Tag Archives: spotify

Vraag ‘t Stefan (12)

Posted on by
Reply

Iedere dag komen er honderden vragen binnen via het vragenformulier. Dat is logisch, want Stefan heeft vrijwel overal een antwoord op. Heb je ook een vraag? Vraag ‘t Stefan!

Dit keer een speciale aflevering van Vraag ‘t Stefan. Marc stuurde me namelijk een lijstje met 10 vragen over muziek. Vandaag beantwoord ik de eerste vijf. De volgende keer (week?) de tweede helft.

Stel Stefan een vraag
Je naam: Marc
Vraag: Hierbij lever ik u een vragenlijst aan voor Stefan.
Hopelijk vindt hij de tijd en de motivatie om de vragen op zijn webstek van treffend antwoord te voorzien.

Beste Marc,

We hebben Stefan bereid gevonden om je vragen te beantwoorden. Daar gaan we dus!

1) Is downloaden de doodsteek voor de muziek?

Nee. Wat mij betreft voegt het zelfs een interessant, dynamisch element toe. Artiesten moeten op zoek naar andere manieren om onder de aandacht te komen, wat kan variëren van live optreden tot kunstzinnige clips tot creatieve guerrilla-acties. Bovendien is het dankzij het downloaden eenvoudiger dan ooit geworden om nieuwe muziek te ontdekken. Zoals de door u gewaardeerde Neil Young afgelopen week al riep: piraterij is de nieuwe radio, de manier waarop muziek zich verspreid.

Jammer genoeg is een van de belangrijkste neveneffecten dat platenmaatschappijen op safe spelen en de industrie als geheel verkrampt. Nieuwe initiatieven worden met argwaan bekeken (eerst iTunes, nu Spotify) en bij voorkeur afgedaan als “niet winstgevend te krijgen” of nog beter “zo wordt de muziek kapot gemaakt”. De muziek gaat niet kapot, het winstmodel wellicht wel. Natuurlijk is het nu anders voor een beginnende artiest dan het vroeger was, maar als ik de indianenverhalen hoor van bands die bij hun vijfde album nog steeds enorme schulden open hebben staan bij de platenmaatschappij (case in point: Genesis), dan vraag ik me af of het slecht is dat de platenmaatschappijen ten onder gaan. En misschien dat het eeuwige feestbestaan, rock ‘n roll, verleden tijd is. Is dat dan erg?

Muziek gaat nooit dood en mensen zullen het altijd leuk blijven vinden om muzikanten live te zien en hun muziek met zich mee te dragen – al dan niet digitaal. Ik geloof dat mensen nog steeds bereid zijn om voor een goed product te betalen. Niet iedereen, maar wel een substantieel deel van de mensheid. Die mensen leggen gerust een tientje neer voor Spotify om onbeperkt muziek te luisteren en zullen iets vergelijkbaars willen betalen om dat straks ook voor televisieseries en films te doen. Dat een dienst als Spotify nog niet winstgevend is, komt ook doordat het aantal gebruikers nu nog veel te laag ligt. Als de mainstream overstapt op dergelijke streamingdiensten, gaan we het ineens over heel andere getallen hebben.

Ik hoop dan ook dat dergelijke diensten op termijn een nieuw verdienmodel opleveren dat beter in balans is. Misschien moet de artiest veel meer zelf gaan doen. Maar dat alles zal het maken van muziek zeker niet tegenhouden. Desnoods met een gitaar de straat weer op.

2) Meest overschatte artiest/album ooit? 

Ehm. Coldplay dan maar? Iets van mij neigt ook richting U2, maar die hebben in ieder geval een enorme staat van dienst en ontwikkeling in het oeuvre zitten – zelfs al is met name het recente werk gebaseerd op één of twee trucs. Coldplay komt met alle cd’s misschien net aan drieënhalf goed album.

3) Wat is erger: Adele naar #6 stemmen in de Top 2000 of nog nooit van Adele gehoord hebben?

Dat laatste lijkt me ook niet wenselijk, het getuigt van een zekere wereldvreemdheid die het gezonde voorbij is. Adele naar nummer 6 stemmen in de Top 2000 betekent slechts het meegaan in de tijdgeest. Adele over tien jaar nog naar nummer 6 stemmen: dat is erg.

4) You like?
a Bruce Springsteen - ouwelullenmuziek die ik steeds beter begrijp.
b The Strokes - I like. A lot.
c Kraftwerk - doet mij weinig.

