpg
Toegankelijkste album van de Brit tot op heden, maar daarom niet minder goed (Houdini And The Girl).

07 Thomas Dybdahl – Science
Thomas Dybdahl - Science
Thomas Dybdahl mijdt geen nieuwe wegen. Hoewel het een typische Dybdahl is, weet hij toch voor verrassingen te zorgen (hoogtepunt: Something Real).

08 Aqualung – Memory Man
Matt Hales laat zien dat piano gedreven rock niet saai hoeft te zijn (hoogtepunt: Cinderella).

09 Bright Eyes – Cassadaga
Amerikaans is niet slecht. Niet altijd in ieder geval. (hoogtepunt: Four Winds).

10 Athlete – Beyond The Neighbourhood
Beter dan Tourist, een hele stap voorwaarts dus. Terug op het oude niveau van Vehicles and Animals zijn ze nog niet, maar dat komt vast goed. Recensie (hoogtepunt: Flying Over Busstops).

Zeven Zinnen: Jens Lekman

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band of artiest (tot op heden). Deze keer: Jens Lekman.

Jens Lekman

Laten we het onvermijdelijk noemen dat ik Jens Lekman ontdekte. Ik luisterde immers al een tijdje naar de Kings of Convenience en als je eenmaal naar Scandinavische bands luistert, dan kom je vanzelf een keer bij de Zweedse troubadour uit. Mocht je je per ongeluk de tune van het nooit helemaal goed uit de verf gekomen TV-programma Claudia’s Showboot herinneren, dat was stiekem een liedje van Jens Lekman (You Are The Light). Dat Jens Lekman in Nederland nog niet is doorgebroken, komt misschien vooral omdat hij de radiozenders niet haalt, want in Zweden kwam zijn album op de eerste plaats binnen in de hitlijsten (om een week later te worden verstoten door Paul Potts, een Britse telefoonverkoper die stiekem heel goed opra kon zingen). Maar daar gaat het nu niet om.

Jens Lekman is al vaker aan bod gekomen op deze website. Ik heb zijn stem geprezen, zijn humor, zijn liedjes en dit keer heb ik geen sappige anekdote om te vermelden. Al is het aardig zijn Myspace te bekijken. Op een gegeven moment besloot hij zijn Myspace profiel te verwijderen en aan de wereld te gunnen (en nu is het dus gejat door een Amerikaan), om zo meer verwarring rondom zijn persoon te kweken. Maar hij heeft nog wel zo’n profiel op zijn eigen site. Inderdaad, een lege pagina. Is het niet geweldig? Zijn derde album, Night Falls Over Kortedala, is sinds kort te krijgen in de betere platenzaak. De ditisstefan.nl recensie vind je hier.

ZEVEN ZINNEN

1 | I picked up a sea-shell to illustrate my homelessness, but a crab crawled out of it making it useless
The Opposite of Hallelujah (Night Falls Over Kortedala)

Ja, het lukt niet altijd om je jongere zus uit te leggen dat je ongelukkig bent… Typisch Lekman is de humor in zijn teksten, die voor de ik-figuur over het algemeen een bittere nasmaak heeft.

2 | But what if it reaches the government that you have a beauty salon in your own apartment? I won’t tell anyone!
Shirin (Night Falls Over Kortedala)

Een politiek getint liedje, maar toch heel persoonlijk. Shirin gaat over een vrouw die gevlucht is uit Irak en om rond te komen nu een beautysalon in haar kamer heeft. Illegaal natuurlijk, maar ze kan wel heel goed knippen. Of het verhaal waar is, is nog daarentoe… Lekman lever op eigen wijze commentaar op de oorlog in Irak, door er een persoonlijk verhaal aan te verbinden.

3 | Oh drinking cheap wine to bossanova, you’re a supernova in the sky / the Jehovas, in their pull-overs are no casanovas, like you and I.
Happy Birthday, dear friend Lisa (When I Said I Wanted To Be Your Dog)

Naast de vreemde productie van zijn nummers (vol met vage samples) staat Jens Lekman ook bekend om het feit dat hij zinnen kan laten rijmen die een Engelsman helemaal niet zou kunnen laten rijmen. Het is Lekman ten voeten uit. Het nieuwste album is opgedragen aan Lisa, met wie hij nooit zal zoenen, zoals hij in dit liedje kenbaar maakt aan de wereld. Fijn om te weten.

