Comedy Central

Comedy Central

Maandagavond ging Comedy Central van start. Een kanaal waar ik op zat te wachten (niet letterlijk natuurlijk), omdat er enkele goede series zouden worden uitgezonden, en omdat ik The Box Comedy vrij zielig vond tot op heden. A new start, a new life! , dus. Ik nam maandagavond dan ook maar vrij van andere verplichtingen om de eerste TV-avond te aanschouwen.

In een van de promotiefilmpjes wijst Comedy Central op ouderwetse regelmaat, met van maandag tot donderdag dezelfde series. Die vlieger ging echter vandaag niet op, omdat het de eerste dag was. Gisteren hadden ze namelijk een show van Leon van der Zanden (Zwarte Hond). Daarvoor was echter een half uur van That Seventies Show, al eerder op onder andere RTL5 uitgezonden als ik me niet vergis. De onofficiƫle opening was dan ook niet heel erg wereldschokkend. Ik moet zeggen dat That Seventies Show niet erg ongrappig is, maar ik lag ook weer niet dubbel van Ashton Kutcher en de zijnen met foute kapsels en kleding.

De cabaretvoorstelling, Zwarte Hond van Leon van der Zanden, was best goed. Ik had hem nog niet eerder gezien en bij vlagen was hij briljant. Jammer vond ik dat hij af en toe iets te lang door wilde gaan met hetzelfde punt, op een gegeven moment was het gewoon niet meer grappig. Aan de andere kant is het ook een kunst om te rekken. Vooral zijn audience participation time, waarin Brabanders en Limburgers met elkaar werden vergeleken was erg goed, en dat zeg ik als Limburger.

De series dan… That Seventies Show had ik al besproken. Daarnaast heb je The Office US, de Amerikaanse variant van de bekroonde Britse serie. Wel aardig, maar je moet er even ingroeien, denk ik. Scrubs is de ziekenhuis serie die ik al kende, maar het is leuk om hem een keer met ondertiteling te zien, kijken wat zij ervan maken. Ze begonnen ook echt met de eerste aflevering wat wel een pluspunt is. Ik hoop dat ze volgorde aanhouden, in plaats van steeds random te herhalen.

The World Stands Up is een soort Comedy Factory, maar dan nog iets internationaler. Een aflevering hiervan valt of staat natuurlijk met de comedians, maar met name de Ier die de hele tijd over bedden praatte was erg goed. Nooit geweten hoe veelzijdig zo’n bed eigenlijk is. Dog Bites Man is een mockumentary, in stijl van The Office (US) en Trailer Park Boys. Het format lijkt dus heel erg op die andere series en ik weet niet of dat niet een beetje veel van het goede wordt. Nu wordt Trailer Park Boys niet op Comedy Central uitgezonden (maar op MTV), maar teveel is misschien echt teveel.

Dan is er nog South Park, bij vlagen goed maar vaak gewoon overdreven grof en Reno 911!, wat ik verder niet ken, maar volgens mij ook vrij grof is.

Series waar ik verder nog naar uitkijk zijn Teachers (ook vanwege de goede muziek die wordt gebruikt), The Daily Show, That’s My Bush! (parodie op Bush) en natuurlijk Saturday Night Live.

Ik raad niemand aan hele avonden naar deze zender te gaan kijken, maar als er niks op is, kan deze zender nog wel eens uitkomst bieden. En wat meer Nederlandse (of Niet-Amerikaanse) input zou geen kwaad kunnen. šŸ™‚

Het mooiste

Na posts van Jeroen en Lieke werd het tijd voor mij om ook keuzes te maken. Ik hou niet van keuzes maken, vooral niet als ze vervolgens zwartwit op het internet staan. Mijn “beste” lijstje verschilt van dag tot dag… Herinneringen, gevoelens, omgeving… Het speelt allemaal een rol. Dus pin me er vooral niet op vast… Maar ik ben er in ieder geval zeker van dat wat hieronder staat, in ieder geval heel goed gevonden wordt, door mij dan…

Film
De mooiste film ooit gemaakt… Vermoedelijk moet die nog gemaakt worden, maar op dit moment zeg ik Garden State. Niet omdat het zo’n belangrijke film is, of omdat hij heel spannend is, maar omdat het mijn ogen opende over hoe films ook kunnen zijn. Het is gewoon een kleine, bijna ‘lieve’, film over een jongen en een meisje. Het pretendeert ook niet meer te zijn dan zo’n soort film. Bij tweede bezichtiging merk je ook hoe goed er met beeld en geluid wordt omgegaan. The Usual Suspects is een geweldige film met Spacey in de hoofdrol (die ook schitterde in American Beauty e.v.a.). Als ik er dan nog eentje mag noemen, zeg ik Donnie Darko. Het plot is niet meteen begrijpbaar en het is een film die zich uitermate goed leent om 2, 3 of nog veel meer keren te kijken.

Muziek
Hierover bestaat geen twijfel. Het mooiste liedje ooit gemaakt is Abacus van Fionn Regan. Het is emotie, maar wel heel diepgaande emotie. Fionn Regan speelt met taal zoals een singer/songwriter al heel lang niet meer heeft gedaan (Drinking alphabetically / because the beauty’s gone all sore / honey dripping pale of skin / while there’s bodies underneath the floor / so count it on your fingers / if we’ve got it wrong it’s because the days have no numbers). Turin Brakes komt met State Of Things op een tweede plaats. Het nummer gaat over liefde, maar het gaat ook over verdwaald zijn in het leven. Op treffende wijze weet Olly Knights de problematiek van de twee L-woorden aan te snijden (see, what happens just happens, there ain’t no straight lines in the state of things, so try to cling on for dear life, and don’t forget the world keeps on turning round despite you and me). Op de derde plaats staat I Am Kloot met Proof. Een klein liedje, maar het raakt dus net wel de kern van liefde (Say, do you want to spin another line? / like we had a good time / not that I need proof (…) What am I without you?).

Boek
Ik ben mijn “bijbel” nog niet tegengekomen, maar Toon Tellegen heeft fantastische dierenverhalen geschreven. Daarnaast geniet ik altijd van auteurs als Roald Dahl, Bernlef, W.F. Hermans en Leon de Winter. Een “mooiste” boek durf ik niet aan te wijzen. Mijn leeservaring is een beetje troebel doordat zo’n beetje alles gelezen moet worden. Ik neig heel snel een kinderboek te kiezen, maar dat zou ik dan alleen doen omdat ik die niet hoefde te lezen, maar wel mocht. Ik beloof hier nog op terug te komen.

Kunst
Heel veel kunst is mooi. Ik vind deze (Blue, Orange, Red van Mark Rothko) heel mooi, maar ik durf geen mooiste schilderij aan te wijzen. Ik vind heel veel mooi. Ik houd in ieder geval niet zo van hedendaagse Chinese kunst, tenminste van de dingen die ik heb gezien.

Auto
Een van de mooiste auto’s vind ik de Lancia Fulva. Stijlvol. Maar wel een conceptcar, dus ik weet niet of ie er ooit komt (of er al is?)…

TV-Serie
Ik vind Murder City een gave detectiveserie. Andere geslaagde (drama-)series: Doctor Who, Scrubs, Trailerpark Boys Bottom, ER (in steeds mindere mate), Rome, Spooks en nog vele anderen. Keuringsdienst van Waren, De Wereld Draait Door en Top Gear kan ik ook waarderen. Nieuwste ontdekking is Life On Mars, dat boeit me tot nu toe ook best wel. Alleen jammer dat ik het niet allemaal kan kijken. Nu alleen nog een fatsoenlijk muziekprogramma op de TV.

