Het is de royaltyweek op ditisstefan.nl. Aanstaande vrijdag een bericht gerelateerd aan de bruiloft die die dag in Engeland plaatsvindt (jawel). En zaterdag is het natuurlijk Koninginnedag. Ik zeg niet dat daar een blog over verschijnt (misschien ook wel), maar als kers op de spreekwoordelijke, koninklijke taart nu nóg een bericht over koningen.
In de zomer van 2008 zag ik in Folkestone, the city that always sleeps, mijn favoriete band optreden. Als support traden twee lokale bands op. Syd Arthur en Kid iD. Van beide was ik onder de indruk – Kid iD had een energieke podiumpresentatie met blazers en lekkere folkrock, Syd Arthur (waar ik het verder niet over ga hebben hier) maakte op sprookjesachtige wijze indruk.
Kid iD ben ik sindsdien blijven volgen, zo nu en dan nieuwe nummers luisterend. Zo reageerde ik wel eens, toen gebeurde dat op Myspace, op hun muziek en updates. Op een dag reageerde ik met de woorden “die naam van jullie, is dat nu echt hoe jullie bekend willen worden bij miljoenen mensen?” Want dat ze bekend zouden gaan worden bij miljoenen mensen, dat was meteen duidelijk. Toen schreven ze een wedstrijd uit, waarbij fans een nieuwe naam mochten kiezen. Dat was natuurlijk allemaal doorgestoken kaart. Ik had namelijk al een briljante naam aangedragen: To Kill A King. Waarom? Omdat hun muziek niet alleen wijs en mooi is, maar ook opzwepend en van het volk. De nummers konden een revolutie ontketenen dankzij de elementen van samenzang en herhaling. Dat vonden ze zelf ook, dus die naam werd snel aangenomen.
Verder moedigde ik de heren aan meer op Facebook en Twitter te doen. Zo gezegd zo gedaan. De hype groeide langzaam, terwijl de band regelmatig in verschillende Engelse steden optrad. Ik adviseerde de band dat ze zich moesten richten op de revolutionaire kenmerken van hun muziek en niet op de ska-achtige elementen die uit hun Kid iD-tijd stamden. Wederom: zo gezegd zo gedaan.
Uiteindelijk kwam daar de labelaandacht. Ze werden getekend door Communion, een label opgericht door een van de Sons van Mumford & Sons. Mijn missie was volbracht en ik ging op zoek naar een nieuw project.
Volgende maand brengt Communion de debuutsingle van To Kill A King uit. Die single heet Fictional State. Welke onderdelen van mijn voorgaande relaas fictie zijn, kunt u waarschijnlijk zelf wel opmaken, maar dat betekent nog niet dat u ook kunt navertellen wat er gebeurt in de video voor het nummer, of dat u de logica erachter ziet. Maar ik daag u uit om een poging te doen. Dan hoort u meteen het mooie nummer dat erbij hoort.
Zo, daar gaan we weer. Vijf liedjes om de week mee door te komen. Bij dezen beloof ik dat er dit jaar nog minstens één editie komt: de kersteditie. Supervet.
Fink – If I Had A Million
It’s a very fine line, babe,
Between you and me
Between you and I
And i crossed it many times
Still you’re mine babe
So if i had a million
You would have a million too
Gisteren was ik in Roepaen bij Lightning Dust (met in het voorprogramma mijn goede vriend Mischa). Voorafgaand aan de sets stond een cd van Fink op, die in het voorjaar van 2010 het Ottersumse Cultureel Podium zal opluisteren. En Fink klonk verrassend aangenaam. Ooit triphop dj, nu soulvolle singer/songwriter. Het bedrieglijk simpele If I Had A Million komt van zijn eerder dit jaar verschenen Sort Of Revolution (overigens: briljante titel). Met gratis lekkere gitaarslag. Ik wacht met spanning op mijn centen!
Jamiroquai – Talullah
There’s ink stained with tears
All these letters from my heavy heart
This is what I always feared
That these sparks would fly (fly!)
