Ze snappen me niet. De mensen. De mensen snappen niet dat ik drie (3!) keer Turin Brakes kan zien in één week. Dat ik uren in de trein ga zitten om een gitaarbandje een optreden te zien geven. En nog een keer. Terwijl ze het derde concert nota bene in Nijmegen spelen. Waar ik woon.

En ik moet zeggen dat ik, toen ik naar Den Haag afreisde, ook wel even heb gedacht “misschien is drie (3!) keer in één week ook wel wat veel van het goede. Maar dat was het enige moment van de avond dat ik dat dacht. Ik heb mensen twee (2!) keer bij Turin Brakes gezien, die drie (3!) keer dat ik zelf ging, dus als die mensen naast die twee concerten ook naar Amersfoort of het gratis Record Store Day concert in Delft zijn geweest, dan kunnen ze Turin Brakes tot zelfs vier (4!) keer live hebben gezien (er vanuit gaande dat mijn Eagle Eye Vision alles ziet en ik ze niet bij één concert over het hoofd heb gezien. Dan ben ik ineens helemaal niet meer zo die-hard. Of ja, misschien toch een beetje. In theorie kunnen er echter die-hardere fans zijn. Alleen die ken ik dan niet.

Er waren wel mensen die begrepen dat ik drie keer naar Turin Brakes ging. Fans uit Duitsland, Engeland en Eindhoven begrepen me wel. Olly van Turin Brakes begreep het ook wel. Ieder concert was namelijk toch weer anders. Dat argument gebruikte ik zelf ook vooraf. Het bleek nog een geldig argument ook. Want de drie concerten waren erg verschillend. Helaas niet zo qua setlist, maar wel qua sfeer, stemming en stijl.

13 april

Allereerst, Paradiso Amsterdam op 13 april. Met Maarten toog ik naar Amsterdam, alwaar ik Engelse fan Shazia en Eindhovense fan Laura trof. Na een korte stop langs een hotel en bekende Amerikaanse fastfoodketen, arriveerden we bij een uitverkocht (maar nog niet volledig gevuld) Paradiso terwijl Kate Walsh de eerste noten op haar gitaar speelden. Ik heb wel een beetje een zwak voor Kates zoete muziek, maar hier viel ze wat tegen. Misschien kwam het doordat er nog voortdurend mensen binnenkwamen die weliswaar stil waren, maar werden verraden door de houten vloer die onverbiddelijk hard kraakte en soms zelfs Kate overstemde. Ik vond in ieder geval dat ze er niet helemaal ‘in’ zat. Toen ik haar vorig jaar in Canterbury zag, was ze veel gepassioneerder. Maar het is moeilijk om helemaal in je muziek op te gaan als er zo’n houten vloer aanwezig loopt te zijn. Is het publiek zelf een keer stil, is het nog niet goed… Walsh speelde een zestal liedjes en bedankte daarna lief het publiek.

Turin Brakes speelde een prima set, al heb ik het geluid beter gehoord. Misschien stonden we te ver naar voren? Ik was desondanks blij ze weer te zien. Sea Change was de setopener, rustig beginnend, maar na verloop van tijd steeds indringender en sneller, totdat Gale een djembe pakte en de song tot een hoogtepun tkwam. Vervolgens nam diezelfde Gale plaats achter de piano om de intro van Mind Over Money te spelen. Een fout akkoord zette de melige toon voor de rest van de avond: veel merchandisegrappen en andere geintjes tussendoor. Zowel het publiek als de band leken het naar hun zin te hebben. Al vroeg in de set speelde het viertal een nummer zonder PA, Mirror. Een slimme zet: het publiek werd er enthousiast door. Daarna bestond de set uit een aardige mix van oude en nieuwe nummers.