4 | This song could be about Jesus, but it can also be a song about you.
Be Good (At The Department Of Forgotten Songs – niet uitgebracht)

Jens schrijft zoveel liedjes dat hij ze niet allemaal kan uitbrengen. Dit liedje was een tijd lang te downloaden op zijn site, Be Good, en het betreft een advies dat je alles moet doen wat je kan doen om iedereen te helpen. In feite… Want dan kan het liedje ook over jou gaan…

5 | Nina I can be your boyfriend, if it puts an end to all this nonsense / First time I see you in Berlin and you don’t tell me anyting until outside your dad’s apartment
A Postcard To Nina (Night Falls Over Kortedala)

Het liedje beschrijft een avond waarin Jens de vriend speelt van Nina, die niet tegen haar vader durft te vertellen dat ze lesbisch is. Een hilarische avond volgt, het zou zo een romantische komedie kunnen zijn, met versprekingen aan tafel, een leugendetector en ongemakkelijke stiltes… Het liedje eindigt met een brief aan Nina, waarin hij zegt Don’t Let Anyone Stand In Your Way! Je vraagt je af in hoeverre al de situaties die Lekman beschrijft op waarheid berusten. Ze lijken in ieder geval net echt… Overigens zegt Lekman hier zelf over: I think it’s all true and based on my personal experience. I must admit that it seems like my mind really reconstructs some things, and in a very– I just know that it seems like some things are not as I remembered them when I do some investigation. Like on my first record I had a song about Queen Silvia, the Queen of Sweden. I was 100% sure that I had met her but when it came out, my mom called me up and she was all upset. Like, “You never met Silvia!” And she was really upset about that because she thought the papers would write about it. Which would be really funny, if the headlines were like, “Silvia: ‘I’ve Never Met That Man in My Whole Life” or “He’s a Liar,” (…). Bron: Pitchfork Media

6 | I killed a party again, I ruined it for my friends: “Oh you’re so silent, Jens…” Well maybe I am, maybe I am.
Black Cab (Oh you’re so silent, Jens)

Op een gegeven moment besloot Jens Lekman om geen albums meer uit te brengen. Albums waren achterhaald. Maar de platenmaatschappijen dachten hier anders over en bundelden zijn EP’s naar een ‘echt’ album: ‘Oh, you’re so silent Jens’. De titel komt uit dit liedje, waarin Jens het allemaal niet zoveel uitmaakt. Hij is vooral heel melancholisch, ondanks het feit dat er een te gek gaaf feest aan de gang is. Aan de ene kant wil hij naar huis, aan de andere kant… Tsja… Wat wil hij eigenlijk? Dit is een heel populair liedje bij optredens en Jens maakt daar misbruik van door voorafgaand aan het nummer een overdreven verhaal te vertellen over hoe fans naar hem toekomen en hem prijzen voor het nummer. Om te besluiten met de opmerking dat hij het zelf ook een gaaf nummer vindt.

7 | If I’d be your psychologist, who would be the psychologist’s psychologist?
Psychogirl (When I Said I Wanted To Be Your Dog)

Jens klaagt hier over het feit dat hij altijd op foute meisjes valt. Of in ieder geval vrouwen die niet helemaal in orde zijn. Eerst lijken ze heel mooi, maar uiteindelijk blijkt het meisje een Psychogirl te zijn… En dat meisje wil hij best redden, maar wie redt hem dan? Probeer deze zevende zin trouwens een tien keer achter elkaar te zingen. Respect.

songteksten (c): Jens Lekman.

Jens Lekman – Night Falls Over Kortedala

Jens Lekman - Night Falls

Alweer een post over Jens Lekman, zult u zeggen… Ik had ook de nieuwe CD van Turin Brakes kunnen bespreken en dat zou nog alweerder zijn geweest, dus ben maar blij dat ik eerst Lekman bespreek. Ik heb Jens Lekman vrij hoog zitten sinds ik hem anderhalf jaar geleden in Rotown. WAT een stem en WAT een talent. Dat hoor je echter niet altijd even goed terug op de CD’s die hij maakt. En dat doet ‘ie expres. Night Falls Over Kortedala is de meest consistente CD die hij tot op heden maakte (na het eerste album When I Said I Wanted To Be Your Dog en de verzamelaar Oh you’re so silent, Jens), maar is ie ook consistent goed?

Het uitbrengen van dit album ging overigens niet zo eenvoudig. Jens Lekman gebruikt heel veel samples in zijn werk en het label was dat een beetje zat: dat was namelijk veel te veel gedoe. Na een korte ruzie waarvan Jens verslag deed op zijn website (check het hippe design). Gelukkig kwam het allemaal goed en nu kunnen we naar een reeks nieuwe popsongs van meneer Lekman luisteren.

Het album opent groots: strijkers en Jens die verklaart dat hij nu alleen heel erg lief zal hebben (And I’ll remember every kiss like my first kiss). Het is kitsch, het is grotesque, het is bijna absurd. En alsof er nog niet genoeg met suiker wordt gestrooid, gaan die strijkers over in het tweede nummer (Sipping On The Sweet Nectar, zie vorige post) wat qua ritme en fluitpartij erg doet denken aan die scène uit een oude Asterix-film, waarin Asterix en Obelix op een Griekse eiland terechtkomen waar ze verleid worden door bevallige dames. Jens Lekman heeft nog genoeg liefdesgeluk en -verdriet om eeuwig uit te kunnen putten, lijkt het.