And we would break apart
Waarom zou deze rubriek eigenlijk alleen actuele liedjes mogen bevatten? Dit is een klassiekertje voor mij. Ik heb niet zoveel met Jamiroquai, maar op de een of andere manier kwam ik toch in bezit van Dynamite, zijn recentste studioalbum ik viel meteen voor deze rijkgeproduceerde jazzpop. De koortjes, blaasinstrumenten, violen… Het is relaxed, fijn en mooi tegelijk. Ik kan er dan ook geen genoeg van krijgen. En hij duurt lekker zes minuten. Zes minuten mierzoet, maar ik lepel het allemaal op. Sjies gonnaweej, flaing out on a zjetpleen! >>
To Kill A King – Cold Skin
Start A War, We’re not killing anyone except ourselves…
In het verleden heb ik de naam van Kid iD al eens laten vallen. Het sympathieke folkmetblazersrockbandje uit Engeland stond ooit in het voorprogramma en timmerde sindsdien alleen maar harder aan de weg. Maar de doorbraak bleef uit, zelfs na de eerder dit jaar verschenen (overigens sterke) EP Black Comedy. De afgelopen maanden gingen enkele bandleden weg en kwamen er andere voor in de plaats. Ook de muziek evolueerde. De blazers kwamen minder op de voorgrond te staan en de zangpartijen werden verder ontwikkeld. En om deze nieuwe muzikale identiteit te bevestigen, werd de bandnaam veranderd naar To Kill A King. De eerste release moet er nog aankomen, maar op Myspace kunnen we de eerste nieuwe liedjes al luisteren. Ik ben niet van alles even onder de indruk, maar Cold Skin is erg lekker. Het rockt! Niet te downloaden, wel te luisteren op Myspace weetje!
I Am Kloot – To The Brink
Do you fancy a drink,
In a place called the brink
Do you wanna go there?
Vandaag werd ik ineens overvallen door een gevoel van melancholie. Naar I Am Kloot luister ik altijd in fases. Er kunnen maanden voorbij gaan dat ik ze nauwelijks luister, maar vandaag wilde ik ze ineens weer horen. Enkele weken geleden speelden de heren op de Nederlandse podia, maar die optredens heb ik aan me voorbij moeten laten gaan. Gelukkig voldoen de cd’s voor nu, gecombineerd met nieuw materiaal op YouTube. Een van de nieuwe liedjes heet To The Brink. Het is hopen dat dat nieuwe album, opgenomen met de heren van Elbow, er snel gaat komen. En vooral ook dat het eindelijk weer een heel goed album is. Want na alle tussendoortjes (BBC Sessions, Moolah Rouge, B) kunnen we wel weer een klassieker gebruiken. Zet je het volume harder, haalt die gast weer te hard uit… Het is nooit goed…
Rebekka Karijord – Wear It Like A Crown
Cause if I don´t follow my heart this time
I´m gonna forget what this life is all about
I´m gonna take that path I´m going in on my own
I´m gonna take that fear and wear it like a crown
Rebekka zag ik in het voor- en hoofdprogramma van Ane Brun zingen en spelen (onder andere op harp). Dat deed ze heel aardig, maar eerlijk gezegd is maar één liedje van dat optreden écht blijven hangen (The Collector). Dat liedje komt van haar album uit 2005. Sindsdien heeft ze nog meer muziek gemaakt en geacteerd. In oktober verscheen haar nieuwste album, The Noble Art of Letting Go, waarvan Wear It Like A Crown de eerste single. Verwacht hevig gestileerde pianopop, in het straatje Ane Brun en Nina Kinert.Blijkbaar is het Rebekka allemaal goed bevallen op Roepaen, want ook zij komt komend voorjaar terug naar het Limburgse dorp voor een concert. Zouden ze daar aan abonnementen doen? Ik heb natuurlijk geen verstand van mode enzo, maar die jurk, is die niet gewoon raar?
Vorige week al een kort bericht uit Londen. Vandaag het vervolg, met gratis foto’s en video’s. Jawel! Multimedia staat nergens meer voor! Onderaan dit bericht staat een hele reeks foto’s.
Folkestone is een te gek gave badplaats… Maar er is wel vrij weinig te doen. Hoewel het stadje ongetwijfeld een streekfunctie heeft, is de stad nu ook weer niet bepaald de moeite waard om hem uit het blauw te bezoeken. Belangrijkste publiektrekker is de onverwacht opduikende rotspartij. Hoewel je met een muziekpodium getiteld Leas Cliffs Hall iets mag verwachten, was ik toch verrast door de aanwezigheid van de rotsen, vooral omdat we er min of meer per ongeluk tegenaan liepen en je ze van bovenop niet ziet. Ons hotel lag naast de zaal. En die zaal zag er nogal dubieus uit.