5) Wat is een goede verhouding tussen het beluisteren van de ‘canonieke’ muziek (bijv. Rolling Stone 500 Greatest Albums) en ‘obscure’ bands?

Die is er niet. Zolang je je er bewust van bent dat 99% van de ‘obscure’ bandjes niet had bestaan zonder de canonieke werken, kun je prima vrijwel exclusief naar obscure acts luisteren. Het levert dan wel weer een rijkere luisterervaring op als je patronen kunt zien als je ook je klassiekers kent. Want net als dat je heel veel mist als je alleen maar oude muziek luistert, mis je ook veel als je die klassiekers achteloos aan de kant schuift.

Ik mis je, ik ben zwanger

Posted on by
Reply

Het mooie van al langere tijd bloggen is dat je na enkele jaren kunt verwijzen naar gebeurtenissen die je hebt gedocumenteerd. Dat kan ik bij dit postje ook. In 2008 was ik enkele dagen in Zweden, op bezoek bij Mischa. Daar kocht ik onder andere de cd I Miss You, I’m Pregnant van de Fins/Zweedse rockband Laakso. Een heerlijke plaat met een heerlijke titel, die op enkele uitzondering na ook nog best wel buiten mijn voorkeursgenre van akoestische poprock valt. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik de plaat NIET had gekozen op basis van de titel. Alleen stond er op deze in 2003 verschenen plaat, vijf jaar later aangeschaft voor 69 kronen) geen titelnummer. Er was ook geen liedje waarin de tekst I miss you, I’m pregnant voorkwam – hoewel de tekst sprekend genoeg is om dat wel te doen. Er spreekt namelijk genoeg uit de titel van het album en de titel van dit bericht (wellicht de reden dat je het nu leest). Jammer, maar het zou voor altijd een mysterie blijven.

Later downloadde ik nog het zowaar nog briljantere Laakso album Mother, am I good looking? uit 2007. In dit geval kwam de titel van de plaat wel terug in een nummer, zelfs de albumopener. Wederom een sterke albumtitel, hoewel minder sterk dan die van het debuut. Toen ik gisteravond deze plaat aan het luisteren was, realiseerde ik me weer de kracht van Spotify. In plaats van de mij bekende Laakso albums te luisteren, kon ik natuurlijk ook op Spotify de andere platen luisteren. Bijvoorbeeld het Zweedstalige Mämmilärock, met daarop het vrijwel geheel Zweedstalige Rotterdam here I come. Maar ik besloot om het tweede album van Laakso te luisteren. My Gods.

Op die plaat begon na enkele andere aardige nummers een bijna lieflijk liedjesliedje getiteld True Love. Bijna skipte ik door. Totdat ik de tekst hoorde:

On a night after a fight
we got together again
with peace and love in your apartment

Weeks later I got this mail where you said
“I miss you, I’m pregnant
I miss you, I’m pregnant again”

Eindelijk. Het nummer dat de briljante titel niet alleen een aardig verzonnen zinsnede maakt, maar ook een bron geeft. Bovendien is het refrein een van de minst romantische True Love refreinen die ik ooit heb gehoord:

Was nice, even though you kept your trousers on
Nice, even though I hadn’t washed for days
Nice, even though you kept your trousers on
Nice, even though I hadn’t washed for days
True love, this must be true love

Fijn, dat eeuwige mysteries opgelost kunnen worden. Al duurt het soms bijna drie jaar.

[spotify:track:1UsHpWPtpmwtdTsAEVFsTn]

Voor de mensen zonder Spotify: hier is een onofficiële video:

Taylor Swift en ik

Posted on by
2

Dit gaat me veel punten kosten, maar ik kan er niet langer omheen. Ik moet gewoon een blogpostje schrijven over Taylor Swift. Haar nieuwe album heet niet voor niets Speak Now. Ik weet niet precies hoe ik haar heb ontdekt, maar bij de wekelijkse etentjes met Pimfandi sloop er op een gegeven moment de gewoonte in om op TMF de Yourchart te kijken. Daar zit namelijk behoorlijk slechte muziek tussen. Maar het vormt ook een goede indicatie van de staat van dit land, op een bepaalde manier.

