De week in 7 geluiden (zes liedjes en één podcast)

De week in zeven geluiden (zes liedjes en één podcast):

1. The Decemberists zijn terug

Fijn! De epische verhalenvertellers / folkamericanarock band The Decemberists komen met een nieuw album. De eerste single, getiteld Make You Better is – net als het vorige album The King Is Dead vrij simpel van opzet, maar wordt toch steeds gelaagder. En zo’n refrein hoor je toch niet in ieder liedje:

Cause we’re not so starry-eyed anymore / Like the perfect paramour you were in your letters / And won’t it all just come around and make you / Let it all unbreak you to the day you met her / But it’d make you better / It’d make you better

Dat euforische gevoel in het laatste refrein is verslavend. En dus ben ik enthousiast. Het hele album bevat vast weer extreem breed opgezette tragische verhalen over misdadigers en figuren, verpakt in mooie liedjes. What A Terrible World, What A Beautiful World verschijnt in januari, in februari komt de band naar Nijmegen (en Amsterdam). Ik ben erbij. Wie nog meer?

Lees “De week in 7 geluiden (zes liedjes en één podcast)” verder

When you’ve had a taste of silver / then the pennies won’t do

Het kan verkeren in de muziekwereld. Was het vroeger vast nog mogelijk om een tweede muziekleven te beginnen, inmiddels kun je niet meer helemaal van de map verdwijnen en terugkeren. We komen er toch achter. Phil Campbell, vroeger (we schrijven 2007/2008) uitgebreid besproken op dit blog met zijn singer/songwritercarrière, is een tweede (of officieel zelfs derde leven) begonnen met The Temperance Movement. De muziek is minder laf – vuiger zelfs. En om eerlijk te zijn, past de stem van Phil Campbell veel beter bij de scheurende gitaren dan bij de lieflijke akoestische gitaar, al wordt er af en toe nog akoestisch gespeeld.

Until The Ribbon Breaks 20130622 02_59_41

Maar het kan nog extremer. Pete Lawrie werd recent niet alleen getipt als knapste man van Wales, maar ook als nieuwe middle-of-the-road singer/songwriter. En dat vond ie niet eens erg, riep hij interview na interview – de single Half As Good was in veel opzichten een dieptepunt: wat begon als een aardig folkpop zanger was geëvolueerd tot album vol strijkers, blazers en geen greintje ‘eigenheid’. Dertien-in-een-dozijn, en de doorbraak kan niet, ondanks dat op het album best wat aardige, mooie nummers stonden. Alleen waren ze in niet overgeproduceerde vorm beter tot hun recht gekomen. Jammer.

Dat vond Pete vast zelf ook. Hij riep wel dat hij graag de mainstream opzocht, maar dat moest misschien wel… Ondertussen lekte hij demo’s, maakte hij mixtapes en coverde hij mooie liedjes uit het verleden. Toen het album definitief geflopt was of eigenlijk zodra het album uitkwam en Pete aan zijn verplichtingen jegens zijn label had voldaan, was het uit met de pret. Hij riep nog een keer via Twitter dat hij er genoeg van had, gaf al zijn demo’s en liedjes gratis weg via datzelfde sociale netwerk onder de naam All and Old en verdween.

Weg was de singer/songwriter. En toen ineens was er Until The Ribbon Breaks. Hij verhuisde naar Amerika, in zijn bio’s staat ineens een tweede naam (Pete Lawrie Winfield) en begint de muziek te maken die hij echt wil maken. Het is elektronisch, maar wel melodieus en vol emotie. En hij ondersteunt zijn liedjes met clips uit bekende films. Voor het eerst zingt hij niet hoopvol over algemene levenswijsheden (you might get what you ask for in the end), maar cynisch over de tijd waarin we leven (so don’t we look pretty with nowhere to go / it’s cool to be lonely didn’t you know? / I think I’ll marry a stranger that I met online / it’s not that it’s not love. / it’s just a sign of the times).