De set eindige met Slack, maar daarmee waren we er nog niet. Olly kwam na een paar minuten terug om Outbursts te spelen. Het was opvallend dat het publiek respectvol stil was bij dergelijke stille nummers. Het publiek mocht meezingen met Rocket Song (zonder versterkers, wederom). Vervolgens werd de encore afgesloten met Underdog (Save Me). Olly riep vervolgens snel in de microfoon: “Let us know if you want another one.” Nou, dat wilde het publiek wel. De tweede encore werd gestart met een cover van Neil Young Everybody Knows This Is Nowhere. Daarna sloot de band af met  State of Things en Future Boy. Toen was de koek op en had iedereen pijn in de benen van het staan. Het was een mooie avond en na een drankje met de mensen die ik kende, vertrokken Maarten en ik naar het station om de trein naar huis te halen. Het was een vermoeiende avond, maar zoals ik al zei: ook een mooie.

17 april

Nee, dan Den Haag. Ik had Den Haag uitgezocht als “mijn privétraktatie”. Zowel bij Amsterdam als bij het concert in Nijmegen zouden mensen zijn die ik (goed) ken. Den Haag zou mijn eigen genietavondje zijn. Na afloop van Amsterdam had ik daar mijn twijfels over: dat is dan leuk en aardig, maar zo’n lange treinreis naar huis is dat niet. Dus toch maar hulptroepen ingeschakeld.

In theorie was het recept voor de avond hetzelfde, met één verschil: het is in Den Haag en het is Zaterdagavond. Kortom: tijd voor een feestje. Kate moest dan ook opboksen tegen aanzienlijk meer rumoer. Desondanks vond ik haar beter dan in Amsterdam. Ze deed meer haar best, denk ik. Daarbij werd ze wel gehinderd door een op hol geslagen rookmachine, die tijdens het laatste nummer (Greatest Love) eens flink in haar gezicht begon te puffen. Kate gaf geen kick (respect!) en zong haar liedje alsof het niets was.

Maar goed… Luidruchtiger publiek dus. Bovendien leek het alsof er al wat alcohol naar binnen was gegoten. De band paste de set hier niet echt op aan (Embryos was toegevoegd aan de setlist in Duitsland en die bleef erop staan – ondanks het feit dat het een rustig nummer is), maar de rest wel. De band leek wat harder te spelen deze avond. Het klonk allemaal wat smeriger, voor zover muziek met akoestische gitaar erin zo kan klinken. Dat had overigens een reden: de meneer van het geluid in het Paard was niet zo goed in het afstellen van het geluid. Gales gitaar had erg veel last van feedback en de heren leken hier zeker niet blij mee. Op een zeker moment besloten ze echter te roeien met de beschikbare riemen en er gewoon een leuke avond van te maken. Het publiek reageerde door net iets harder te juichen. De rookmachine reageerde ook, door net iets meer rook uit te blazen.

Sfeervol, al die rook, zou je zeggen, maar ook de ogenschijnlijke dader dat na Slack, als de heren weggaan om de eerste encore voor te bereiden, het brandalarm af gaat. Iedereen wordt verzocht het gebouw te verlaten, wat enkele bezoekers meteen doen. De band en een medewerkster van het Paard kondigen aan dat het vals alarm is en dat we voorlopig nog niet dood gaan. Gelukkig. Dat betekent echter niet dat de band verder kan spelen. Een gevolg van het brandalarm is namelijk dat de stroom op het podium ver te zoeken is. Er kan dus geen muziek worden gemaakt, ook omdat het publiek erg luidruchtig is geworden vanwege het alarm. Uiteindelijk besluit Olly dan maar te gaan drummen. De rest van de band jamt mee. Leuk, maar na twee minuten loeit het alarm nog steeds. De band besluit er dan maar een punt achter te zetten.

Net op dat moment gaat de stroom weer aan en het alarm uit. De heren mogen nog één nummer spelen. Dat wordt Underdog. Daarmee is de set aanmerkelijk korter dan die in Amsterdam, maar de avond is ook aanzienlijk anders dan in Nijmegen. Meer rock ‘n roll. Het was niet het beste optreden van Turin Brakes allertijden, maar zeker een van de interessantste. En die treinreis terug: die viel uiteindelijk best mee.