Leas Cliff Hall (vanuit het hotel)
Inderdaad: meer een strandtent dan iets anders. En geef toe: zie jij rotsen hier? Maar goed, blijkbaar heeft de architect ondanks de miskleun van het dak nagedacht over de rest van het gebouw en inderdaad: er is gewoon een trap naar beneden. En dan kom je in een zaal waar 1500 man in kunnen. Maar goed, daarvoor wandelden we eerst door het stadje en maakten hele slechte imitaties van de videos die Turin Brakes altijd op internet plaatst: over het algemeen loopt een bandlid rond met een telefoon, zoomt in op bepaalde locaties en gaat dan naar de andere bandleden om wederom op willekeurige plaatsen in te zoomen. Deze Horses Mouthvideo’s zijn vanwege hun kenmerkende, lage kwaliteit eenvoudig te imiteren (zie bijvoorbeeld preshow at Stockton Tees) … Dat hebben we dus gedaan. De elf Stable Stories vind je hier. Mocht je geen zin hebben om elf keer een video van gemiddeld één minuut te bekijken, dan raad ik je aan om alleen deze hier te bekijken, dan hoor je in ieder geval waar we de hele middag zijn geweest:
Dankzij onze hotelkamer met uitzicht op de zaal konden we in de gaten houden wanneer het druk begon te worden en rond kwart over zes (de zaal ging om zeven uur open) stonden we dan ook als resp. vierde en vijfde in de rij. Ik had mijn ukelele meegenomen om de tijd door te brengen, maar het spelen ging niet helemaal vlekkeloos (nog niet alle akkoorden zaten in mijn hoofd). Daarom rende ik terug naar het hotel om mijn blaadje met akkoorden te halen. Toen ik terugkwam zei mijn gastvrije giggenote tegen mij: “hee zitten ze daar niet?” (maar dan in het Engels). En ik keek naar het terras tegenover de zaal en jawel: daar zaten Olly (zanger), Rob (drummer), Joe Gallacher (als roadie) en de manager in kwestie te zwaaien. Blijkbaar hadden ze mij al eerder gespot. We zwaaiden terug en besloten dat we beter niet als wanhopige groupies ons bij hun konden aansluiten.
Even later stond Rob echter naast ons… Of we zin hadden om erbij te komen zitten. Nou ja, dat hadden we in principe wel en het werd best gezellig. Mijn ukelele deed de ronde. De band probeerde het instrument te stemmen (eerst Joe, toen Olly en toen Rob – die REM wilde spelen en het instrument daarom als gitaar wilde stemmen). Uiteindelijk besloten we dat we hem maar gewoon niet zouden stemmen. Vervolgens kwam er een man bijzitten die in 2003 had meegeholpen met het opbouwen van het concert, maar de band helemaal niet kende. Toen hij hoorde dat Turin Brakes naar zijn stad zouden terugkeren, besloot hij dat hij toch maar eens moest luisteren naar het nieuwste album en had het album sindsdien continu geluisterd (en wilde nu een handtekening). Hij claimde al een kaartje sinds januari te hebben (gezien de tijd van aankondiging / organisatie lijkt juni me een betere maand, maar toch). Ook nadat de man weg was bleef het een aardige bedoeling. Rond zeven uur – toen de zaal open ging – kreeg de band eten opgediend en leek het ons beter naar binnen te gaan. En dat deden we.
Bij de beveiliging werd mijn ukelele nog aan een grondige inspectie onderworpen (is that a real instrument?) – waarbij de beveiliging zich vast niet realiseerde dat het instrument – mits met het juiste poeder bewerkt – nu dankzij vingerafdrukken in waarde vertienvoudigd is (maar dat was ook niet zo moeilijk gezien het feit dat ukelele’s niet heel duur zijn). We wisten gelukkig nog vrij goede plaatsen te veroveren. Daar beneden zagen we een Duitse Turin Brakes fan en werd het best gezellig met onze directe buren Guy (the carpenter) en Lindsey (the florist). Vlak voor het optreden van de eerste supportact kwam Rob de drummer nog vragen of we verzoekjes hadden wat betreft de setlist. We kwamen met allerlei onmogelijke suggesties die in geen jaren meer zijn gespeeld, maar uiteindelijk zei ik ‘Ether Song’ en dat vond hij een goede suggestie.
