Aankomende albums: een vooruitblik op 2017

Incognitief blikt vooruit op nieuwe albums die dit voorjaar verschijnen. Gewoon, omdat 2016 een deprimerend muziekjaar was – vooral vanwege het overlijden van diverse grote meesters. Maar vooral ook omdat er niet genoeg nieuwe muziek kan verschijnen om enthousiast van te raken.

“Aankomende albums: een vooruitblik op 2017” verder lezen

Niet Bij Lowlands (2): Ane Brun

Zoals ik al eerder vandaag schreef, ben ik niet op Lowlands, maar probeer ik tussen het studeren door wel de berichtgeving en de concerten te volgen (voor zover mogelijk). Via de 3voor12 Mashup (waar ik zelf ook in figureer – oh ironie!) kwam ik bij dit bericht uit… Verrassend genoeg geplaatst op de website van De Telegraaf. En nee, ik had zelf nooit gedacht daar uit te gaan citeren…

Ane en Nina ‘ontkateren’ Lowlands
BIDDINGHUIZEN –  De cirkel is rond voor Ane Brun. De Noorse zangeres begon tien jaar geleden met optreden in de straten van Barcelona en later dit jaar geeft ze haar eerste echte show in de Spaanse stad. „Dit markeert mijn tienjarig bestaan”, vertelde ze zaterdag op Lowlands.

Brun is in tien jaar tijd uitgegroeid tot een wereldwijd veelgevraagd zangeres. In het zuiden van Europa heeft ze nog niet gespeeld, maar in Nederland komt ze al jaren haar breekbare liedjes zingen. „Ik denk dat ik na Scandinavië hier de meeste fans heb”, zegt de zangeres, die al jaren in Zweden woont.

Ze noemt de show die ze zaterdagochtend op het muziekfestival in Biddinghuizen gaf „een van de leukste optredens van deze zomer”. Ze moest vroeg uit de veren, want ze was een van de eerste acts op de tweede dag van het evenement.

„Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om vroeg op te staan als je op een festival bent, dus ik was blij dat er zo veel mensen waren gekomen”, zegt ze na afloop. „En ze warmden snel op.” Achtergrondzangeres Nina Kinert vult aan: „Volgens mij hadden ze allemaal een kater en waren ze daardoor extra gevoelig.”

De 32-jarige Brun heeft Kinert (24) meegenomen op tournee, maar haar Zweedse collega gaat haar vleugels uitslaan. Haar vierde album, getiteld Pets and Friends, verschijnt maandag in Nederland en ze komt in september voor drie soloshows naar Utrecht, Rotterdam en Amsterdam.

Haar show wordt gevarieerd, zegt ze zelf. „De helft van mijn liedjes voelen als een klap in je gezicht, de andere helft als een zoen.” Brun zelf komt in november weer terug, ze staat dan in Eindhoven en Ottersum (waar ze ooit haar eerste Nederlandse optreden gaf). Eerst nog even Lowlands verkennen, want ze blijft nog tot zondagochtend op het terrein rondhangen. Terwijl ze op haar blikje bier wijst, zegt ze: „Ik probeer nu zelf in de festivalstemming te komen.”
(Bron)

Als fanatiek Brunluisteraar was ik al op de hoogte van Ane Brun komt naar het dorp waar mijn ouderlijk huis staat, maar ondanks het feit dat het Cultureel Podium al menig middelgrote naam naar het dorp heeft gelokt, staat het nog steeds een beetje onwennig in tourlijsten en artikelen. Ook De Telegraaf zag de noodzaak het optreden in Ottersum toe te lichten… Overigens was ik er helaas niet bij, die eerste keer… En vanochtend dus ook niet op Lowlands. Maar in november wel. En gelukkig hebben we 3voor12 nog, met een sessie in audio en video en zelfs het hele concert (en daar weer een recensie van).

Lees hier overigens mijn recensie van Anes meest recente album.

update: speciaal voor alle fans: het mashup Droste effect:

Niet bij Lowlands

Dit jaar ben ik wederom niet naar Lowlands, maar ik lees en luister wel veel Lowlands. Recensies van de eerste dag vond ik onder andere op 3voor12.nl en nu.nl… Maar het is tegenstrijdigheid alom… Casus: Santagold.