In ieder geval, op een gegeven moment begon een zangeresje tussen de bulk met rotzooi op te vallen. Taylor Swift stond op een zeker moment al maanden op 1 met Love Story. Een nogal zoetsappig liedje dat tegelijkertijd een moderne interpretatie van Romeo & Julia is.

http://www.youtube.com/watch?v=0oYkZs4yR2o

Nou, toen kwamen de volgende singles Teardrops on my Guitar en het partynummer You Belong With Me:

Ergens bleken de meeste van haar liedjes best wel catchy. Inmiddels mag ik mezelf beschouwen als een Taylor Swift kenner (lang leve Spotify). Er zijn een aantal interessante trends rondom de carrière van het lieve blonde meisje met de te grote gitaar.

1. Vroomheid

Taylor Swift is een product van Nashville. In eerste instantie was het nog niet helemaal de bedoeling dat ze zou doorbreken als internationaal popfenomeen. Ze had ouders van het type “we verhuizen naar Nashville om ons meisje een carrière in de country aan te bieden” en zowaar wordt het meisje ontdekt. Haar eerste, titelloze album doet het goed in de countrywereld en al gauw begint het platenlabel door te krijgen dat Swift crossover potential heeft: de mogelijkheid om door te breken in de mainstream.  Dus worden er popmixen van haar nummers gemaakt en verandert Taylor in een hitsensatie. Dat neemt niet weg dat Taylor op dat eerste album soms met een heel dik accent zingt en dat God nog even wordt bedankt voor de mooie dag, zo heel af en toe. Taylor is heus niet de vroomheid zelve, maar het geloof is iets wat we op tweede cd Fearless totaal niet terug zien. Alsof haar management zei: “dat lijkt me niet extreem cool.”

2. Modulatieperspectief

Het is heel makkelijk om Taylor Swift af te schrijven als het zoveelste gemaakte kindsterretje (al is ze inmiddels twintig), maar wat betreft één aspect wijkt ze in ieder geval af: ze schrijft haar liedjes (grotendeels) zelf. Op tweede album Fearless (haar internationale doorbraak) heeft ze aan alle nummers meegeschreven en zijn zelfs zeven van de dertien nummers van haar hand. Ook op de eerste cd staan nummers die door haar zijn geschreven en ook op het derde album Speak Now, dat deze maand verschijnt, zijn alle nummers van haar hand (al kan het best zijn dat ze op sommige nummers opnieuw heeft samengewerkt). In ieder geval heeft ze een grote hand in het tot stand komen van haar platen. Dat heeft als prettig gevolg dat we een aantal terugkerende thema’s in haar werk zien.

Ten eerste heeft Taylor een vrij levendige fantasie en heeft ze gedurende drie cd’s al meerdere keren haar toekomstige leven bij elkaar gedroomd. Of ze nu Julia is, of het nerdmeisje op school in You Belong With Me. Haar liedjes zijn vrij persoonlijk en vrij direct. Ze neemt geen blad voor de mond en zingt ongegeneerd over alles wat in haar opkomt. Dat resulteert lang niet altijd in hoogstaande poëzie, maar wel in liedjes waar onder andere tienermeisjes zich bijzonder goed mee kunnen indentificeren.

Ook wat betreft stijl zien we wat dingen terug. Naast dat zichzelf regelmatig vergelijkt met het andere, stomme meisje, vergelijkt ze haar gevoelens vaak met die van het subject van haar eigen gevoelsleven. En, als we dan de climax van de single naderen (en een toontje hoger gaan), dan verandert vaak het perspectief om zo een happy ending te geven aan het nummer dat tot dan toe vooral om haar en haar gevoelens heeft gedraaid. Enkele voorbeelden:

And I said,
“Romeo, save me, I’ve been feeling so alone.
I keep waiting for you, but you never come.
Is this in my head,
I don’t know what to think,”

You knelt to the ground,
And pulled out a ring and said,
“Marry me, Juliet, you’ll never have to be alone.
I love you, and that’s all I really know.
I talked to your dad, go pick out a white dress,
It’s a love story, baby just say yes.”

Ook in het nieuwe nummer Speak Now is deze perspectiefwisseling te horen.

