Tag Archives: ray lamontagne

LVDD: You Are The Best Thing (Ray LaMontagne)

Posted on by
Reply
Ray LaMontagne is Mr. Happy

Ray LaMontagne is Mr. Happy

Het moet niet gekker worden… In een week tijd nieuwe muziek van Richard Swift (waarover later meer), Fionn Regan (zie de vorige LVDD) en nu Ray LaMontagne. Rays nieuwe album, ‘Gossip In The Grain’, verschijnt 14 oktober en is volgens de word of mouth zijn meest uptempo, vrolijke album tot nu toe. De eerste single, ‘You Are The Best Thing’, bevestigt dat.

Denk Amy Winehouse + Americana en je hebt de nieuwste Ray LaMontagne… Waarschijnlijk bevat de rest van de CD ook ‘gewone’ Ray LaMontagne, maar dit is een aangename verrassing…

U luistert het nummer op Myspace.

Graanroddels

Posted on by
1

In een klein plattelandsstadje ergens in het zuiden van de Verenigde Staten groeit de jongen op. Al op jonge leeftijd helpt hij zijn vader, Henry, op het land. Het staat in de sterren geschreven dat al dat land ooit van hem zal zijn, zodat hij op zijn beurt zijn zoon kan laten helpen. Als de jongen de volwassen leeftijd van eenentwintig bereikt, woont hij nog steeds op het erf. Zijn leven is goed, maar eenvoudig. Maar is het niet tijd om te stralen? Om eindelijk het middelpunt te zijn. “Let It Be Me”, denkt de jongen. “Nu ben ik aan de beurt.” Maar zijn vader kan het werk nog aan, volgens hem onderschat de jongen de taken die iedere dag weer moeten worden verricht. Het gaat zijn vader bovendien te ver, nu al onder het juk van zijn zoon te moeten werken. Waarom zou hij dat doen? Waarom nu al?

De jongen gaat naar zijn moeder. “Hey Me, Hey Mama”, zijn situatie uitleggend. Maar zijn moeder zegt hem dat hij eerst een meisje moet vinden en ermee moet trouwen. Moeder weet best dat dit meisje er al is, de roddels gaan snel rond in het dorp. Zoals het graan wordt gezaaid, zo verspreiden zich ook de laatste nieuwtjes.

“Sarah” is de naam van het meisje, de dochter van een ander boerengezin en volgens vele jongens het mooiste meisje van het dorp. Vele vlammen woekeren in haar omgeving en menig jongen heeft haar al de liefde verklaard. En meerdere malen. “I Still Care For You”, ze hoort het bijna wekelijks. Jonathan, Charles, Ray, Hank… Maar Sarah gaat met de jongen. Het is wellicht pril en kwetsbaar, maar ook de achtergebleven “Winter Birds” weten dat de winter ooit voorbij zal zijn en een tijd van voorspoed en rijkdom zal aanbreken. Geduld is een schone zaak.

De jongen en het meisje kijken naar de televisie. Op de zender is een concert van Jack en “Meg White” te zien: The White Stripes, spelen in een stad, velen malen groter dan het stadje waar Sarah en de jongen zich bevinden. Waarschijnlijk zullen ze hun favoriete band nooit live zien. Hun toekomst is in het stadje. De roddels die tegenwoordig de ronde doen, zijn niet altijd positief. Jaloezie maakt zich meester van de andere jongens, en ineens gaan er vervelende verhalen rond, die ook de ouders bereiken. Continu worden ze door de leugens achtervolgd, “Achin’ All The Time.” Zo zou de jongen zijn vader zwart maken, om zo het bedrijf te erven. Treurend vertelt de jongen aan het meisje: “Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame).” Het doet de jongen verdriet, dat zijn vader de leugens wilde geloven. Alleen zijn moeder kon zijn vader tegenhouden, maar de kansen op een door hun ouders gezegend huwelijk wordt er niet groter op. Wie zou die leugens verspreiden? Natuurlijk is het een van de oude vlammen van Sarah, maar wie?

De jongen verzamelt zijn moed en spreekt zijn vader aan. “It feels like A Falling Through, the past months.” Natuurlijk vond hij het zuur dat zijn vader het bedrijf nog niet wilde doorgeven aan zijn zoon, maar dat was geen reden voor hem om de naam van de familie zwart te maken. Dan komt Hank aangelopen. Hank geeft toe dat hij degene was die de roddels verspreidde. De arbeider van het bedrijf van Henry en de jongen openbaart zijn stille aanbidding van Sarah en toont berouw. Het blijkt dat Sarah het leugenspoor heeft gevolgd en zo bij de bron is uitgekomen. Slechts een korte uitval was voldoende Hanks fouten in te laten zien. Het was nooit de bedoeling Sarah leed aan te doen.