Veel strijkers, trompetten, piano: het is allemaal erg zoet, misschien iets te zoet voor sommigen, maar nummers als The Opposite of Hallelujah en A Postcard To Nina (dat zich kan meten met de klassieker Maple Leaves) laten zien dat Jens Lekman stiekem gewoon een meester is in het schrijven van GEWELDIGE liedjes. Ik zal niet zeggen dat het allemaal ‘ werkt’, A Strange Time In My Life is gewoon ook echt erg strange, maar daar staat de sterke anti-Irak-ballade Shirin (over een vluchteling met illegaal kapsalon in haar appartement) weer tegenover, die bewijst dat Lekman wel degelijk ook politieke kwesties te berde brengt (al doet ie dat – uiteraard – op geheel eigen wijze).

Het lijkt me erg onwaarschijnlijk dat deze plaat niet in mijn top 5 eindigt dit jaar (en er is best veel goeds verschenen dit jaar), al is het alleen vanwege de briljante teksten:

I saw on TV about this little kid
who had a pig for a pet
his mom had once been attacked by a dog
so a pig was the closest thing he could get

This has of course nothing to do with anything
I just get so nervous when I’m talking to you
all I think about every day is just kissing you
not a feeling that feels refreshingly new

(Kanske är jag kär i dig – Jens Lekman)

Voor degenen die niet van import houden ligt Night Falls over Kortedala vanaf 8 oktober in de betere platenzaken.

Proef de zoete nectar

Je hebt briljante videoclips en kansloze videoclips. Bij Jens Lekman is het nooit helemaal zeker wat het gaat worden. Sipping On The Sweet Nectar, overigens niet het hoogtepunt van het volgende maand verschijnende Night Falls Over Kortedala, verdiende volgens het label een video en die kwam er. En het is een echte Lekman-video geworden: eigenlijk best kansloos, maar ja, toch ook wel best gaaf… Het is vast leuker om een vliegtuig te huren dan een vet hippe video in een studio te maken.. Let vooral ook op het einde (al is het misschien een beetje voorspelbaar)

[kml_flashembed movie="http://youtube.com/v/v1kIFX7p29I" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Hetehit 3: Friday Night At The Drive-In Bingo (Jens Lekman)

Wederom een primeurtje mensen…. Omdat de week nog niet voorbij is, kan dit geen Hetehit zijn, maar hij is gewoon heel zomers en exclusief… Jens Lekman komt namelijk met een nieuw album, in de herfst. Maar er is alvast een single die in juli uitkomt. En hij heet Friday Night at the Drive-In Bingo. En mocht je een saaie dag achter de pc / achter je bureau / in de UB hebben gehad, hou je dan goed vast, want stil zitten kan niet meer.

Met dank aan het record label van Jens:

EDIT: in principe kan ik gewoon de nieuwe link hier dumpen, maar dat vinden ze bij Service vast niet fijn, dus daarom een link naar http://www.srvice.com/radio
Het is het derde liedje, dus de eerste twee kun je skippen als je ze niet gaaf vindt.

Let vooral op de hilarische tekst, waaronder:

my heart is beating
beating like Ringo
as I pull in
to the drive-in bingo

Als ie het live net zo snel en goed kan spelen (en ik zie hem ervoor aan), dan zal ik Jens Lekman eeuwig aanbidden (met een korreltje zout nemen, mensen, het gaat om het idee).

Jens zelf zegt:

it sounds a lot like its title. Like the blood red sun in the horizon. Like the best slash worst slash best again night of your life. Like a pair of jeans you love but would never wear in public. Like a coverband playing Walk of Life in someones backyard. Like the point where sheer boredom pushes you into the great unknown. Like the country when the country wasn’t cool. Like the peanuts in your coke. It’s one of my finest popsongs ever in my opinion, but quite different from the other songs on my forthcoming record. Love it or hate it, regardless you’re still welcome to drop by for a glass of applecider.

Het muziekjaar 2007

Ik geef nu vast een lijstje met albums die dit jaar gaan uitkomen en zeker niet teleur gaan stellen. Dat garandeer ik u. Aan het eind van dit jaar zal ik erop terugkomen.
- Thomas Dybdahl: Science (8 februari)
- Richard Swift: Dressed Up For The Let Down (22 februari)
- Tom McRae: King of Cards (30 april)
- Jens Lekman: TBA (rond de zomer)
- I Am Kloot: TBA (rond de zomer)
- Elbow: Ustinov (rond de zomer)
- Turin Brakes: TBA (2de helft)

En dan te bedenken dat er nog heel veel muziek uitkomt die ik nog niet eens heb ontdekt… Het wordt een goed jaar…