18 april

In Nijmegen was het pas echt feest. Het weer was perfect, wat een middag in de zon op het terras tot gevolg had. Kortom, ik was relaxed, uitgerust en had de dag vrij. Tegen de avond hoefde ik me bovendien geen zorgen te maken over treinen terug en andere bijzaken. Nee, Doornroosje, daar kon ik zelfs naartoe kruipen. En er waren allemaal andere leuke mensen die ik ofwel had gedwongen ofwel gewoon had overgehaald om ook te komen. Ik was wel in voor een feestje. Kate Walshs muziek is daar niet de beste opwarmer voor, maar dat was dan ook het enige wat echt op haar optreden aan te merken was. Ze zong prima en iedereen leek aan het eind desondanks klaar voor een spetterend optreden.

Dat kregen we. De twee uur die volgden werkten Turin Brakes een lange setlist af, die weliswaar nauwelijks verschilde van die van de vorige twee concerten, maar toch andere hoogtepunten kende. Opvallend was de cover van Pearl Jams Black. Erg mooi gedaan. Ook gaaf was Gales uitvoering van Embryos, die was nog veel gaver dan in Den Haag. Ik genoot met volle teugen, al had ik aan het eind van het twee uur durende concert wel last van het staan.

Uiteindelijk bleven we met een klein groepje over om de avond in stijl af te sluiten. Het was erg gezellig en in die zin had de avond niet beter kunnen zijn. Op sommige avonden passen alle stukjes gewoon in elkaar. Niet iedere avond hoeft zo te zijn. Ik heb drie (3!) keer Turin Brakes gezien en iedere avond was anders, of je me nu wilt geloven of niet. Het waren drie (3!) mooie avonden. Dus mits het te bereizen blijft, zou ik het waarschijnlijk zo weer doen. Al zou ik dan misschien niet op en neer naar Den Haag gaan op dezelfde avond. Maar misschien ook wel. Ik blijf natuurlijk groot fan.  En daarom zie ik Turin Brakes drie (3!) keer in één week. Waarvan akte.

Flowers by the roadside is all that is left
You feel your hands and feel your pockets for your last breath
Clap your hands get on your knees, a dead man’s shoes
Only one thing’s for certain, that you can’t choose

In augustus 2008 zag ik Turin Brakes voor het laatst. Dat is nog geen jaar geleden, maar het voelt alsof het veel langer geleden is. Na dat optreden speelde de band op enkele festivals en op een competitie voor bands zonder platencontract (als publiekstrekker, niet als deelnemer). Daarna sloot de band zichzelf op in de studio om te werken aan hun vijfde album. Dat album wordt gemaakt zonder druk van welke platenmaatschappij dan ook, en pas als het helemaal af is, zal de band een label zoeken om het uit te brengen. Een en ander neemt veel tijd in beslag en volgens zanger Olly Knights zal het nog wel tot januari 2010 duren voordat het album afkomt. Als de band niet door de sponsor van de avond (Atkin Guitars) zou zijn gebeld, dan had de band daar ook deze avond wellicht tot in de kleine uurtjes geschaafd aan een nummer. Maar gelukkig heeft het lot anders beslist.

Ik kon deze mogelijkheid natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan. Ik MOEST er naartoe. Zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdagavond vertrok ik, om bij mijn Engelse vrienden in London te overnachten. De volgende dag vertrokken we na het kijken van Manchester United – Arsenal en het spelen van Gears of War 2 (waar ik heel slecht in ben) richting Canterbury. Na wat in een restaurant aldaar te hebben gegeten, besloten we in de rij te gaan staan (we wilden wel goede plaatsen natuurlijk). Onderweg naar de katedraal (het concert was in een gebouw bij de kathedraal), liepen we de band tegen het lijf. Inmiddels zijn we BTBFs (Bekende Turin Brakes Fans) en we werden dan ook staande gehouden. Na korte begroeting vroegen ze wat we gingen doen. In de rij staan dus. Maar er stond nog geen rij, zei de band. Dan zouden wij er wel één vormen. Olly vertelde dat zij wat gingen drinken op het terras vlakbij het restaurant waar we net hadden gegeten en dat we welkom waren om erbij te komen zitten. Maar wij besloten dat hij dat uit beleefdheid zei, niet omdat hij dat echt graag wilde. De rij die we hadden gevormd, werd al snel langer. Toen de deuren opengingen, konden we plaatsnemen in de zaal. Het had een carrévorm, bijna volledig uitgerust met houtwerk. Het zaaltje zag eruit alsof het een geweldige akoestiek zou kunnen hebben. Dat had het ook, bleek later.