Nu de fouten zijn hersteld, de daden vergeven, herstelt de rust zich in het dorp en kan het stadje zich opmaken voor het huwelijk. Het stadje is maar klein. Iedereen kent iedereen. En daarom is er altijd “Gossip In The Grain.”

Maar waarschijnlijk gaat Ray LaMontagnes nieuwste album, Gossip in the Grain, dat over twee maanden verschijnt, daar helemaal niet over.

De Akoestiek: Johnny Dangerously, Turin Brakes, Ray LaMontagne

Posted on by
1

Continuïteit is vaak ver te zoeken. Ik doe wel degelijk een poging om een soort ‘reeks’ op te zetten, maar vaak is na een paar afleveringen de lol er wel vanaf. Toch een nieuwe poging vandaag… Ik wil proberen iedere week, of in ieder geval iedere twee weken akoestische versies van liedjes te posten. Ik heb een vrij aardige collectie opgebouwd en daar plukt u nu de vruchten van. Ze blijven een week te luisteren (vanwege een gebrek aan vrije ruimte) Te beginnen met…

Johnny Dangerously - The Great Escape
John Bramwell
Johnny Dangerously heet eigenlijk John Bramwell, en dat moet bij de trouwe lezer van ditisstefan.nl bellen doen rinkelen. Inderdaad, dat is de zanger van het huidige I Am Kloot dus. In een grijs verleden was Johnny echter lokale TV-persoonlijkheid en singer/songwriter, onder de naam Johnny Dangerously. Een van mijn favoriete nummers van de beste man is The Great Escape. Het laat zien hoe de beste man zowel een catchy nummer kan schrijven als een geweldige tekst. Deze versie is live opgenomen bij Radio Merseyside.

You were born with football boots and a sun-tanned complexion
You once thought that on reflection,
I’ve really got it made

The Great Escape

Turin Brakes – Wicked Game
Turin Brakes 2007

Turin Brakes zal wel vaker terugkomen in deze rubriek… Hier een aardige cover van Wicked Game, waarmee Chris Isaak een hit scoorde. Turin Brakes speelt het, zonder enige ironie, live bij XFMs Live @ Leicester Square in november 2007.

The world was on fire and no one could save me but you.
It’s strange what desire will make foolish people do.

Wicked Game

Ray LaMontagne – Until The Sun Turns Black
Ray LaMontagne

Mijn favoriete Amerikaanse singer/songwriter met een van mooiste liedjes. Dit is de titeltrack van zijn tweede album, Until The Sun Turns Black, over de huidige materialistische maatschappij en hoe nutteloos al die dingen zijn als de zon uitgaat. Maar dan met wat meer tact, natuurlijk. Deze versie speelde hij bij een sessie bij het Amerikaanse KEXP in oktober 2004.

Can you see the young and pretty confident as cops
Looming laughing in the shops
Till the sun turns black

Until The Sun Turns Black

Verzoekjes zijn welkom :) .

Zeven Zinnen: Ray LaMontagne

Posted on by
Reply

Je kunt zeggen van liedteksten wat je wilt, maar soms zijn ze gewoon heel erg mooi. Het gaat blijkbaar te ver om in zulke gevallen van poëzie te spreken, maar ik vind dat ze toch in het zonnetje gezet mogen worden. Vandaar deze rubriek. De zeven mooiste zinnen uit het repetoire van een band of artiest (tot op heden). Deze keer: Ray LaMontagne.

Ray LaMontagne

Ray LaMontagne werkte na een allesbehalve ideale jeugd in een schoenenfabriek. Op een ochtend, hij moest de vroege dienst draaien, werd hij wakker van zijn wekkerradio. Hij hoorde het nummer Treetop Flyer van Stephen Stills. Hij kocht het hele album, luisterde en besloot ontslag te nemen. In 1999 begon hij met touren, al bleef hij ook actief als timmerman. In 2004 kwam dan de relatieve doorbraak met debuutalbum Trouble. Ray is bekend om zijn zachte stem die toch heel erg hoog kan uithalen.