3. Cliché

Taylors songwriting is op zijn zachtst gezegd clichérijk. Dat is niet zo’n groot probleem, het is één van de redenen dat zoveel tienermeisjes met haar weg lopen. En omdat ze er zelf nog als een tienermeisje uit ziet, komt ze er nog mee weg ook. Maar alle andere singer/songwriters op deze planeet zouden niet durven om anno 2010 nog een scène te schetsen als in de bridge van Speak Now:

I hear the preacher say “speak now or forever hold your peace”
There’s the silence, there’s my last chance
I stand up with shaky hands, all eyes on me
Horrified looks from everyone in the room
But I’m only looking at you

I’m not the kind of girl
Who should be rudely barging in on a white veil occasion
But you are not the kind of boy
Who should be marrying the wrong girl

De clip kun je je er alvast bij voorstellen. Knappe jongen trouwt evil bitch en Taylor zingt eenzaam over haar verlangen met de jongen weg te rennen, totdat in de bridge ze inderdaad opstaat in de ceremonie en zij en de jongen oogcontact maken. *stilte* En daarna gaan ze er samen vandoor – want:

And you’ll say let’s run away now
I’ll meet you when I’m out of my tux at the back door
Baby, I didn’t say my vows
So glad you were around
When they said speak now

De cliché’s zien we ook al terug in You Belong With Me en Love Story. Maar het komt allemaal zo eerlijk en oprecht over. En vol suiker. Dat ook. Dus of ze weet heel goed hoe haar imago in elkaar steekt of ze ziet inderdaad meer in het leven dan alleen dollartekens (want ze heeft al behoorlijk wat miljoenen binnengehaald de afgelopen jaren)… Dat zou voor de afwisseling wel eens leuk zijn. In maart gaat Taylor in Frankrijk optreden. Hopelijk wordt ook Nederland opgevrolijkt met een optreden… U leest het concertverslag hier. Hopelijk.

Primeur: Loet & Stefan: de Spotcast

Posted on by
Reply

Recentelijk werd het initiatief Playdio gelanceerd: playlists met gesproken woord op Spotify. Nadelen van dit systeem zijn kort maar krachtig:

1. Het duurt weken voor je gesproken teksten op Spotify staan en je dus je playlist kunt delen.
2. Het kost geld om je tracks toe te voegen, geld dat je niet meteen terug gaat verdienen.

Voordelen:

1. Je commentaar staat echt op Spotify en je kunt legaal podcasten zonder vergoedingen af te dragen aan BUMA of iets dergelijks.
2.  Je krijgt zelfs betaald wanneer je gesproken stukken worden geluisterd.

Toch wilde ik graag een GRATIS alternatief. Digimuziek.nl las dat op Twitter en samen kwamen we tot de volgende manier om toch te kunnen Spotcasten: door de link naar de playlist samen met de gesproken woord bestanden te importeren. Dat gaat in 3 stappen, zoals ook op digimuziek te lezen is.

(klik om te vergroten)

Dat proces moest gedemonstreerd worden en daarom staat er nu een Spotcast als voorbeeld op digimuziek.nl, opgenomen door Loet, mijn flauwste huisgenoot, en mijzelf. Hier dus de eerste aflevering van Stefan & Loet, een extreem flauwe Spotcast met leuke liedjes en verrassend flauw commentaar. Het moet nog allemaal een beetje vorm krijgen, maar het idee is dat er meer afleveringen komen. Commentaar is welkom.

Dus… Hier gaan we!

1. Download het zip-bestand, pak het uit.
2. Importeer de bestanden in Spotify via File > Import music > From harddrive
3. Open de playlist.

Veel luisterplezier! Zoals gezegd: reacties zijn welkom!

StefanSpotified #003

Posted on by
Reply

Daar is ‘ie, de derde StefanSpotified… Aanzienlijk minder vrolijk dan de vorige (en dat lijkt me alleen maar een positieve ontwikkeling). Ik heb zelf wel een goed gevoel over deze mix, desondanks. Tien mooie liedjes in één Spotify Playlist. Daar gaan we!

(hier luisteren)

01 The Roots – What They Do

Hoewel we de laatste dagen vooral hair metal en andere slechte muziek draaien op Spotify, komen er toch nog af en toe leuke verrassingen langs op Spotify. Zoals deze smooth hiphop track van The Roots. Mooie jazzgitaar erin (check de solo) en niet te overdreven koortjes, verder erg minimalistisch.

02 Sia – Under The Milky Way

Het nieuwe album van Sia schijnt nogal uptempo en vrolijk te zijn. Jammer, want ze blinkt juist in stemmige, bijna depressieve liedjes. Niet dat ze niet gaaf is als ze vrolijke liedjes zingt, maar wel iets minder gaaf. Dit nummer zong ze in voor een autoreclame en werd daarna prompt gratis weggegeven op de site van de fabrikant. En terecht. Het is een hele mooie cover. Het origineel is overigens van The Church.