Santogold

Terwijl The Kooks een zeer druk bezocht optreden verzorgden in de grote Alpha tent verraste het Britse Santogold met een dynamische set in de India. De mix van reggae, raggamuffin, ska, soul en alternatieve rock (denk in dit geval vooral aan Blondie) leverde al snel een kolkende massa op. Zangeres Santi White, die de basis van Santogold vormt, is een zeer uitbundige en enthousiaste frontvrouw die alles uit zichzelf haalt. Haar twee zingende en geweldig dansende sidekicks maken de show compleet.
(Bron)

Vergelijk met 3voor12:

PLUS
Santogold beschikt over de beste beats van het moment. Ze brengen verschillende stijlen samen, hebben meezingbare refreinen. In dik een half uur jaagt ze er zeker drie potentiele Songs van het Jaar door. Baile beats, grime, hiphop, pure pop, alles zit erin. En Santogold ziet er met haar hippe bloemetjespakje heel stoer uit. Hoofdkandidaat voor de Cool List van de NME.

MIN
Leuk hoor, zo’n band. Maar wat doen ze nou helemaal? Die twee identiek geklede zangeressen links en rechts zien er ubercool uit, dat wel. Maar misschien kunnen we ze beter danseressen noemen. Ze staan onderkoeld stokstijf, of dansen robotachtig, en zingen ondertussen naast de microfoon. NAAST de microfoon. Het LIJKT niet eens op echt zingen. Dan de vocalen van Santi zelf. Bij de refreintjes nemen de twee lagen zang die op band staan de boel volledig over. Santogold zelf murmelt er tussendoor. Zijn dat die stemproblemen? Waar heb je dan die twee achtergrondzangeressen voor? Die moeten je toch opvangen als je het zelf niet aankunt? Dan heeft ze een drummer die klinkt als een drumcomputer – uhuh – en een bassist die precies speelt wat ook al op de plaat staat. Een band moet iets toevoegen. Als de belangrijkste elementen uit je muziek op band staan, kun je beter niet live optreden. Een dj bij live optredens is teleurstellend, maar met zo’n band als dit voel je je gewoon genept. Dat dit pas de vierde show was, is geen excuus. Santogold zelf is charmant en charismatisch en ze lacht lief, maar ze beweegt zich ook wat statisch over het podium. Ook de setopbouw is matig. Het begint overtuigend, met achter elkaar Find A Way, L.E.S. Artistes, Say Aha en Shove It. Ga er maar aan staan, wat een energie. Maar dan kakt de boel genadeloos in, met alle downtempo liedjes achter elkaar. Gelukkig nog één knaller aan het einde, maar de balans is volkomen zoek.

CONCLUSIE
Toch knap. Twintig minuten te laat beginnen en toch nog op tijd klaar zijn. Maar daar trapt het Lowlandspubliek niet in. Het gejoel en gefluit in de India houdt aan en uiteindelijk besluit Santogold dan toch nog maar een nummertje te doen. Unstoppable, nota bene een van de beste tracks op de plaat, stond niet eens op de setlist! De zaal gaat nog een keer los. Want natuurlijk is het een ge-wel-di-ge track. Die toegift gaat – kennelijk geimproviseerd – met alleen dj. En dat klinkt precies hetzelfde als de andere nummers met band: precies als op de plaat. Het lijkt er sterk op dat het met Santogold te snel gegaan is. Eerst al die stemproblemen, nu dat gerommel met de techniek en een band die nog niet klaar is voor het grote werk. Met het materiaal is niks mis, het optreden was een aanfluiting. Wat een poppenkast.
5
(Bron)

Zoals altijd rijst bij mij de vraag: en wie moet ik nu geloven?
De reacties van de bezoekers moeten uitwijzen of Santagold nu wel of geen hoogtepunt was. Voor degenen die nu vooral denken Santagold, WTF?, hieronder een introductie: