Ondertussen bij Incognitief

Jaja, dat bloggen pakken we binnenkort weer op hoor. Binnenkort, echt.

Ondertussen bij Incognitief:

De verdwijning van Sia Furler

Het is vaak glad, het is vaak fout, maar het is ook heel vaak hartverscheurend en altijd verpakt in een perfect popjasje. Begonnen als gastzangeres bij Brits elektronicaduo Zero 7, verklaarde Sia Furler haar solocarrière meerdere malen dood voordat ze anno 2015 een van de belangrijkste popmachines van de wereld blijkt te zijn. Als performer staat ze qua populariteit misschien nog achter dames als Taylor Swift, Katy Perry en Beyoncé, maar dat ze voor twee van die drie artiesten nummers heeft geschreven moge duidelijk maken: we hebben hier te maken met een hitmachine… Maar we zien haar bijna nooit meer… Want ze is ook meteen de meest schuwe en daardoor fascinerendste ster die schittert aan de popsterrenhemel. 

Lees “De verdwijning van Sia Furler” verder

Stefan luistert: Sia – We Are Born

De zoete klanken van Sia’s Some People Have Real Problems gingen er bij mij in als zoete koek. Het was dit album dat me deed ontdekken dat ik kwaliteitspop eigenlijk best leuk vind. Zeker als de zangstem een beetje goed is. En dat is de stem van Sia zeker. Het album bestond voornamelijk uit zoetsappige, melodramatische snik- en uithaalnummers, afgewisseld met een mid- of uptempo popnummer. Afsluiter Buttons was misschien nog wel de meest vreemde eend in de bijt, het meest catchy popnummer op de cd.

We Are Born is de opvolger van het album dat verder gaat waar Buttons ophield. Kinderkoortjes, gekke samples en catchy ritmes: We Are Born is Sia’s vrolijke kant. Hitsingle Clap Your Hands is Sia’s feestnummer, You’ve Changed doet er nauwelijks voor onder en Stop Trying is een uptempo gitaarliedje. Hoewel er met Cloud en I’m In Here ook ruimte is voor de oude, dramatische Sia, richt de Australische zich hier vooral op de zonnige kant van het leven. Ja, de vorige albumtitel (Some people have REAL problems) was al een statement jegens mensen die overal over lopen te zeuren, maar hier laat Sia de problemen helemaal voor wat ze zijn. Toegegeven: niet het hele leven is zonnig, maar je leeft maar één keer… Het zijn vrolijke liedjes met een goed hart. Het is om die reden dan ook dat de Madonna cover Oh Father (de afsluiter, over een dochter en vader met een stormachtige relatie) zo potsierlijk en misplaatst klinkt.

We Are Born mist de impact en emotionele diepgang van de vorige plaat. De rustige liedjes blijkt ze aan Christina Aguilera te hebben gedoneerd. Wat overblijft is een dertiental popnummer die de ene keer irriteren en de volgende keer weer vermaken. De vaak kinderlijke productie kan op de zenuwen gaan werken, maar uiteindelijk werkt deze wel. Graag hoor ik Sia met het randje in haar stem muziek aan hoger plan tillen, maar eerlijk is eerlijk: de rol van (de wat vreemde) popprinces staat Sia eigenlijk ook heel goed. Hopelijk geniet ze er met volle teugen van.

drie uit vijf

Een Zesde Week Muziek

Kijk, het lukt me zowaar om twee weken achter elkaar een week muziek te posten! Het moet niet gekker worden. Behalve dat het al woensdag is. Dat krijg je als je het op maandag en dinsdag heel druk hebt. Volgende week hopelijk de kerstaflevering!

Some_People_Have_Real_Problems-Sia_480Sia – You’ve Changed

You’ve changed for the better!

Vorig jaar scoorde Lauren Flax en Sia een hitje in de clubs. You’ve Changed deed het heel aardig op de dansvloer. Sia kenden we natuurlijk al van The Girl You Lost (To Cocaine) – ook succesvol geremixed) en Breathe Me. Sia’s nieuwe album zit er inmiddels aan te komen. Begin 2010 moet We Are Born verschijnen. En Sia vond het liedje dat ze met Lauren Flax maakte zo gaaf, dat ze het zelf ook maar opnam. Een nieuwe versie van You’ve Changed dus, met lekker gitaartje en gezellige koortjes. De euforie straalt er vanaf. Dat je Röyksopps Remind Me zo er overheen kunt zingen, moeten we maar even voor lief nemen. Ik vind hem gaaf. En dat ligt heus niet alleen aan mijn huidige gemoedstoestand.
Will remind will remind will remind me, will remind will remind will remind me >>

boatbehindKings of Convenience – Second Violin

Sick and tired of playing second violin
He gracefully steps off the train
Pledging never to return to the town
That never once applauded him

Dit nummer staat helaas niet op het derde album van de Kings, wat waarschijnlijk betekent dat we geen studioversie van Erlends mondtrompet gaan horen voor 2054. Maar het is natuurlijk ook een beetje de vraag of die mondtrompet op plaat net zo gaaf klinkt… De mondtrompet is eigenlijk ook een beetje de enige gimmick van het nummer. Bij nadere beschouwing is de tekst ook aardig, een van de meer directe teksten van de Kings, met toch mooie beelden en emoties erin verwerkt. Dat spreekt me eerlijk gezegd meer aan dan de semi-intellectuele filosofie die op sommige nummers op Declaration of Dependence is te horen.
I have more trumpets at home, do you want to see them? >>

r88Röövel Ööbik – Let’s Do Your Hair

So, honey,
Let’s do your hair!

We zijn natuurlijk allemaal extreem in touch met de muziek / indiescene in Estland, dus dit liedje komt voor niemand als een verrassing, en we hebben allemaal van Röövel Ööbik gehoord. Die band is namelijk een grootheid in de indiescene van Estland. Opgericht in de jaren ’80 mochten de heren in de jaren ’90 als eerst Oost-Europese band bij John Peel en de BBC langs. Nog meer leuke feitjes: ze brachten de eerste Estse rock cd uit, getiteld Popsubterranea en eerder dit jaar kwam hun nieuwste cd Ringrada uit.
Kijk ook eens wat vaker in de spiegel van de kapper >>

m_wardM.Ward – Let’s Dance (David Bowie cover)

If you say run, I’ll run with you
If you say hide, we’ll hide
Because my love for you
Would break my heart in two
If you should fall
Into my arms
And tremble like a flower

Het origineel kan ik niet anders beschrijven dan als “vreselijk vervelend”, maar deze laidback versie van M. Ward is erg relaxed. Het is natuurlijk al vaker gedaan, over de top jaren 80 hits in een uitgekleed jasje, maar deze vind ik zeker de moeite waard. Maar in de disco kun je hem niet draaien. Wellicht ’s avonds laat, als je thuiskomt? Bepaal het zelf maar.
Nu: nieuwe muziek met oude video >>

Reverend-And-The-Makers-The-State-Of-Thin-413856Reverend & The Makers – Heavyweight Champion of the World

I could’ve been a contender
Could’ve been a someone
Caught up in the rat race
And feeling like a no-one
Appearing in the papers
With the money and the girls
I could’ve been The Heavyweight Champion of the World

Al vroeg had ik besloten dat ik Reverend & The Makers ging negeren. Hun debuut heette namelijk State Of Things en Turin Brakes hebben een EP die zo heet en ik wilde die term met Turin Brakes blijven associëren. Maar goed, toevallig hoorde ik laatst dit liedje en het klinkt hip en lekker en uptempo. En dat kan ik niet negeren. Helaas voor mij, maar gelukkig voor jullie (denk ik). Het heeft wat van Kasabian, maar toch weer net niet.
Deze gast houdt van verkleden, blijkbaar >>

Suggesties zijn welkom!

UB, Uitvreter en dag leuke dingen

De afgelopen week was op zijn zachtst gezegd ‘duf’. Het grootste deel van mijn dagen bracht ik door in de universiteitsbibliotheek, waar ik zoveel mogelijk artikelen voor Negentiende-eeuws Toneel probeerde te lezen. Daar ben ik nog niet klaar mee. Ik heb gelukkig nog tot aanstaande dinsdagochtend (dan is het tentamen), maar het wordt wel nog even flink aanpoten.

Dat betekent niet dat er geen leuke dingen waren… Afgelopen maandag fietste ik naar Nijmegen (in verband met de staking). Ik vond mezelf vet sportief, zeker omdat ik later die dag ook nog ging hockeyen. Ik scoorde zowaar enkele doelpunten en gaf nog een aardige assist (nu gaat dat wel vaker goed). Ik moet wel benadrukken dat het niveau van de groep niet bijzonder hoog is (de A-cursus is voor beginners, wij doen de B), maar ik ben zelf ook bij lange na niet de beste van de groep en heb er veel plezier in (vooral als ik daarna géén kramp krijg).

Later die dag begonnen Kim en ik met het layouten van de laatste Uitvreter van mijn hand. Er zullen wel een aantal mensen minder gelukkig zijn met de voorkant (als in “hun hoofd staat erop en in een niet zo’n charmante uitdrukking”), maar de sippe foto’s pasten mooi bij het thema (‘tis hier fantastisch!’). Woensdagavond gingen we verder met layouten (dinsdagavond was Nederland – Roemenië, overigens ook een gezellige avond).

Donderdagavond vond ik dat ik een avond alleen had verdiend: lekker voor de TV voetbal kijken en wat huishoudelijke taken vervullen. En daarna meteen de nabeschouwing geschreven voor deze site.

Vandaag ben ik de dag begonnen met op een rijtje te zetten met wat ik komende weken allemaal moeten doen. En ik moet zeggen dat ik een beetje schrok. Ik heb een scriptieafspraak gemaakt in een vrij drukke week, maar ik ga hem nu niet meer afzeggen. Daarom heb ik wat knopen doorgehakt qua leuke dingen die er de komende tijd aankomen (en dat ik die niet allemaal ga doen). Wel een beetje jammer dat zulke zaken (Parkpop bijvoorbeeld) nu niet kunnen, maar dan moet ik maar een extra leuke vakantie gaan vieren zodra ik daar tijd voor heb (half juli of iets dergelijks?). Het enige leuke ding dat ik mezelf eventueel nog wil gunnen is het Elbow concert komende week. Het is nog niet helemaal uitverkocht, maar ik ben nu bezig met kaartjes te winnen via een prijsvraag. Als ik win dan ga ik (want ik wil ze heel heel heel heel heel graag weer live zien – maar studietechnisch gezien komt het niet zo heel goed uit). Als ik niet win, dan besluit ik misschien alsnog dat ik wil gaan, maar dat zien we wel als de uitslag van de prijsvraag bekend is. Cross your fingers.

Ik sluit niet uit dat dit soort dagboekachtige berichten vaker voor gaan komen, maar ik heb me in ieder geval voorgenomen ze af te sluiten met een filmpje of liedje dat heel erg is blijven hangen deze week. Een soort liedje van de dag / week dus, maar dan anders. In ieder geval is dat vandaag de klassieker ‘Breathe Me’ van Sia. Meer dan drieëneenhalf miljoen (!) mensen op Youtube can’t be wrong, behalve dat onderstaande versie op Dailymotion van veel hogere kwaliteit is. Wat een fantastisch geslaagd nummer. Tekst en muziek kloppen volledig, versterken elkaar op een manier dat alleen muziek en tekst dat tegelijk kunnen. Wat een emotie. En als je een beetje depri bent na een duffe week, zal je niet van vrolijkheid de trap afstuiteren, maar wel heel begrepen voelen.

Help, I have done it again
I have been here many times before
Hurt myself again today
And, the worst part is there’s no-one else to blame

Be my friend
Hold me, wrap me up
Unfold me
I am small
and needy
Warm me up
And breathe me

Ouch I have lost myself again
Lost myself and I am nowhere to be found,
Yeah I think that I might break
Lost myself again and I feel unsafe

Be my friend
Hold me, wrap me up
Unfold me
I am small
and needy
Warm me up
And breathe me

Er zijn heel veel slechte Amerikaanse dingen

Er zijn heel veel slechte Amerikaanse dingen, maar een van de goede Amerikaanse dingen is Amerikaanse Radio. Ze hebben namelijk heel veel lokale/regionale radiozenders en die zenden vaak toch voor een miljoenenpubliek (in ieder geval bijna) uit. Dus kunnen ze mooi artiesten regelen om fatsoenlijke sessies en interviews in de show te hebben. En die zijn dan ook nog van een lengte waarbij de 3FM-bazen bang worden dat het publiek de artiest misschien niet goed vindt en dan dus wegzappen. Neen, in Amerika krijgt een artiest gewoon een halfuur tot zelfs drie kwartier de tijd om muziek te maken en uitgebreid over het album te praten. Veel van mijn favoriete bands zijn al meerdere malen gestopt bij de KCRW studio in L.A. (Turin Brakes vier keer, maar ook Kings of Convenience, Elbow, Coldplay, Athlete etcetera) voor een gastoptreden bij het inmiddels monumentale Morning Becomes Eclectic of bij KEXP in Seattle.

Anyway, Morning Becomes Eclectic leek het aardig om het publiek eens bij zo’n sessie te laten zijn. Alleen moest die sessie dan wel iets langer en buiten kantoortijden… Dus eigenlijk hebben we hier een intiem concert met interviewpauze. Als artieste kozen ze Sia (die van ‘The Girl You Lost’ dat werd geschreven door Turin Brakes). Ik heb Sia nog nooit live gezien en ik was wel benieuwd hoe het allemaal live zou klinken. En dat is ook aardig van KCRW… Zo’n beetje alle sessies en concerten zijn online terug te kijken. Ook als je niet in Amerika woont.

Maar goed, niets vermoedend klik ik op part 1 (zie hieronder) en na de introductie door Nic Harcourt, de presentator van Morning Becomes Eclectic krijg ik bijna een shock. Sia is namelijk een beetje gek. Daar zijn alle muzikanten, verkleed als kindertekening nota bene, en ze beginnen meteen met ‘Buttons.’ Daarna trekken ze snel hun pak uit om ‘Little Black Sandals’ te spelen, met hulp van een tienjarig meisje dat de tweede stem doet. Ik had kippenvel (en het is best warm hier). Het is duidelijk, dit is geen doorsnee concert. Het is een heel vreemd concert, maar ook heel erg goed. Als je na de eerste twee liedjes nog niet overtuigd bent van de zangkwaliteiten van Sia (overigens het nichtje van Colin ‘I Come From A Land Down-Under-Under’ Hay), fastforward dan eens naar 16 minuten, het wonderschone ‘Day Too Soon’. Ook mooi is ‘Soon We’ll be Found’ (nadat ze eerst toegeeft de tekst te zijn vergeten van het nummer ervoor, omdat ze het publiek zo enthousiast zag mee doen, volgt een hilarische intro op 25 minuten: “Now a serious song about making love, not war. And I feel like you’re in a close enough proximity that if you came here with someone you fancy, now would be the time to accidentally touch them.” (waarna ze zelf enorm aanstekelijk moet lachen, Maarten)). Na dat prachtige ‘Soon We’ll Be Found’ volgt dan nog een absurdistisch interview (waarbij Nic Harcourt enkele jaren van leven verliest en Sia vertelt hoe ze op haar derde een rechtzaak wint van een lucifermaakbedrijf).
Deel 1:

Buttons, Little Black Sandals, Lentil, Day Too Soon, Sunday, Soon We’ll be Found, Interview.

Deel 2:

The Girl You Lost (To Cocaine), Academia, You Have Been Loved, Playground, Destiny, Death by Chocolate, Breathe Me, Distractions (Zero 7), Sommersault

De Hitlijsten

Ik ben altijd een beetje een nerd geweest. Vroeger haalde ik altijd iedere donderdag de hitlijsten bij Elpeter, voordat Peter van de Elpeter overleed en de zaak werd opgedoekt en mijn stadje zonder platenzaak kwam te zitten. Enfin, ik hield de hitlijsten in de gaten op zoek naar gave nummers. Dat was nog grotendeels voor de tijd dat ik vooral naar muziek ging luisteren die de hitlijsten niet haalde. Toen dat tijdperk aanbrak, verloor ik langzaam mijn interesse in de hitlijsten – net name de singlelijsten, de albumhitlijst was nog wel enigszins interessant.

De reden waarom ik dit vertel is de nieuwe site van Megacharts GFK, het bedrijf dat de hitlijsten in Nederland en een hoop andere landen bijhoudt. En daar ontdek je dan bijvoorbeeld dat Turin Brakes met Painkiller tegelijkertijd in de hitlijsten stond met Phil Collins Can’t Stop Loving You en The Least You Can Do, en dat ik daar toch overheen keek (ondanks dat ik toen toch al behoorlijk fan van Turin Brakes was). De nieuwe site biedt echter niet alleen de mogelijkheid per artiest te checken in hoeverre hij in de hitlijsten is vertegenwoordigd (geweest), maar ook een overzicht van liedjes en een hoop andere statistieken voor nerds worden geleverd. Dat scheelt me een hoop werk.

De reden dat ik op de site van Megacharts ging kijken, was omdat ik de 3FM-playlist The Girl You Lost To Cocaine zag staan. Dat is een liedje van Sia, geschreven door Sia en de live band van Turin Brakes. Het verbaasde me al zeer dat het liedje überhaupt in de playlist stond, maar toen ik op de site van Megacharts keek, schrok ik helemaal. Het nummer is al een hitje te noemen, met 5 weken noteringen tussen de 25 en de 11. Hoewel het nummer alweer aan het stijgen is (van 15 naar 13 deze week), heb ik er een hard hoofd dat het de nummer 1 positie gaat veroveren, maar als we allemaal ons best doen is de top 10 toch wel haalbaar. In ieder geval kunnen we concluderen dat (een deel van) Turin Brakes (weliswaar gezongen en uitgevoerd door iemand anders) een hitje heeft in Nederland. Zou er dan toch nog hoop voor Turin Brakes zijn? Sia’s The Girl You Lost To Cocaine is in ieder geval op verschillende Nederlandse radiozenders te horen, dus ik denk dat Rob, Eddy en Phil van Turin Brakes in ieder geval blij verrast zijn. De single komt volgende maand ook in Engeland uit, misschien dat het daar een nog veel groter succes kan worden?

De reden dat ik naar de 3FM-playlist keek, was dat mij ter ore was gekomen dat Jason Mraz een nieuwe single uit heeft. Ik had het liedje I’m Yours (overigens geen totaal nieuwe compositie van Mr. A to Z) op iemands Hyves gezien en dat deed mij deugd. Dat zal ik uitleggen.

In 2004 had Mraz een netniethitje met The Remedy (I Won’t Worry). De clip werd veelvuldig op MTV gedraaid voor enkele weken en daarna verdween Jason Mraz van de radar – in Nederland althans. Jason Mraz greep mij niet bepaald met The Remedy (I Won’t Worry). Of eigenlijk juist wel. Maar het liedje was zo onbezorgd en vrolijk dat ik het een heel erg stom liedje vond. En ik vond Jason Mraz ook heel stom. Vooral het feit dat er in de clip een auto voorkwam met als merk Mrazda (en dat ie op zijn pantoffels liep).

Dat vond ik extreem kansloos. En ik spuwde mijn gal op het Turin Brakes forum (gelukkig zijn die posts nu per ongeluk gewist door een server crash). Ik kreeg bijna geen bijval. De meeste mensen op het forum gunden Mraz het voordeel van de twijfel. En als ik heel eerlijk ben: als ik heel heftig negatief op iets reageer, dan kan het nooit lang duren voordat ik het omarm. Dat gaat niet altijd op, maar hier wel, daarom zeg ik het.

In ieder geval deed ik een tijdje later een poging het liedje op gitaar te leren en hield ik de site van Mraz systematisch in de gaten. Ik luisterde nog een reeks andere liedjes van de beste man (Absolutely Zero, You & I Both, aardige live versie hier) en toen ik hem nota bene Future Boy van, u raadt het misschien al, TURIN BRAKES of all bands, hoorde coveren was ik definitief om: Jason Mraz mag dan niet hele donkere depressieve liedjes schrijven: hij kan goed gitaarspelen, heeft een goed gevoel voor ritme en hij bezit een behoorlijke portie zelfspot, getuige de clip (en het nummer) Geek In The Pink:

Anyway, het zag er niet naar uit dat Jason nog een hit ging scoren in de lage landen, maar met zijn nieuwe single I’m Yours, lijkt het misschien toch te gaan lukken. Toen hij vorig jaar naar Nederland kwam, was zijn optreden in een kwartiertje uitverkocht en met name het spontane optreden vooraf om de rij buiten Paradiso te vermaken, zorgde voor een aardige word of mouth. Daar moet Jason Mraz het dan ook heel erg van hebben. Zeg het dus voort. I’m Yours is namelijk een mooi liedje :). En bij deze doe ik mijn deel. En wie weet staat Jason Mraz deze lente / zomer net zo hoog als Sia nu. Of hoger.

Lees tijdens het luisteren dit boeiende interview met dagblad Trouw.