De week in 7 geluiden (zes liedjes en één podcast)

De week in zeven geluiden (zes liedjes en één podcast):

1. The Decemberists zijn terug

Fijn! De epische verhalenvertellers / folkamericanarock band The Decemberists komen met een nieuw album. De eerste single, getiteld Make You Better is – net als het vorige album The King Is Dead vrij simpel van opzet, maar wordt toch steeds gelaagder. En zo’n refrein hoor je toch niet in ieder liedje:

Cause we’re not so starry-eyed anymore / Like the perfect paramour you were in your letters / And won’t it all just come around and make you / Let it all unbreak you to the day you met her / But it’d make you better / It’d make you better

Dat euforische gevoel in het laatste refrein is verslavend. En dus ben ik enthousiast. Het hele album bevat vast weer extreem breed opgezette tragische verhalen over misdadigers en figuren, verpakt in mooie liedjes. What A Terrible World, What A Beautiful World verschijnt in januari, in februari komt de band naar Nijmegen (en Amsterdam). Ik ben erbij. Wie nog meer?

Lees “De week in 7 geluiden (zes liedjes en één podcast)” verder

Een Zesde Week Muziek

Kijk, het lukt me zowaar om twee weken achter elkaar een week muziek te posten! Het moet niet gekker worden. Behalve dat het al woensdag is. Dat krijg je als je het op maandag en dinsdag heel druk hebt. Volgende week hopelijk de kerstaflevering!

Some_People_Have_Real_Problems-Sia_480Sia – You’ve Changed

You’ve changed for the better!

Vorig jaar scoorde Lauren Flax en Sia een hitje in de clubs. You’ve Changed deed het heel aardig op de dansvloer. Sia kenden we natuurlijk al van The Girl You Lost (To Cocaine) – ook succesvol geremixed) en Breathe Me. Sia’s nieuwe album zit er inmiddels aan te komen. Begin 2010 moet We Are Born verschijnen. En Sia vond het liedje dat ze met Lauren Flax maakte zo gaaf, dat ze het zelf ook maar opnam. Een nieuwe versie van You’ve Changed dus, met lekker gitaartje en gezellige koortjes. De euforie straalt er vanaf. Dat je Röyksopps Remind Me zo er overheen kunt zingen, moeten we maar even voor lief nemen. Ik vind hem gaaf. En dat ligt heus niet alleen aan mijn huidige gemoedstoestand.
Will remind will remind will remind me, will remind will remind will remind me >>

boatbehindKings of Convenience – Second Violin

Sick and tired of playing second violin
He gracefully steps off the train
Pledging never to return to the town
That never once applauded him

Dit nummer staat helaas niet op het derde album van de Kings, wat waarschijnlijk betekent dat we geen studioversie van Erlends mondtrompet gaan horen voor 2054. Maar het is natuurlijk ook een beetje de vraag of die mondtrompet op plaat net zo gaaf klinkt… De mondtrompet is eigenlijk ook een beetje de enige gimmick van het nummer. Bij nadere beschouwing is de tekst ook aardig, een van de meer directe teksten van de Kings, met toch mooie beelden en emoties erin verwerkt. Dat spreekt me eerlijk gezegd meer aan dan de semi-intellectuele filosofie die op sommige nummers op Declaration of Dependence is te horen.
I have more trumpets at home, do you want to see them? >>

r88Röövel Ööbik – Let’s Do Your Hair

So, honey,
Let’s do your hair!

We zijn natuurlijk allemaal extreem in touch met de muziek / indiescene in Estland, dus dit liedje komt voor niemand als een verrassing, en we hebben allemaal van Röövel Ööbik gehoord. Die band is namelijk een grootheid in de indiescene van Estland. Opgericht in de jaren ’80 mochten de heren in de jaren ’90 als eerst Oost-Europese band bij John Peel en de BBC langs. Nog meer leuke feitjes: ze brachten de eerste Estse rock cd uit, getiteld Popsubterranea en eerder dit jaar kwam hun nieuwste cd Ringrada uit.
Kijk ook eens wat vaker in de spiegel van de kapper >>

m_wardM.Ward – Let’s Dance (David Bowie cover)

If you say run, I’ll run with you
If you say hide, we’ll hide
Because my love for you
Would break my heart in two
If you should fall
Into my arms
And tremble like a flower

Het origineel kan ik niet anders beschrijven dan als “vreselijk vervelend”, maar deze laidback versie van M. Ward is erg relaxed. Het is natuurlijk al vaker gedaan, over de top jaren 80 hits in een uitgekleed jasje, maar deze vind ik zeker de moeite waard. Maar in de disco kun je hem niet draaien. Wellicht ’s avonds laat, als je thuiskomt? Bepaal het zelf maar.
Nu: nieuwe muziek met oude video >>

