Voortgang: boek 3 (Gerechtigheid), uit!. 
Aantal doden: heel veel.
Aantal manonvriendelijke passages: 4 (vier)
Aantal vrouwonvriendelijke passages: in het derde boek verrassend weinig
Huidige gemoedstoestand: The work is done.
Huidige waardering: drieënhalf uit vijf.
Zweeds gerecht van de week: Klyftpotatis

Eerlijk is eerlijk, halverwege het derde boek kwam ik een beetje vast te zitten. Niet omdat het boek slecht of saai werd, maar er zit een zeker dood punt in het derde boek. Dat speelde mij met name parten omdat het boek zo dik was. Als ik dan moest kiezen welk boek ik meenam in de trein, dan werd dat meestal niet Gerechtigheid. Je tas is namelijk meteen een kilo of twee zwaarder.

Gelukkig is het slot magnifiek te noemen. De laatste honderd bladzijden voor de epiloog zijn erg sterk. In dit boek werken we naar de rechtzaak omtrent Lisbeth Salander toe en deze wordt op bijzondere wijze beschreven. Ondanks het feit dat de lezer weet dat er vrij weinig fout kan gaan, is de rechtzaak wel degelijk spannend. Omdat je weet dat “dit” het moment is. Hier heb je naartoe gelezen. De rechtzaak zelf blijkt nog steeds een pageturner. Larsson weet vrijwel alle eindjes aan elkaar te knopen en op bevredigende wijze af te handelen.

Enige minpunt (spoiler alert) is de totale afwezigheid van de zus van Lisbeth. Deze zus wordt in ieder boek wel een paar keer genoemd, maar we leren haar nooit kennen. Wellicht heeft Larsson hiervoor gekozen, omdat Lisbeth zich totaal niet voor haar zus interesseert. Ze geeft niet om mensen, laat staan om haar zus. Toch heeft er tegen het einde van het boek een kentering plaatsgevonden in haar karakter, die het in theorie mogelijk zou moeten maken dat Lisbeth zich wel voor haar zus gaat interesseren. Bovendien is het nauwelijks voor te stellen dat deze zus zich niet zou interesseren voor het lot van haar zus, hoe groot de barst in hun relatie ook moge zijn. Waarscnijnlijker lijkt het mij dan ook dat Larsson deze draad bewaarde voor een nieuw boek. We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Er schijnen 250 tot 300 bladzijdes van een vierde boek te zijn, maar of die ooit zullen verschijnen?

Voortgang: boek 2 (De Vrouw Die Met Vuur Speelde), blz. 123. 
Aantal doden: niet meer bij mijn vorige bericht (hierna aangeduid met x).
Aantal manonvriendelijke passages: 1 (één)
Aantal vrouwonvriendelijke passages: niet overdreven veel
Huidige gemoedstoestand: We beginnen er weer in te komen.
Huidige waardering: De opzet ligt er, er wordt nog lekker gestrooid met cliffhangers en er zijn mysterieuze badguys.
Zweeds gerecht van de week: Äppeltårta

De afgelopen weken heeft het lezen even stil gelegen. Ik had het erg druk met andere dingen (ook leesbare dingen). Tot nu toe kom ik met name toe aan het lezen in de weekenden. Sterker nog, ik lees deze boeken vrijwel uitsluitend in het weekend.

In mijn vorige rapportage gaf ik aan redelijk sceptisch te zijn. Nu ik op bladzijde 123 ben, durf ik met enige zekerheid te stellen dat het boek niet te veel hetzelfde terrein opnieuw gaat verkennen. De criminaliteit die in het tweede boek centraal gaat staan, is wellicht net zo vrouwonvriendelijk (want: vrouwenhandel), maar toch aanzienlijk anders dan de rituele moorden die in het eerste boek centraal stonden.

Helaas heb ik het vermoeden dat ik slachtoffer van spoilers ben geworden. Nietsvermoedend sloeg ik namelijk de filmpagina in de krant open en de eerste regel luidde aldaar “Waar waren we gebleven? Ohja: [SPOILER ALERT].” Ik kan dat soort kennis dan niet meer vergeten en ik vind het wel een beetje jammer dat ik in ieder geval een vaag vermoeden heb, welke kant het verhaal op gaat. Dat neemt natuurlijk niet weg dat de climax van dit tweede boek nog ver weg is en dat er nog aardig wat leesplezier te gaan is. Larsson strooit in dit tweede deel achteloos met cliffhangers, halve onthullingen en teasers. Het zal nog wel even duren voordat alle vragen beantwoord zijn en ik heb nu ook weer niet de neiging het boek in één weekend uit te lezen, maar boeiend is het in ieder geval.