Supportact Kate Walsh opent de avond. Bijna giechelend kondigt ze aan dat ze vanavond op meerdere gitaren zal spelen, omdat dat moet van gitaarbouwer Allistar Atkins (een verrassend jonge vent). Haar liedjes vallen niet op door hun nadrukkelijkheid: menig tafelgenootschap zou rustig kunnen converseren bij het opzetten van haar cd. Wat haar onderscheidend maak is haar stem. Potverdriedubbeltjes, wát een stem. Ik weet dat dit de laatste jaren heel vaak wordt geroepen, maar Kate Walshs stem is veel mooier en sterker dan je verwacht. Haar optreden was dan ook foutloos. Ze speelde haar hits (in Engeland wist ze via Myspace een gigantisch publiek te verzamelen en Take That te verslaan in de albumlijsten), Your Song, Talk of the Town en Don’t Break My Heart Again, maar speelde ook nummers van haar nieuwe album Light & Dark, dat van de zomer zal verschijnen. Op dat album werkt ze onder andere ook samen met Turin Brakes. Zanger Olly Knights zingt op twee liedjes, Gale Paridjanian speelt op één nummer gitaar. Eén van de samenwerkingsverbanden wordt ten gehore gebracht op deze avond. Greatest Love mag dan een cheesy titel hebben, het nummer is dat allesbehalve. Het is een pijnlijke ballade, bij vlagen zelfs rauw. De stemmen van de twee vocalisten klinken erg vol en goed samen. Het is intens, maar niet zwaarmoedig.

Vrijwel meteen na de set van Kate Walsh wordt het podium bezet door Turin Brakes. In plaats van de gebruikelijke ombouwpauze, zal de band meteen een halve set spelen. Pas daarna is het tijd voor een drink- en plaspauze.

Het vrij zijn van label Source / Virgin / EMI heeft voor Turin Brakes ook zo zijn nadelen: er is geen geld meer om de voltallige band mee te nemen naar dergelijke intieme optredens. Dus vanavond staat het Britse duo er, Olly en Gale, met slechts één ander bandlid: Eddie Myer, de bassist (die vanavond ook de drummachine en de piano mag bedienen). Deze kleinschalige opzet heeft zijn voors en tegens, zo wordt meteen duidelijk. Het grote voordeel is dat Gales technisch perfecte gitaarspel, een van unique selling points (naast Olly’s stem), veel prominenter naar voren komt. Nadeel is dat sommige nummers enorm profiteren van een opgeblazen sound met drums en fulltime piano. Maar door de creatieve aanpak van de band, wordt de avond geen moment saai.

Het zaaltje waarin de band speelt, is erg klein. Met 200 mensen is de tent meer dan vol. Hierdoor ontstaat een intieme sfeer, die de band niet kan negeren: voortdurend worden er grapjes gemaakt en anekdotes vertelt. Bij het eerste nummer The Door vergeet Olly de tekst van het eerste couplet. Het nummer wordt afgebroken en na enkele grapjes en een verontschuldiging (It’s been 10 years since we put out this song and it has done something to my brain), maakt de band zich op voor een tweede start van de avond. Maar Olly is er nog niet klaar voor: Seriously though, what ARE the lyrics to the first verse of ‘The Door?’ Gelukkig zitten er genoeg fans in de zaal die kunnen helpen. Het zet de toon voor een geweldige avond vol muziek, maar met genoeg melige grappen tussendoor. En dat terwijl de Engelsen niet eens een woord voor ‘melig’ hebben.