Reverend-And-The-Makers-The-State-Of-Thin-413856Reverend & The Makers – Heavyweight Champion of the World

I could’ve been a contender
Could’ve been a someone
Caught up in the rat race
And feeling like a no-one
Appearing in the papers
With the money and the girls
I could’ve been The Heavyweight Champion of the World

Al vroeg had ik besloten dat ik Reverend & The Makers ging negeren. Hun debuut heette namelijk State Of Things en Turin Brakes hebben een EP die zo heet en ik wilde die term met Turin Brakes blijven associëren. Maar goed, toevallig hoorde ik laatst dit liedje en het klinkt hip en lekker en uptempo. En dat kan ik niet negeren. Helaas voor mij, maar gelukkig voor jullie (denk ik). Het heeft wat van Kasabian, maar toch weer net niet.
Deze gast houdt van verkleden, blijkbaar >>

Suggesties zijn welkom!

MM: Anthony & The Johnsons, The Whitest Boy Alive, Röyksopp

MuziekMening: Stefan schrijft over CD’s die de afgelopen tijd verschenen. Deze recensies verschenen eerder op ditismuziek.

Anthony & The Johnsons – The Crying Light

cryinglightVanaf het moment dat de eerste klanken van opener Her Eyes Are Underneath The Ground je oor bereiken, kan je niet anders dan erkennen dat de nieuwe cd van Antony and the Johnsons een juweeltje is geworden. The Crying Light is de meest toegankelijke CD van Antony Hegarty. Ja, natuurlijk moet je even aan zijn stem wennen, maar dat is geen uniek gegeven. Laat ik het zo zeggen: als je überhaupt al overweegt de CD te kopen, dan is Antony’s stem nauwelijks nog een hindernis op de weg naar acceptatie en waardering. Want Antony zingt gewoon heel mooi.

De stijl is bij zowel theatraal als verstild en intiem. Klassieke, over het algemeen niet elektrisch versterkte instrumenten zetten de toon. Ondanks de toegankelijkheid van de plaat, wordt deze nooit té direct. Kiss My Name mag dan redelijk uptempo zijn, tegen het einde begint een dwarse vioolpartij het nummer naar een hoger plan te tillen. En daar staat een nummer als Dust and Water tegenover, met bijna geen enkele vorm van begeleiding voor Antony’s zang. Ondanks zijn zwartwitte cover heeft de plaat een soort kleurrijk optimisme over zich hangen. Van dat bitterzoete optimisme dat alleen om 3 uur ’s nachts helemaal tot zijn recht komt. Wacht dus op het verdwijnen van de zon. En geniet. The Crying Light is een prachtige luisterplaat.

vierenhalf uit vijf

The Whitest Boy Alive – Rules

thewhitestboyaliverules-150x150En boos dat ze waren: Erlend en Marcin van The Whitest Boy Alive. Normaal praten ze nooit over de muziek van hun band, maar het idee dat ieder nummer voor een bepaalde Regel zou staan, slaat volgens beide heren nergens op. Misschien is de titel toch gewoon een leuk woordgrapje? Dat zou dan ook meteen een van de diepere teksten van de band zijn. Want verder is Rules tekstueel gezien nogal recht voor zijn raap.

De elf liedjes die mensen thuis moeten betoveren en in de clubs aan het dansen moeten krijgen, bestaan over het algemeen uit anekdotes en de perikelen die de liefde met zich meebrengen. Nee, filosofische waarheden zijn ver te zoeken (al wordt er in single 1517 wel een poging gewaagd). Neem het catchy Courage (hier heeft de band de albumversie op een mobiele telefoonvideo geplakt):

Having said what I needed to do
And shown what I feel for you
My intentions are in the day
Now it’s time for you to do the same

Het enige nummer met  enige tekstuele diepgang is afsluiter Island, en laat Erlend dat liedje nu al zes jaar geleden hebben geschreven… Nee: dit album is qua teksten zeer direct. Er worden geen doekjes om gewonden. Maar is dat erg? Eigenlijk staat die directheid de band best wel goed.

En dan is er natuurlijk de muziek. Die is grotendeels hetzelfde als op het debuut. Live mag de band dan één groot feest bouwen, in de studio worden de nummers nauwkeurig live opgenomen, met oog voor detail. Het grootste verschil ten opzichte van Dreams (recensie) zijn de synthesizers… Daniel Nentwig (keyboards) is fulltime bandlid geworden en in plaats van zijn twee bijdragen op Dreams (de nummers Don’t Give Up en Above You), speelt hij hier de hele tijd prominent mee. Toch is de gitaar nog steeds het overheersende instrument. Gebleven zijn de instrumentale, ritmische stukken, weg is een stukje leegte. Het album wordt er iets meer funky door, iets elektronischer, als u wilt.