Vorig jaar verscheen al de voortreffelijke A Taste of Silver EP – zonder titeltrack maar met het excellente Romeo (You see I would have killed Romeo and save Juliet / But I don’t write stories that time won’t forget). Uiteraard voorzien van iconische beelden uit Romeo + Juliet  (de jaren ’90 versie van Baz Luhrmann) met Leonardo DiCaprio en Claire Danes. De EP is gratis te luisteren op Soundcloud.

Nu verschijnt de opvolger, The Other Ones, dat niet alleen verwijzingen bevat naar Pressure – een nummer op de vorige EP – maar ook een nummer bevat getiteld Until The Ribbon Breaks én een nummer genaamd A Taste of Silver – de titel van de vorige EP. Voor de fans van The Black Keys – maar dan elektronisch:

Naast dit laatste, groovende nummer is ook Goldfish een aanrader. Iets meer mellow van stijl en op deze site te luisteren. Alleen aan Petes stem is nog te herkennen dat het om dezelfde artiest gaat. Hij klinkt bevrijd. Bevrijd van verwachtingen. Een paar weken geleden speelde hij op showcase festival SXSW en werd hij door meerdere media uitgekozen tot one to watch. Het lijkt hem nu wel voor de wind te gaan. Zou het nu wel lukken om zijn carrière van de grond te krijgen? Het lijkt er wel op… Maar het kan verkeren.

Zeven Zinnen: Pete Lawrie

Deze maand verschijnt dan eindelijk het debuutalbum van Pete Lawrie. Helaas moet ik uit de voorproefjes concluderen dat er wel heel veel strings over de nummers zijn gegooid, wat het geheel nogal zoetsappig maakt, maar ik zit er nu al zolang op te wachten dat ik er toch aandacht aan wil besteden hier. En aangezien de teksten van Pete Lawrie zo op tegeltjes kunnen, presenteer ik hier de Zeven Zinnen van Pete Lawrie!

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt – wel of geen poëzie, wel of geen kunst, maar soms slaan tekstschrijvers de spijkers op de kop. Deze rubriek dient om deze juweeltjes uit hun context te halen en te laten schitteren. In 2007 startte en voltooide ik de eerste reeks. Nu, in 2010 2011, is het tijd voor een tweede reeks van zeven artiesten. Dus zeven maal de zeven mooiste zinnen van een artiest naar keuze. Bekijk hier alle oude afleveringen. Deze keer: Pete Lawrie.

Pete Lawrie is een singer/songwriter uit Wales. Zo makkelijk als zijn nummers in het gehoor liggen, zo makkelijk ligt hij bij de vrouwtjes. Zijn stem heeft een prettige kraak / scheur en zijn teksten zijn over het algemeen waarheden als een koe. Ik denk niet dat Pete ooit een levende legende wordt, maar hij weet je toch altijd bij je strot te grijpen. Zijn debuutalbum A Little Brighter verschijnt deze maand in Engeland en bij voldoende succes, wordt het vast ook elders gelanceerd.

ZEVEN ZINNEN

1| PAPERPLANE (2010)
You can’t sell me some old dream, you must have to wash your head in bleach – to keep your conscience clean.

Lawries liedjes luister je meestal niet vanwege het snijdende sarcasme, maar hier wordt toch maar mooi even tussen neus en lippen door raak geschoten. Ik denk dat Lawrie een extra biertje heeft gedronken toen ‘ie deze regel bedacht. Dat zou ik in ieder geval hebben gedaan.

2| ALL THAT WE KEEP (2009)
Love is all that keep in the box that your burnt when you lay down to sleep

Een tegeltjeswijsheid als refrein. Dat is dus precies wat ik bedoel.

3 | IN THE END (2009)
It’s the same boat we’re all in so don’t tell me it’s sinking / just sit down and row, don’t you tip it to-and-fro you might get what you ask for in the end.

De sleur des levens.