Hoogtepunten deze avond zijn Stone Thrown, Dark On Fire, New Star en Future Boy (inclusief gratis slecht bruggetje van de bassist, nadat Olly heeft uitgelegd hoe depressief het vorige liedje is: Eddie: ‘And now, on a happier note.’ Olly: ‘Well actually, it’s a sadder note’. Eddie: ‘Ehm, well… Enough about the past, how about the FUTURE… Do you have anything to say about that, Olly… The FUTURE?’).

Maar niet alleen het oude materiaal wordt gespeeld vanavond. Zo’n intieme setting als Canterbury nodigt uit tot het testen van nieuw materiaal. Drie nieuwe nummers speelt de band: Never Stops (een uptempo nummer met twee verschillende refreinen), Sea Change (een midtempo nummer over het einde van de wereld – zie de video hieronder) en Paper Heart (een pijnlijke ballade met een verrassend doortrapte tekst).

Nieuw liedje: Sea Change

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat de avond helemaal foutloos was. Eén of twee keer greep Olly een keer naast de juiste fret, maar dat mocht de pret niet drukken. Dat is natuurlijk ook een nadeel van deze opzet: je hoort alles, ook al is het foutje nog zo klein. Het geluid was perfect, de mix was gebalanceerd en de band in goede stemming. Zelfs de normaal wat verlegen Gale maakt grappen aan de lopende band. En zijn gitaarspel is indrukwekkend. Tijdens Ghost maakt de band ruimte voor wat improvisatie: de twee minuten durende intro bestaat uit een constant, steeds dramatischer herhalen van de zin Saturday Night in Canterbury. De veel te coole manier waarop de band dit probeert, wekt menig toeschouwer op de lachspieren. Tijdens de jam aan het einde van Ghost ontdekte Olly een vreemd effectpedaaltje voor zich dat hij beter niet had kunnen indrukken. Olly leek zelf echter nogal op te gaan in het vreemde, mellow effect dat plotseling klonk. Hij genoot er zo van, dat we ook tijdens Come & Go van dit vage pedaaltje mochten genieten. Maar laten we hem niets kwalijk nemen – zolang het nieuwe album maar niet volstaat met dit effect.

De sfeer was al met al erg positief. De band moet door de intieme aanpak met de billen bloot. De kaarten worden open op tafel gelegd. De band heeft door vele goede optredens in de afgelopen twee jaar het nodige zelfvertrouwen gewonnen. Ze weten wat een optreden een goed optreden maakt en zijn niet langer bang om aan die eisen te voldoen. Aan het eind van de avond, kreeg de band dan ook een verdiende staande ovatie. Volgens mij voor het eerst in de geschiedenis kondigt de band een signeersessie aan en jawel, na afloop van de encore staat de band al vrij snel bij de merchandisestand. Ook Kate Walsh staat klaar om complimenten in ontvangst te nemen en albums te verkopen (ze was heel aardig en gaf me zelfs een gratis button toen ik lid werd van de mailinglist (spread the word!)).

SETLIST:
The Door
Stone Thrown
Real Life
Dark On Fire
Never Stops
Fishing For A Dream
Painkiller (Summer Rain)
Ghost

PAUZE

Underdog (Save Me)
Sea Change
Future Boy
Forever
Come & Go
Paper Heart
Mind Over Money
Long Distance

ENCORE:
Emergency 72
State Of Things

Nu maken we wel van de mogelijkheid gebruikt om met de band te praten. Ik vraag onder andere waarom het album pas in januari komt (er is nog geen platendeal en er komt vermoedelijk nog een compilatiealbum aan voor die tijd). Ook voeren we een goed gesprek met de vrouw van Olly, die vanavond linnen Turin Brakes tasjes en gesigneerde Dark on Fire posters verkoopt. Zij blijkt mijn visie over de toekomst van de band te delen: zij vindt dat de band wel wat commerciëler mag gaan denken (zonder daarbij meteen muzikale concessies te doen): waarom heeft de band geen webwinkel? Waarom wordt de site zo weinig geupdate? Terwijl we met nog twee fans de situatie analyseren, is de band spullen aan het inpakken (ook de roadies zijn vanavond thuisgelaten). Als Olly er zelf bij komt staan zegt zijn vrouw meteen dat wij heel veel goede ideeën hebben en dat ie naar ons zou moeten luisteren.