03 Peter and the Wolf – Talk About You

Ik had het beloofd: nog ééntje van Peter and the Wolf. Dit is net zo catchy als Chemistry Set. Misschien valt het om die reden wel iets uit de toon vergeleken met de andere liedjes in deze playlist, maar dat doet het volgende nummer ook (en op een heel andere manier). Genoeg over mij… I wanna talk about you, just you, I want to ditch all my selfish ways, I’m gonna be a better man someday… I wanna talk about…

04 Danko Jones – I Think Bad Thoughts

Toen ik dit nummer naar de work in progress mix sleepte, paste het goed in de mix, maar nu komt het wellicht wat misplaatst over. Het refrein is echter übercatchy, laat je niet misleiden door de rammelende coupletten. Tel daarbij op de met goudaccenten aangeklede cover en albumtitel Below The Belt en ik ben om.

05 The Soft Pack – More Or Less

Amerikaans bandje met een liedje waarop je lekker kan meeknikken. Of de gitaarsolootjes in de instrumentale stukken mee-airgitaren (is dat een werkwoord?). Want die tillen het nummer naar een hoger niveau en maken het memorabel.

06 Ane Brun – To Let Myself Go (Malkyl Mix)

Tsja, wie had gedacht dat Ane Brun zo goed te remixen was? Waar eerder een houseremix van Headphone Silence verkozen werd tot beste housetrack op een of andere website die ik in principe nooit bezoek omdat er alleen maar housenummers op staan, is het nu de beurt aan deze Malkyl Mix van To Let Myself Go om hoge ogen te gooien. Opnieuw kunnen we spreken van een minimalistische aanpak van bliepjes en beats. Maar het is iets meer lounge en iets minder dansbaar. Ik vind hem geslaagd.

07 Nordre Sving – Matrimony

Kijkt u wel eens naar TV Oranje? Ik niet natuurlijk, maar ALS ik zou kijken dan zou ik tot de conclusie komen dat de klassieker van Gilbert O’Sullivan een erg populair nummer om te coveren (met een andere, Nederlandstalige tekst). Hiervoor draag ik graag bewijsstuk nummer 1 en nummer 2 (zie ik daar Rosmalen of all places in de clip?) aan. Feit is dat Matrimony van Gilbert O’Sullivan niet op Spotify staat. Wel vele covers, waaronder dus de versie van Nordre Sving die qua uitvoering in de buurt komt van het origineel (leuke åccenten en dergelijke). Fun fact: O’ Sullivan leeft nog steeds en treedt met enige regelmaat op, al prefereert hij een teruggetrokken bestaan op Jersey in plaats van een leven in de showbizz-wereld. Maar dat is een terzijde.

08 Broken Bells – The High Road

Kent u Chuck? Dat is in ieder geval een hilarische en toch spannende en mooie tv-serie. Met enige regelmaat stoppen ze ook nog goede nummers in de soundtrack (bijvoorbeeld Band of Horses). Dit nummer zat in de aflevering van deze week. Broken Bells is nu typisch zo’n bandje waar ik nooit echt naar heb geluisterd. Over dit nummer kan ik in ieder geval niet klagen. Erg mooi.

09 Elvis Perkins in Dearland – Send My Fond Regards To Lonelyville

Laatst zat ik te zappen en toen zapte ik langs een of andere tienersoapachtigeserie. Niet extreem boeiend, behalve dat Easy Lover van Phil Collins en Phillip Bailey als muziek werd gebruikt (en nog op hilarische wijze ook). Even later speelde dit nog veel mooiere nummer. Toen heb ik het nummer op Spotify opgezocht en zowaar: ook zonder dramatische serie is het mooi gitaarliedje. Daarna verloor ik overigens snel interesse in het programma, maar het liedje: dat blijft nog even. Het duurt ook 6 minuten. Dat is dan wel weer lang.

10 João Gilberto, Stan Getz – The Girl From Ipanema

Ter afsluiting iets heel anders. Afgelopen dinsdagochtend draaide ik tot frustratie van een collega een hele CD van João Gilberto. Allemaal bossanova. Allemaal rustgevende, laffe, zwoelezomermuziek. De avond ervoor werkte het heel goed bij de afwas en die ochtend werkte het nog steeds. Over deze versie van de klassieker The Girl From Ipanema valt niet te klagen, toch? Toegegeven: je moet er geen uren naar luisteren, maar het zet wel de toon voor een mooie zomer, hopelijk. Al is daar nu even weinig van te merken.