4 | FELL INTO THE RIVER (2011)
Happiness don’t have a schedule, your time will come around

Een ongelooflijk matig nummer, maar wel mooi de Engelse versie van het aloude gezegde “Van het concert des levens heeft niemand een program.”

5| HALF AS GOOD (2011)
People think they know me, feel the things that I go through and I’m sure that’s true, they do, but not half as good as you.

Bij dit nummer begin ik me een beetje af te vragen waarom ik ook alweer deze zinnen op een rij zet. Dit nummer is namelijk zo Robbie Williams, dat het bijna schaamteloos begint te worden. Het refrein voorafgaand aan deze zin is namelijk net iets te veel voor mij (gonna say what I see when I see it / gonna know what I feel when I feel it etc.).  Deze zin maakt het dan weer goed. Een beetje.

6| PAPERTHIN (2010)
So you’re not scared? Well that’s not true, nobody’s tough, not me and you: we’re Paperthin

Dit is dan weer een bijzonder mooi nummer, over de fragiele kanten van het leven. Flinterdun zijn we feitelijk allemaal.

7| A LITTLE BRIGHTER (2009)
You make it all a little better, you make it all a little brighter. I could hold you forever, or at least for tonight.

Het nummer waardoor ik kei- en keihard werd geraakt door Lawrie’s stem en bijna therapeutische klanken. Een simpel, simpel liefdesliedje vol van de hoop die veel andere nummers van Lawrie kenmerkt (In The End, Poor Man’s Game). Dit nummer maakt alle matige popliedjes die hij de komende vijf jaar wellicht uitpoept goed. Deze staat in de canon van mijn leven (en de Kanon van 2009). Waarvan akte.

***
Reacties, commentaar en suggesties zijn, zoals altijd, meer dan welkom.
Teksten: (c) Fink
De cd’s van Fink zijn te krijgen bij de betere platenzaak.


Muziek in 2011

In 2011 gaat er weer veel goede muziek uitkomen. Turin Brakes heeft beloofd dat ze een nieuw album maken, maar eerlijk gezegd verwacht ik dat album niet voor 2012. Gelukkig komt er dit jaar in ieder geval goede muziek van:

  • Jens Lekman
  • The Whitest Boy Alive
  • The Medics
  • Pete Lawrie
  • Tom McRae
  • Sondre Lerche
  • The Decemberists
  • Fleet Foxes

Van lang nog niet alle albums van deze artiesten is een releasedatum of zelfs slechts een titel bekend, maar 2011 kan niet anders dan een goed jaar voor de popmuziek worden. Zeker als genoeg artiesten het internet wederom creatief gaan gebruiken om hun muziek aan de man te brengen.

Het album waar ik op dit moment het meest naar uitkijk is het nieuwe album van een band die niet hierboven genoemd wordt. In maart verschijnt namelijk het nieuwe album van Elbow. Getiteld Build a rocket boys! moet het album een eerbetoon aan de melancholie en de tienerjaren worden. Albumopener Lippy Kids, als voorproefje live in de studio gespeeld voor alle fans en te bekijken op www.buildarocketboys.com, laat meteen de achterliggende gedachte van de albumtitel horen:

Lippy kids on the corner again
(…)
Do they know those days are golden?
Build a rocket boys!
Build a rocket boys!

De brutale kinderen op de hoek van de straat zijn geen vorm van overlast voor Elbow, maar een bron van inspiratie. Over tien, twintig jaar denken ze terug aan de avonturen die ze toen beleefden. Dus bouw een raket, jongens! Deze tijd beleef je maar één keer…

Op een mooi muzikaal 2011!