Al met al is Rules een consistent album, consistenter en zelfverzekerder dan voorganger Dreams. Of je de retro synthesizers kan waarderen is een kwestie van smaak, maar niemand kan denk ik ontkennen dat je je hoofd vanaf opener Keep A Secret wel moet meeknikken op het ritme. Live (bijvoorbeeld op Motel Mozaïque op 10 april 2009) verandert dat knikken in een uitbundig dansen. Was The Whitest Boy Alive op Dreams nog een dromerige, melancholische jongen: hier is het een (af en toe melancholische) nerd die een feestje kan bouwen. En de uitnodiging voor dat feestje heet Rules.

vierenhalf uit vijf

Röyksopp – Junior

royksopp_junior_album_coverEen bekentenis: ik reken The Understanding van Röyksopp tot de slechtste platen van 2005. Dat is best wel oneerlijk, want objectief gezien bevat het een aantal aardige nummers (waaronder het prachtige hoogtepunt What Else Is There). Toch kan de plaat mij gestolen worden. Röyksopp maakte zich er VEEL te gemakkelijk vanaf met het tweede album: te makkelijke beats, teveel op effect gericht. Nee, The Understanding was niets voor mij.

Na vier jaar is er nu  Junior, waarmee de band mijn geloof dus moet zien terug te winnen. Maar de eerste single, Happy Up There, klonk wel heel erg als Eple. Dat riep bij mij gemengde gevoelens op: aan de ene kant was hier sprake van een sterk staaltje ‘herhalen’, aan de andere kant was dit wel een herhaling van Eple, dat op de geweldige eerste CD, Melody A.M. stond. Dus met zowel hoop als angst begon ik aan mijn eerste luisterbeurt.

Mijn conclusie is de volgende: het nieuwe album van Röyksopp is een plaat vol extremen geworden. Aan de ene kant bevat de plaat topnummers als The Girl And The Robot (briljante vocalen van Robyn), Röyksopp Forever (vol en mooi met violen), Miss It So Much en het toch weer aanstekelijke Happy Up There. De nummers sprankelen en we mogen zelfs hier en daar van innovatie spreken. aan de andere kant worden we wél weer opgezadeld als het dubieuze Tricky Tricky (met overigens wel mooie zang), Silver Cruiser en It’s What I Want en dat smaakt mij teveel naar The Understanding.

Als geheel weet Röyksopp met Junior niet helemaal te overtuigen. En dan blijkt ook nog dat de band later dit jaar met een extra album komt: Senior. Marketingtechnisch gezien erg slim (persoonlijk wacht ik op de duopack van Junior en Senior met bonustracks, die er vast gaat komen), maar had dan gewoon de beste tracks van BEIDE albums gecombineerd tot één perfecte CD. In deze downloadera heeft de luisteraar gelukkig de keuze om alleen de gave tracks van Junior te downloaden. Mocht Senior ook tegenvallen, dan hebben we met een beetje geluk toch één gave mixtape. In ieder geval kijk ik na het horen van Junior weer uit naar een nieuwe Röyksopp release. En daar hoeven we dus als het goed is geen vijf jaar op te wachten.

drie uit vijf

Geniale playlists?

Omdat ik voel aankomen dat mijn iRiver H320 er binnenkort de brui aan gaat geven, ben ik een beetje aan het kijken naar alternatieven. Mijn muziekcollectie is inmiddels de 20 gb gepasseerd en omdat ik iemand ben die graag alles altijd overal mee naar toeneemt, zijn de opties schaars. iRiver heeft zijn focus inmiddels verlegt naar het Nanosegment, dat momenteel vooral MP3-spelers met een geheugen van zo’n 16 GB aanbiedt. De grootgeheugenspelermarkt wordt vooral gedomineerd door de iPod Classic. Alleen heb ik eigenlijk geen geld voor een nieuwe mp3-speler… Maar ik bereid me wel vast voor op een switch van het innovatieve iRiver naar gigant Apple… Dan moet je dus ook met iTunes werken. Dat vond ik persoonlijk altijd al een groot nadeel (mijn iRiver werkt namelijk als een gigantische USB-stick en dat betekent meer flexibiliteit), maar niet onoverkomelijk. Daarom switchte ik deze week maar naar iTunes als mediaspeler (totdat ik het programma weer zat ben, of iRiver me verrast met een iPod Classic killer).

Vorige week verscheen er een nieuwe versie van iTunes, Apples mediaspeler en muziekwinkel. De voornaamste nieuwe functie in het programma is de Geniusfunctie:

Het lijkt me duidelijk: je selecteert een liedje en iTunes kiest er nog 24 (of meer) uit je collectie uit en dan heb je de perfecte playlist. Geniaal! Kritisch als ik ben tegenover alles wat met iT en iP begint, besluit ik de proef op de som te nemen. Want is die playlist wel zo geniaal?

Lees “Geniale playlists?” verder