Na een redelijk succesvolle tour, waarbij hij de shows vooral in het donker speelt, om zijn publiek niet te hoeven zien, begon de zachtaardige Ray met het opnemen van zijn tweede album. Ter promotie speelde hij bij KCRW een aantal liedjes en koos hij random een nummer uit een lijst met covers. Hij kende het nummer niet, maar leerde het en speelde een geheel eigen versie. Het bleek Crazy van Gnarls Barkley te zijn. Toen de oorspronkelijke versie een hit werd, werd ook Rays versie alom geprezen op internet. Voor de platenmaatschappij in Engeland genoeg reden om het debuutalbum opnieuw uit te brengen. Ineens werd debuutsingle Trouble ook een hit (en gepimpt met hippe viooltjes). Daarna werd single How Come uitgebracht, met op de b-kant de Crazy cover. Zo werd Ray ineens hot stuff in Engeland.

Ondertussen kwam in Amerika al tweede album Till The Sun Turns Black uit. Het album bevatte meer instrumenten dan voorganger Trouble, maar deed het ook iets minder goed. Maar het moge duidelijk zijn dat Ray de redder van de folkcountry is, als we een naam aan het beestje gaan geven. Koop die albums.

ZEVEN ZINNEN

1 | It’s just man killing man killing man killing man killing man killing man: I don’t understand it’s just man killing man…
How Come (Trouble)

Eindelijk weer een goed maatschappijkritisch liedje. Toegegeven: er worden sterkere teksten gezongen in How Come, maar met deze enorm catchy zin eindigt hij het nummer. De video vind je hier (ja, ironisch genoeg werd het nummer gebruikt in The Devil Wears Prada).

2 | Her Papa he was a preaching man and the lord is hard to please, so she comes down from the ozark hills to these very streets to roam
Hannah (Trouble)

Ray zei bij het verschijnen van Till The Sun Turns Black dat hij sommige liedjes van Trouble niet meer kón spelen, omdat ze te persoonlijk waren, te veel pijn deden. Hannah is één van die liedjes, over een onbereikbare liefde.

3 | So now we see how it is: this fist begets the spear, weapons of war, symptoms of madness; don’t let your eyes refuse to see, don’t let your ears refuse to hear, or you ain’t never going to shake this sense of sadness
Hold You In My Arms (Trouble)

Om elkaar vast te houden, heb je twee mensen nodig. Iemand die vasthoudt, en iemand die vast wil worden gehouden. Maar zelfs als je dat wil, moet je je er wel nog open voorstellen. Anders zie je alleen maar de verkeerde dingen.

4 | There’s a lot of things I don’t understand: why so many people lie, well it’s the hurt you hide that fuels the fires inside you. Will I always feel this way? So empty, so estranged?
Empty (Till The Sun Turns Black)

Over onzekerheid en een gevoel van vervreemding. En dat je dan zelfs de mooie dingen in het leven niet echt helemaal kunt waarderen. Best depressief eigenlijk.

5 | Can you see the corporate man? He’s winning on the telephone, his possessions are his throne ’till the sun turns black.
Till The Sun Turns Black (Till The Sun Turns Black)

Het tweede album van Ray heeft als terugkerend thema het gebrek aan mythes in de hedendaagse maatschappij. Dit nummer gaat dan ook over wat er zou gebeuren wanneer de wereld begint te vergaan, of in ieder geval wanneer er iets grondigs veranderd. Wat heb je dan nog aan je mobiele telefoon of aan je flatscreen TV?

6 | You so pretty with your hair all a mess, your eyes so bright and full of happiness and I could not find the words to tell you how you are making me feel inside I just stood there before you and smiled.
You Should Belong To Me (niet uitgebracht)

De frustratie klinkt in dit live nummer maar al te goed door in zijn stem. Zijn eigen onvermogen ten opzichte van de eenvoudige schoonheid van de dame in kwestie: you should belong to me.

7 | Big-boned woman, gonna save my soul I’m gonna, big-boned woman gotta whole lotta whole lotta whole lotta what i need.
Big-boned Woman (niet uitgebracht)

Liefde gaat door de maag. En dikke mensen zijn gezelliger. Heel erg aanstekelijk!

songteksten (c): Ray LaMontagne.