Voortgang: boek 2 (De Vrouw Die Met Vuur Speelde), blz. 9.
Aantal doden: oh ja dit ging ik bijhouden, maar minstens twee echte personages.
Aantal manonvriendelijke passages: 1 (één)
Aantal vrouwonvriendelijke passages: talloze
Huidige gemoedstoestand: Dat ging nog best snel
Huidige waardering: Eerste deel was aardig, maar ik vraag me af of het me nog een heel boek blijft boeien, laat staan twee.
Zweeds gerecht van de week: Lappgubbens Wokpanna

Dat ging best goed, dat eerste boek lezen. Toegegeven, vlak na de eerste aflevering van deze reeks raakte ik in een dip, maar afgelopen weeken spurtte ik door de laatste 150 bladzijdes heen. De ontknoping aar wat het grote mysterie van het eerste boek mag heten, kwam verrassend snel. Het was zeker geen “bom op de laatste bladzijde”.  Toch was ik nog steeds gemotiveerd om verder te lezen. Alle losse eindjes werden aan elkaar geknoopt, zelfs zo goed dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat het tweede boek extreem boeiend kan blijven.

Ik sta niet onwelwillend tegenover De Vrouw Die Met Vuur Speelde, maar de proloog maakt in ieder geval duidelijk dat we ons in bekende wateren bevinden: de eerste sm-kelder heeft zijn opwachting al mogen maken. Ik vraag me echter af of ik nog een heel boek gefascineerd ga blijven door de avonturen van Mikael en Lisbeth, laat staan twee hele boeken. Deze delen zijn bovendien dikker dan de vorige en ik vrees voor de wet van Harry Potter: Harry Potter, hoe dikker hoe rotter.

Maar laat ik niet te negatief zijn. Ik heb het eerste deel met plezier gelezen en ben onder de indruk van het feit hoe alle losse eindjes aan elkaar geknoopt zijn, maar ik kan nu ook weer niet zeggen dat het een literair meesterwerkje van heb ik jou daar is. Nee, dat niet. Maar wel een prima tijdsbesteding.

Als u overigens denkt: “Oh, Stefan! Wat vond je van dit en dit uit het eerste boek?”, dan is dit het moment om vragen te stellen in de reacties op dit bericht!

Stefan leest: De Millennium trilogie

Voortgang: boek 1 (Mannen die vrouwen haten), blz. 328.
Aantal doden: 1 (één)
Aantal vrouwonvriendelijke passages: 1 (één)
Huidige gemoedstoestand: Altijd balen, een lang hoofdstuk als je net te moe wordt om te lezen.
Huidige waardering: Het is allesbehalve glad geschreven, maar leest lekker weg.
Zweeds gerecht van de week: Köttbullar

“Die Stefan heeft ook geen discipline! Hij doet al twee jaar over Oorlog en Vrede en hij is nog niet eens voorbij de 100 pagina’s! Volgens mij leest hij alleen maar stripboeken!”

Nou, dat is wat té stellig beweerd. Hoewel ik er nog niet zeker van ben dat Oorlog en Vrede verleden tijd is, wil ik bij dezen een nieuw project beginnen. Stefan leest De Millennium trilogie. Iedereen denkt: “wow, dat zijn kei hippe gave verantwoorde boeken, die moet ik ook lezen!” Drie dikke delen… Dat is echter nogal een investering van tijd en moeite, dunkt me. Dus zal ik wel even bepalen of je eraan moet beginnen. Vooralsnog huppel ik dus door het eerste deel. En met rasse schreden tot nu toe: ik ben al op bladzijde 328! Inderdaad, dat is nog eens andere koek!

Tot nu toe is het een prima boek om te lezen. Stieg Larsson doet uitgebreid de hele geschiedenis uit de doeken en vindt het daarbij niet erg om zijsporen te bewandelen. Gelukkig gooit Larsson altijd wat kolen op het spreekwoordelijke vuur als dit dreigt te doven. Desondanks duurt het zo’n driehonderd pagina’s voordat Lisbeth Salander en Mikael Blomkvist bij elkaar komen én er schot in de centrale zaak begint te komen. En ik maak mij geen illusies, het zal de rest van de 560 bladzijdes gaan duren voordat er witte rook uit de schoorsteen komt, als het niet nog twee delen langer duurt. Ik hou u op de hoogte (waarbij ik overigens geen spoilers zal weggeven – ze gaan allemaal dood – oh nee)…