Pete Lawrie – Fell Into The River

Na enkele stemmige nummers, waaronder In The End en A Little Brighter maken we nu voor het eerst met de feelgood kant van Pete Lawrie, een singer/songwriter die destined for greatness is, als het aan de Britse media ligt.  Fell Into The River is vergeleken met de bijna therapeutische eerste singles een op het eerste gezicht dertien in een dozijn popnummer met vrouwenkoor en feelgood clip, opgenomen in een café.  Er zijn kritische kanttekeningen te plaatsen bij het werk van Lawrie, bijvoorbeeld over clichégebruik en zijn tegeltjeswijsheden (zoals hier: Happiness don’t have a schedule, your time will come around). Desondanks, als er een dergelijk popliedje nodig is, om twaalf mooie liedjes aan de man te brengen, dan ben ik bereid hem te vergeven. Maar ik weet nog niet of dit mijn favoriete nummer van Pete Lawrie gaat worden… Pete zelf geeft overigens openlijk toe bij tijd en wijle bewust op de mainstream te mikken, net als zijn muzikale helden – waar bijvoorbeeld Paul Simon toe behoort. Oordeel vooral zelf of dit een stapje te ver is, of precies goed… En laat het weten in de reacties.

Pete Lawrie – In The End

Eind vorig jaar riep ik al een nummer van Pete Lawrie uit tot mijn lied van het jaar. Begin 2011 moet zijn debuutalbum verschijnen, begin november verschijnt in Engeland deze single. Mijn lijflied: realistisch, maar niet zonder een vleugje hoop:

Well I learnt me a lesson working down at the station.
If your life’s leading nowhere it may take re arranging
It’s the same boat we’re all in so don’t tell me it’s sinking
Just sit down and row, don’t you tip it to-and-fro
You might get what you ask for in the end

Well it’s hard to describe this way that I’m feeling
It blows through the floorboards, it comes through the ceiling
Don’t you look in to a mirror and tell yourself your leaving
Just sit down and row, don’t you tip it to-and-fro
You may get what you ask for in the end

So here we are another day
Holding on for anything, a light to shine our way
Here we go the same old songs
Waiting for the world to change, someone to sing along
But I don’t hold my breath these days

Spotify komt eraan, dus: StefanSpotified #001

Sinds vandaag zit ik op Spotify, dat binnenkort officieel in Nederland van start gaat. Maar ik zit er dus nu al op. Jeej. (had ik al verteld hoe gaaf Digimuziek.nl is?). Ik ben helemaal verliefd. Het werkt als volgt: je downloadt het programma, maakt een account aan en kiest of je een betaalde account wil of toch liever gratis luistert.

Wanneer je gratis luistert, krijg je af en toe een advertentie te zien en te horen, wanneer je betaalt krijg je dat niet. Simpel eigenlijk. Daarna mag je alle muziek luisteren die in de catalogus van Spotify staat. Dat zijn miljoenen nummers. Veel meer dan je op je computer kunt hebben staan (of in je cd-rek). Alleen The Beatles staan er niet op. Als het goed is krijgen de artiesten vervolgens een vergoeding voor iedere keer dat hun nummer wordt afgespeeld. Die vergoeding schijnt vrij belabberd te zijn (om niet te zeggen: dramatisch laag), maar het is beter dan de muziek op eigen houtje downloaden en afspelen. Daar krijgt de artiest immers helemaal niks voor. De liedjes uit de Spotify kun je uiteraard aanvullen met je al bestaande muziekcollecties. Mocht je favoriete b-kantje er dus niet op staan (en geloof me: er staan veel b-kantjes op Spotify), dan kun je die dus gewoon in Spotify afspelen. Het is dus in feite je eigen muziekcollectie + een gigantische hoeveelheid muziek waar je nog nooit van gehoord hebt, maar waar je altijd bij kunt (online / offline / thuis / onderweg): de natte droom van iedere muziekliefhebber.

Een leuke feature van Spotify is het delen van playlists met je favoriete muziek. Dus ik begin bij dezen met een nieuwe rubriek. Eens in de zoveel tijd presenteer ik een lijst met 10 leuke liedjes. Hier voorzie ik de lijstjes van kort commentaar. Je kunt dan naar Spotify om de lijst te luisteren (zodra het is gelanceerd, maar dat is aanstonds). Of je kunt gewoon de liedjes opzoeken op YouTube. Dus, hier gaan we!