Scrubs

Iedere donderdagnacht (23:50 uur) twee afleveringen van de briljante comedy “Scrubs”. Geadverteerd als “Half as long as ER, twice as funny”. Het draait om drietal beginnende doktoren (J.D., Turk en Elliot), hun gemeenschappelijke vriendin en zuster Carla, twee mentordoktoren (de narcistische Dr. Perry Cox en de gemene Dr. Bob Kelso) en een hele hoop absurde bijfiguren, waaronder een heel gemene klusjesman, een seksistische en een opgezette hond. Ik hou niet zo van Amerikaanse sitcoms, maar bij deze moet ik gewoon echt lachen. Pluspunten: geen irritante “canned laughter” (je mag gewoon zelf bepalen wanneer je lacht), de “inner monologues” vol onrealistische situaties en zowel hele goede als hele foute muziek. Eventueel minpunt kan zijn dat Zach Braff erin zit (die van Garden State) en dat is voor mij niet zo’n probleem, maar ik kan al twee bezoekers van mijn weblog opnoemen die dan niet kijken. Desalniettemin, mocht je een keer niet uit kunnen gaan, check het dan eens uit… Of kijk alvast wat op YouTube.

Colin Hay – Going Somewhere

Any minute now, my ship is coming in
I’ll keep checking the horizon
I’ll stand on the bow, feel the waves come crashing
Come crashing down down down, on me
And you say, be still my love
Open up your heart
Let the light shine in
But don’t you understand
I already have a plan
I’m waiting for my real life to begin

Colin Hay is waarschijnlijk niet zo bekend dat je met zijn CD’s opstaat en wakker wordt. Toch kent iedere bezoeker van mijn weblog minstens 1 liedje van de beste man. In een grijs verleden had Hay namelijk met zijn band Men At Work een grote hit met het onverstaanbare (I Come From A Land) Down Under. En dat is toch iets wat je terughoort in het werk van de beste man.

Colin Hay komt echter niet uit AustraliĆ«, maar uit (drumroffel), Schotland… Op zijn veertiende emigreerde hij pas, met zijn ouders naar down under under. Daar begon hij de band die hem de rest van zijn leven zou achtervolgen en toen die uit elkaar ging, toen ging ie solo verder. Zo was hij ineens een singer-songwriter die met akoestische liederen de harten van velen probeerde te veroveren.

Zelfs in 2003 is deze transformatie nog niet helemaal gelukt. Hay is er namelijk niet vies van materiaal te recyclen. Zo staat op het album waar het hier om gaat, Going Somewhere, het nummer Overkill, weliswaar in een totaal andere versie dan het origineel, maar nog steeds herkenbaar voor Men At Work fans (en half AustraliĆ«, waar het liedje de numero uno positie haalde). Daarnaast staan er enkele nummers op de cd die Hay al eerder in zijn solocarriĆØre gebruikte. Maar goed, dit alles vergeef ik hem, gezien het feit dat ik al die nummers toch nog niet kende… But is it any good?

Hay blijft een man met voorliefde voor pop en de meeste liedjes hebben dan ook geen extreem diepgaande tekst (My my my, Itā€™s a beautiful world /I like swimming in the sea / I like to go out beyond the white breakers / Where a man can still be free / Or a woman if you are one / I like swimming in the seaBeautiful World) of ingewikkelde gitaarpartijen (zie zelfde nummer). Met name mij leidde dit heel erg af. Het begint met Ć©Ć©n of twee aardige liedjes (Overkill bijvoorbeeld).

Daarna duurt het even voordat je je over je schaamte heen kan zetten (Looking For Jack, Waiting For My Real Life To Begin: Waiting For My Real Life To Begin) en pas DAN zul je zien dat Colin Hay eigenlijk best een goed album heeft neergezet, en dat de gitaarpartijen af en toe best goed uitgedacht zijn. En de teksten, ach… Het is allemaal niet erg baanbrekend, noch zal ie er veel groter van worden. Bovendien schreef ie ooit I Just Don’t Think I’ll Ever Get Over You (te beluisteren op zijn Myspace) voor de film Garden State en dan verdien je bij mij in ieder geval heel veel credits.

(Een nieuw album van de beste man verschijnt in april, getiteld Are you looking at me)