Syd Arthur
De eerste support act was op het eerste gezicht een groep jonge alternatievelingen met grote ambitie. En dat bleken ze ook te zijn: ze maakten uit de jaren ’70 weggelopen progressive folk rock. Denk ik. Of het is een genre wat nog geen naam heeft. Met titels als ‘Secrets from the Planet Soul’, ‘Diabat’ en ‘Kingsdoms of Experience’ scoor je denk ik voorlopig geen grote hit. Maar de muziek was bijzonder goed te pruimen. De stem van de zanger kon zich meten met die van Olly van Turin Brakes en ook de instrumentale stukken mochten er wezen. De band mocht dan ook een extra nummer spelen. Ik beloof de debuut-EP (‘Kingdoms of Experience’) op korte termijn te bespreken. Opvallend is dat zowel deze band als de andere support act geen platencontract hebben. Dat had ik van tevoren al gezien op Myspace en daarom was ik een beetje nerveus wat betreft de kwaliteit, maar die vrees was onterecht.
Kid iD
Van hele andere koek was Kid iD. Waar Syd Arthur eerder de jaren ’70 naar de éénentwintigste eeuw duwden, mixte Kid iD ska, funk, jazz en pop samen met singer/songwritermateriaal dat al uit deze eeuw komt. Het resultaat was een verfrissend vrolijke set, afgewisseld met oprecht mooie liedjes. De zanger zag er een beetje vreemd uit met zijn stropdas en hoedje, zeker in combinatie met de overenthousiaste blazers/achtergrondzangers (foto). Absurde dansen, mooie overgangen: de set werd nimmer saai, ook niet toen de zanger één nummer (Sofa Statistics) in zijn eentje speelde. Vol met aardige statistieken als: “9 out of 10 guys, when chatting to a pretty girl, glance at her breasts twice in half ‘n hour or so, that don’t mean we’re unfaithful, it just means that we like breasts.” en “I’ve been thinking a lot about what makes me tick, I’m a quarter Irish, do you think that’s why I drink? Or do you think it’s the fact that my life has something lacking, like a purpose or job or just someone in love with me go…” Ook van deze band heb ik een CD aangeschaft, That Dreaded Monster – What If was voor een spotprijs te koop en zal binnenkort hier worden besproken.
Turin Brakes
De mannen van Turin Brakes betraden het podium rond de klok van half tien. Ze speelden een goede set met een alleraardigste encore. Opvallend was het geluid: in tegenstelling tot alle eerdere concerten die ik van de band zag, was tijdens dit optreden het geluid erg ‘leeg’. En daarmee bedoel ik ruimtelijk. Soms is minder inderdaad meer, en dit was één van die gevallen. Ook Olly’s stem was minder frontaal op de voorgrond aanwezig (maar nooit te zacht). De band varieerde veel tijdens de intro’s en instrumentale stukken. De band leek zichtbaar plezier te hebben en kwam zelfverzekerder over dan ooit. De setlist was erg prima (hoewel niet bijzonder veel anders dan de concerten in februari). Hoogtepunten waren de Chris Isaak cover ‘Wicked Game’ (de band heeft het nummer zich echt eigen gemaakt in het afgelopen jaar), ‘Long Distance’ en natuurlijk het door mij aangevraagde ‘Ether Song’ (met knik van Rob in mijn richting). Ook was het goed om ‘Last Chance’ eindelijk weer te horen.
The Door
Stone Thrown
Real Life
Mind Over Money
Fishing For A Dream
Stalker
Painkiller
Wicked Game
Feeling Oblivion
Dark On Fire
Ether Song
Last Chance
Underdog (Save Me)
Long Distance
—-
New Star
Future Boy
Emergency 72
Na de echte set kwamen Olly, Gale en Eddie terug voor de encore: ‘New Star’ met gratis reverb was betoverend mooi. Daarna kwam Rob erbij zetten voor klassieker ‘Future Boy’ en ten slotte kwam Phil voor een mooie finale: ‘Emergency 72′. In verband met de tijd kwam de band niet nog een keer terug, maar de avond was al mooi én geslaagd.
Terug in hotel kwamen we eerst vast te zitten in de lift (in de recensies op hotelweb werd geschreven dat de lift ‘scary’ was, maar wij dachten dat dat kwam omdat hij nogal krap was). Uiteindelijk liet de nachtportier de lift naar beneden zakken en moesten we in de kelder via de personeelstrap naar boven. Daar verontschuldigde de nachtportier zich duizend maal. WIj besloten maar de trap te nemen, naar de vierde verdieping.
De volgende dag reisde ik terug naar Stansted, waar ik die avond landde. Het was het einde van een uiterst leuke Engelse week. Het was erg gezellig, culinair verantwoord en muzikaal geweldig. Alleen jammer dat het waarschijnlijk nog even duurt voordat Turin Brakes terugkeert (nu gaat er eerst een nieuw album gemaakt worden). Dat wordt dus even volhouden….