VFM: The Last Kiss

Posted on by
1

The Last Kiss 2006 (imdb)
Genre: Existentiële crisis, komisch drama
Met: Zach Braff (Garden State), Rachel Bilson (The O.C.) e.a.
Regie: Tony Goldwyn

Michael en Jenna wonen gelukkig samen en Jenna is ook nog eens zwanger. Michael houdt alleen niet zo van het M-woord (marriage), maar verder is alles rozegeur en maneschijn. Maar de levens van Michaels vrienden beginnen barstjes te vertonen. Izzy loopt nog steeds zijn vriendin achterna (met wie het allang uit is), Chris is net vader maar wordt alleen maar afgesnauwd door zijn vrouw, Kenny neemt iedere avond een andere vrouw en schiet dus verder weinig op met zijn leven. Het duurt dan ook niet lang voordat dit virus op Michael overslaat en ook hij in een existentiële crisis terechtkomt. Zijn leven is perfect, dit was hij had gedroomd, maar is er niet meer?

Continue reading →

Oppassen met leegte

Posted on by
Reply

There’s a lot of things that can kill a man
There’re a lot of ways to die
Yes some already dead that walk beside me
There’s a lot of things I don’t understand
Why so many people lie
It’s the hurt I hide that fuels the fire inside me
Will I always feel this way?
So empty
So exchanged
Empty (Ray Lamontagne)

Er zijn veel dingen waarvoor je moet oppassen in het leven, zo moet je oppassen met:
- strijkers in liedjes, violen zijn best gaaf, maar het moet niet over the top worden.
- je fiets op slot zetten, niet dat je dan onderweg naar je kamer het sleuteltje laat vallen, zodat je fiets alsnog wordt gejat (want das niet handig, I can confirm that).
- eten van pistachenootjes. Er zit er altijd 1 bij die goor is. En dat is niet cool, want die smaak blijft veel te lang hangen.
- TV kijken en consumptiemaatschappijdeelnemer zijn, en daar gaan we dan even verder op in:

Vorige week kwam trouwens het 2de album van Ray Lamontagne (en je zegt het niet op zijn Frans, maar op zijn Amerikaans: montaiiiin, ofzo) uit. En Ray is een beetje een einzelgänger, ik heb het ongetwijfeld eerder verteld. Hij is er zo eentje die soms liever met de lichten uitspeelt, omdat ie anders niet op zijn gemak is. Hij is er zo een die zacht praat en lang nadenkt in interviews. Hij is er zo een die liever met zijn vrouw en kind in het bos zou gaan wonen, maar nu eenmaal muziek moet maken omdat het in zijn genen zit. Enfin, zijn nieuwste album heet Till The Sun Turns Black en naast de gebruikelijke liefdesperikelen uit zijn verleden (zie Trouble uit begin 2004) heeft Ray dit keer ook maar zijn mening geuit op den maatschappij. In de nummers Empty en de titeltrack van de CD maakt Ray ons duidelijk dat we te veel met onszelf en materiële zake bezig zijn. En teveel ruzie maken. We geloven niet meer in mythes, spookverhalen bestaan niet meer. We zijn “Empty”.

Can you see the corporate man he’s ringing on the telephone?
His possessions are his throne, till the sun turns black.
Can you see him in his lounge, watching TV in the dark?
Waiting for a spark, till the sun turns black.
Who are we?
Till The Sun Turns Black> – Ray Lamontagne

Oftewijl, we moeten wat meer in mythes gaan geloven, wat meer fantasie gebruiken, anders vergeten we straks wie we zijn en kijken we alleen nog maar TV. Dus denk daar aan en geef je TV af (aan mij bijvoorbeeld, ik heb er nog geen). Een uitgebreide recensie van de CD volgt in de nabije toekomst.

Everything’s not lost, however… Vorige week vrijdag heeft de huisbaas internet aangevraagd. Toppiejoppie! En het zou ongeveer twee weken duren. Dus met een beetje geluk hoef ik deze logs binnenkort niet éérst in kladblok te typen, vervolgens te kopiëren naar mijn Iriver H320 mp3-speler, mee te nemen naar een computer met internet en aldaar de logs te posten (hetzelfde geldt voor al mijn schoolwerk dat per mail moet worden ingeleverd). Dat u het weet. Dan komen er misschien wel weer dagelijksere logs. Of logs die ergens over gaan in plaats van een verzameling van dingetjes, als bezigheidstherapie.

War is not the answer
The answer lies within you
Love
Within You – Ray Lamontagne
(ik geef toe dat deze laatste quote wat cliché is).

(Link naar sessie van Ray LaMontagne al hier)