StefanSpotified #001

(hier luisteren)

01 Badly Drawn Boy – Is There Nothing We Could Do?
Van Badly Drawn Boy hadden we al een tijdje niets meer gehoord. Zijn laatste albums zijn ook niet zo goed als zijn debuut, maar toch blijf ik geïnteresseerd luisteren naar zijn werk, in de hoop dat hij ooit hetzelfde niveau weer gaat halen. Dit is een mooi geïnstrumenteerd, rustig nummer met veel reverbreverbreverb. Verder valt er weinig over te zeggen.

02 Regina Spektor – No Surprises
Regina Spektor heeft voor het goede doel No Surprises opgenomen. Deze klassieker van Radiohead is in de versie van Regina bijna een slaapliedje geworden en menig Radiohead fan zal spreken van blasfemie of op zijn minst de haren uit het hoofd trekken. Ikke niet. Ik vind het heel mooi gedaan.

03 Mumford and Sons – The Cave
Ik ben een beetje bang dat Mumford and Sons last gaan hebben van overkill. Op alle zenders worden ze grijs gedraaid. Op zich niks mis mee, want ook actuele single The Cave is een prima nummer, maar ik hoop niet dat ze over een paar jaar zijn vergeten.

04 Ray LaMontagne – A Falling Through
Dit nummer komt van het laatste album van LaMontagne, Gossip In The Grain. De subtiele vocalen, met veel valse lucht en de zorgvuldige steel pedal maken dit nummer tot een van mijn favoriete nummers van de verlegen troubadour.

05 Lars and the Hands of Light – Stranger To The Sea
Eerder sprak ik al lovende woorden over deze Deense band. De lp (The Looking Glass) mag er wezen. Dit nummer doet me erg denken aan Belle and Sebastian. Binnenkort een recensie.

06 Pete Lawrie – How Could I Complain?
Pete Lawrie gaat nog steeds heel groot worden, denk ik. Dan moet wel een keer zijn album uit komen natuurlijk. How Could I Complain? komt van zijn debuut ep en is de balans van zijn leven tot nu toe: (I have not seen a death yet in my family and I’ve been out for coffee in the cold – so tell me how could I complain? You wouldn’t know joy if you didn’t have pain). Het is zelfs een beetje dansbaar. Een beetje.

07 Aqualung – California
Weet je wie ook een nieuw album heeft? Aqualung! Ooit vond ik dit machtig mooie muziek, maar ook al is Matt Hales het levende bewijs dat pianorock niet Keane hoeft te zijn, weet hij me minder te boeien dan voorheen. Dit is een klein deuntje van minder dan anderhalve minuut van de nieuwe plaat (Magnetic North). Het is klein en lief. Daardoor valt het na één keer luisteren al op.

08 I Am Kloot – The Great Escape
Een van mijn favoriete b-sides van I Am Kloot. Terug te vinden op het dubbelalbum B, samen met nog meer juweeltjes. And I’ll ride around like Steve McQueen in The Great Escape.

09 The National – Bloodbuzz Ohio
Bij het uitproberen van Spotify zijn een collega vandaag: doe die eens! Dus toen deed ik deze. The National is typisch zo’n band die ik nog eens moet uitchecken, maar waar vele over wordt gepraat. Bloodbuzz Ohio is het eerste nummer wat ik van ze hoor. Diepe stem en voortstuwend ritme.

10 Ellie Goulding – Starry Eyed – Little Noise Session
Laatst was Ellie Goulding bij 3FM en daar deed ze een mooie versie van haar single Starry Eyed. Die versie leek wel op deze, al zit hier nog een elektrische piano bij. Het principe is hetzelfde: het electropop nummer is akoestisch en rustig. “Live op de radio maakt het meer indruk dat ze de vocalen allemaal zo prima haalt”, zul je misschien zeggen, maar wat blijkt: aan het einde van deze opname krijgt ze luid applaus. Ze heeft zojuist een perfecte akoestische versie van haar nummer ten gehore gebracht. Live ja. Respect.