Dan komen ook Gale en Eddie en sponsor Allistar Atkin erbij staan (inmiddels is iedereen naar huis die niet mee heeft geholpen met de organisatie). Olly introduceert mij als ‘the guy with the best Turin Brakes site’ en ik kan het niet laten eens te vissen naar een nieuwe gitaar. Atkin Guitars zijn nogal boven mijn budget (1600 Britse ponden voor de goedkoopste gitaar, maar die wordt dan wel voor jou persoonlijk gemaakt), maar misschien geeft ‘ie wel monsterkorting omdat ik zo geweldig ben. Ik zeg dan ook dat ik op zoek ben naar een gitaar en dat ik de Atkin Gitaren erg mooi vindt klinken. Hij is verrast dat ik zelf ook gitaar speel en zegt dat ik een keer langs moet komen, om in zijn werkplaats gitaren te proberen. Ik vertel hem dat ik niet in Engeland woon, maar in Nederland. Hij vraag waar precies. Als ik antwoord dat ik tegen de Duitse grens aan woon, wordt hij enthousiast: hij opent namelijk binnenkort een extra werkplaats in Köln en daar gaat hij dan ook heel veel zijn de komende tijd. Köln is goed te doen vanuit Nijmegen en hij geeft me dan ook de opdracht hem snel te mailen. Tijd om rijk te worden dus… Iemand goede ideeën?

Rond middernacht moet het gebouw dicht. De groep overgebleven mensen (organisatie, Kate Walsh, Turin Brakes met aanhang) gaat het feest in een pub voortzetten, maar het lijkt ons het beste de avond hier te eindigen. Het is immers ook niet ons doel om beste vrienden van de band te worden. Bovendien moeten we nog terug naar London rijden.

Zondagochtend is een relaxte ochtend die ik aan een de-luxe ontbijt en de mooie herinneringen spendeer, totdat ik naar het vliegveld moet: het gewone leven wacht niet. Op London Gatwick Airport wordt de combinatie van een strip paracetamolpillen, een zilverkleurig A5-notebook van de Hema, de oplader van mijn telefoon en mijn kleren gezien als verdacht object in de scanner van de beveiliging, waardoor mijn hele tas ondersteboven wordt gekeerd en gecheckt.

Het is nogal lastig om antwoord te geven op de vraag ‘heb je nog elektrische apparaten in je tas zitten’ als die er niet inzitten. Het gaat allemaal op vriendelijke wijze, maar ik kan niet zeggen dat ik er blij van word. Uiteindelijk besluit ik zelf mijn tas maar weer in te pakken, anders duurt het allemaal nog langer. Heb ik net mijn tas weer ingepakt, moet ik óók nog mijn schoenen uittrekken. Dat heb ik eerder gehad, maar dit keer dacht ik dat ik al van de beveiliging af was. Maar ook mijn schoenen bleken veilig.

De rest van de vlucht verloopt voorspoedig en ik moet zeggen dat Easyjet veel mooiere vliegtuigen heeft dan ik had verwacht. Maar ja, ten opzichte van de toestellen van Ryanair zijn heel veel vliegtuigen mooi.

Tegen een uur of 9 zit ik op mijn kamer terug te denken aan het leuke weekend. Een mooi concert en een tijdelijke verandering van omgeving. Ik heb genoten. Maar ik realiseer me ook dat ik helemaal geen zin heb in een gewone werkweek. Uiteindelijk viel deze maandag best mee, maar om na een mooi, rustig weekend de motivatie te vinden om er weer keihard tegen aan te gaan, dat is verrekte moeilijk. En dat ligt niet een zozeer aan mijn dagelijks leven, maar meer aan het weekend waarvan ik zo heb genoten…