Spotify gelanceerd: StefanSpotified#002

Posted on by
1

Afgelopen dinsdag is Spotify officieel in Nederland gelanceerd. Dus vanaf nu kun JIJ (ja, JIJ ja) het programma downloaden en vervolgens gratis muziek streamen (of ervoor dokken). Op kantoor is iedereen om en iedereen is driftig aan de slag gegaan met playlists maken. Ik presenteerde vorige week mijn eerste tientracker met gewoon leuke liedjes. Ik probeer redelijk actueel te zijn, maar wijk daar graag vanaf als ik een vet oud nummer ontdek. Dus hier zijn weer tien nummers, op de eerste paar na zijn ze allemaal erg vrolijk (en soms zelfs cheesy). Misschien komt het omdat het mooi weer is, of omdat ik gewoon vrolijk ben… Wie zal het zeggen…

StefanSpotified #002

hier luisteren

01 Benjamin Winter & The Make Believe – Islands
Benjamin Winter speelt mooie liedjes, maar het is me tot nu toe nog niet gelukt hem live te zien. Minstens twee keer heeft hij opgetreden in Nijmegen en allebei de keren was ik er net niet. Fijn. Islands komt van zijn nieuwe cd, The Wind Blows Very High. Mooie cellobegeleiding (tenzij het toch gewoon violen zijn) bij een klassieke begeleiding: piano, gitaar en drums. Mooi liedje dus. Niet legendarisch, maar wel mooi.

02 Phil Campbell – Saviour Song
Phil Campbell staat bij mij als de singer/songwriter die ooit in het voorprogramma van mijn favoriete band hoge verwachtingen opriep en ze vervolgens niet waar kon maken. Ook Saviour Song is niet mijn favoriete album allertijden, omdat Phil zijn singer/songwriter liedjes mixt met rockachtige uithalen en distortion. Saviour Song is een voorbeeld van hoe goed dat kan gaan. Het begint rustig en explodeert na het tweede couplet. Jammer genoeg staat het album niet vol met dergelijke pareltjes. Of misschien snap ik het gewoon niet…

03 Peter and the Wolf – Chemistry Set
Peter and the Wolf uit Manchester lijkt een doodlopende zaak. De zanger heeft al aangegeven dat hij zijn volgende album waarschijnlijk solo gaat maken en onder een andere naam. Jammer, want Peter and the Wolf is een kek leuk bandje, waarvan ik de debuut EP ooit toegestuurd kreeg van het platenlabel waar ook I Am Kloot en Indigo Jones op zaten. Nu, 2010, is er dus Golden Stars, het debuutalbum en dit is een verrukkelijk lekker leuk zomers liedje. Slaggitaartje, zang en dan ineens: viooltjes, piano en koortjes. Ik ga er spontaan van dansen. Het album is een mix van stijlen (van rock tot folk en weer terug). Er staat nog een enorm catchy liedje op (Talk About You), dus die hoor je vast volgende week in de playlist. Remember love in a test tube? It’s worth the while!

04 The Flaming Lips – Race for the Prize
Van The Flaming Lips ken ik duidelijk niet genoeg liedjes.  Dit is een prima liedje met een hoop loop-effectjes erin. Daaronder schuilt een mooi gitaarpopliedje en dat ontdek ik eigenlijk tien jaar te laat. Niet dat ik niet bekend was met The Flaming Lips, maar ik kende alleen later werk. Dat is eigenlijk alles wat ik er over te zeggen heb.

05 Kate Nash – Do-Wah-Doo
Alsof we nog niet happy genoeg waren, vanaf nu gaan we echt los. Kate Nash mag dan weer een bitter liedje uit haar hoed hebben getoverd (But I think she’s a bitch!), bitter klinkt het zeker niet. Het is veel vrolijker dan alle liedjes op haar debuut bij elkaar (dat overigens ook niet bepaald vrolijk was). Heel veel pampampampampampams, trompetten, achtergrondkoortje en een lekker vies maar veilig drumpartijtje en klaar is kees. Of Kate, in dit geval.

06 Lucky Fonz III – Ik Heb Een Meisje
Wie had gedacht dat Luck Fonz III ooit nog Nederlands zou gaan zingen? Nou ja, het is dat ik al eerder een keer YouTube-filmpje kreeg toegezonden, nog voor Life Is Short volgens mij, waarin hij Ik Heb Een Meisje als encore speelde.  Toen speelde hij het solo, op deze studioopname, die wel eens goed het eerste zomerliedje van dit jaar kan gaan worden (van Nederlandse bodem in ieder geval), wordt Fonz begeleid door wat ik zou willen bestempelen als een Skik-achtige band. Het is een beetje Op Fietse maar dan met wat Spinvis erbij. Denk ik. Het is even wennen, zo op zijn Nederlands, maar het werkt.

07 Ellie Goulding – I’ll Hold My Breath
Tsja, die cd van Ellie Goulding is stiekem toch best wel goed. Lach me maar uit om mijn cheesy liedjes dit keer, maar dit is toch gewoon HEEL leuke muziek? Toch? Als een lief Engels meisje met hoge stem zingt: Until you see me in your dreams we’ll stay awake beneath the trees, we’ll watch the buildings turn to dust - a sky of diamonds just for us. You are the risk I’ll always take the only branch I’ll never break – those fears we’ll blow them all away… Dan kun je niet anders dan accepteren dat er nog iets goeds in de mens zit…

08 Alphabeat – DJ
Oké, nu is het erop en erover… Als je in één keer doorluistert zonder te stoppen, dan ben je dadelijk hyper en klaar om de stad in te gaan en te feesten. Het Deense Alphabeat herhaalt hier het recept van eerdere successen: zanger en zangeres zingen om de beurt en lanceren vervolgens een catchy refrein. Eigenlijk valt er niet veel over te zeggen. Dit soort liedjes moet je niet analyseren, maar beleven.

09 Aura Dione – I Will Love You Monday (365)
Bij mijn radioshow op Nijmegen1 wordt de muziek altijd alvast in de playlist gezet. Af en toe moet daar nog iets aan aangepast worden (bijvoorbeeld als het rukmuziek voor de zaterdagmorgen is), maar soms ontdek ik zo een nieuw leuk liedje. Aura Dione ontdekte ik op deze manier. Ze komt uit Denemarken en ik geef het toe: het is geen briljant nummer, maar het blijft zo lekker hangen. 365 days and nights, 365 tries to make it right.

10 Marina and the Diamonds – Oh No!
Wederom een meisje dat catchy liedjes zingt. Eerlijk is eerlijk: ik heb niet de indruk dat zij erg lang gaat blijven hangen, maar dit nummer is bijzonder goed te pruimen. Het rekent in ieder geval met alle mensen die een mening over je hebben, een sentiment dat ik zelf wel kan waarderen… De lage / hoge stem van Marina gaat op een gegeven moment wel een beetje jeuken, maar in kleine porties is het best leuk. Vandaar.

Vrees niet: ik denk niet dat de playlist van volgende week nóg vrolijker kan zijn…

Spotify komt eraan, dus: StefanSpotified #001

Posted on by
1

Sinds vandaag zit ik op Spotify, dat binnenkort officieel in Nederland van start gaat. Maar ik zit er dus nu al op. Jeej. (had ik al verteld hoe gaaf Digimuziek.nl is?). Ik ben helemaal verliefd. Het werkt als volgt: je downloadt het programma, maakt een account aan en kiest of je een betaalde account wil of toch liever gratis luistert.

Wanneer je gratis luistert, krijg je af en toe een advertentie te zien en te horen, wanneer je betaalt krijg je dat niet. Simpel eigenlijk. Daarna mag je alle muziek luisteren die in de catalogus van Spotify staat. Dat zijn miljoenen nummers. Veel meer dan je op je computer kunt hebben staan (of in je cd-rek). Alleen The Beatles staan er niet op. Als het goed is krijgen de artiesten vervolgens een vergoeding voor iedere keer dat hun nummer wordt afgespeeld. Die vergoeding schijnt vrij belabberd te zijn (om niet te zeggen: dramatisch laag), maar het is beter dan de muziek op eigen houtje downloaden en afspelen. Daar krijgt de artiest immers helemaal niks voor. De liedjes uit de Spotify kun je uiteraard aanvullen met je al bestaande muziekcollecties. Mocht je favoriete b-kantje er dus niet op staan (en geloof me: er staan veel b-kantjes op Spotify), dan kun je die dus gewoon in Spotify afspelen. Het is dus in feite je eigen muziekcollectie + een gigantische hoeveelheid muziek waar je nog nooit van gehoord hebt, maar waar je altijd bij kunt (online / offline / thuis / onderweg): de natte droom van iedere muziekliefhebber.

Een leuke feature van Spotify is het delen van playlists met je favoriete muziek. Dus ik begin bij dezen met een nieuwe rubriek. Eens in de zoveel tijd presenteer ik een lijst met 10 leuke liedjes. Hier voorzie ik de lijstjes van kort commentaar. Je kunt dan naar Spotify om de lijst te luisteren (zodra het is gelanceerd, maar dat is aanstonds). Of je kunt gewoon de liedjes opzoeken op YouTube. Dus, hier gaan we!

StefanSpotified #001

(hier luisteren)

01 Badly Drawn Boy – Is There Nothing We Could Do?
Van Badly Drawn Boy hadden we al een tijdje niets meer gehoord. Zijn laatste albums zijn ook niet zo goed als zijn debuut, maar toch blijf ik geïnteresseerd luisteren naar zijn werk, in de hoop dat hij ooit hetzelfde niveau weer gaat halen. Dit is een mooi geïnstrumenteerd, rustig nummer met veel reverbreverbreverb. Verder valt er weinig over te zeggen.

02 Regina Spektor – No Surprises
Regina Spektor heeft voor het goede doel No Surprises opgenomen. Deze klassieker van Radiohead is in de versie van Regina bijna een slaapliedje geworden en menig Radiohead fan zal spreken van blasfemie of op zijn minst de haren uit het hoofd trekken. Ikke niet. Ik vind het heel mooi gedaan.

03 Mumford and Sons – The Cave
Ik ben een beetje bang dat Mumford and Sons last gaan hebben van overkill. Op alle zenders worden ze grijs gedraaid. Op zich niks mis mee, want ook actuele single The Cave is een prima nummer, maar ik hoop niet dat ze over een paar jaar zijn vergeten.

04 Ray LaMontagne – A Falling Through
Dit nummer komt van het laatste album van LaMontagne, Gossip In The Grain. De subtiele vocalen, met veel valse lucht en de zorgvuldige steel pedal maken dit nummer tot een van mijn favoriete nummers van de verlegen troubadour.

05 Lars and the Hands of Light – Stranger To The Sea
Eerder sprak ik al lovende woorden over deze Deense band. De lp (The Looking Glass) mag er wezen. Dit nummer doet me erg denken aan Belle and Sebastian. Binnenkort een recensie.

06 Pete Lawrie – How Could I Complain?
Pete Lawrie gaat nog steeds heel groot worden, denk ik. Dan moet wel een keer zijn album uit komen natuurlijk. How Could I Complain? komt van zijn debuut ep en is de balans van zijn leven tot nu toe: (I have not seen a death yet in my family and I’ve been out for coffee in the cold – so tell me how could I complain? You wouldn’t know joy if you didn’t have pain). Het is zelfs een beetje dansbaar. Een beetje.

07 Aqualung – California
Weet je wie ook een nieuw album heeft? Aqualung! Ooit vond ik dit machtig mooie muziek, maar ook al is Matt Hales het levende bewijs dat pianorock niet Keane hoeft te zijn, weet hij me minder te boeien dan voorheen. Dit is een klein deuntje van minder dan anderhalve minuut van de nieuwe plaat (Magnetic North). Het is klein en lief. Daardoor valt het na één keer luisteren al op.

08 I Am Kloot – The Great Escape
Een van mijn favoriete b-sides van I Am Kloot. Terug te vinden op het dubbelalbum B, samen met nog meer juweeltjes. And I’ll ride around like Steve McQueen in The Great Escape.

09 The National – Bloodbuzz Ohio
Bij het uitproberen van Spotify zijn een collega vandaag: doe die eens! Dus toen deed ik deze. The National is typisch zo’n band die ik nog eens moet uitchecken, maar waar vele over wordt gepraat. Bloodbuzz Ohio is het eerste nummer wat ik van ze hoor. Diepe stem en voortstuwend ritme.

10 Ellie Goulding – Starry Eyed – Little Noise Session
Laatst was Ellie Goulding bij 3FM en daar deed ze een mooie versie van haar single Starry Eyed. Die versie leek wel op deze, al zit hier nog een elektrische piano bij. Het principe is hetzelfde: het electropop nummer is akoestisch en rustig. “Live op de radio maakt het meer indruk dat ze de vocalen allemaal zo prima haalt”, zul je misschien zeggen, maar wat blijkt: aan het einde van deze opname krijgt ze luid applaus. Ze heeft zojuist een perfecte akoestische versie van haar nummer ten gehore gebracht. Live ja. Respect.