De 1989 van 1989

Bij Incognitief deelde ik gisteren mijn favoriete Phil Collins liedjes (en dan wel die niet iedere week op SkyRadio gedraaid worden). Zelfs als je geen liefhebber van Phil Collins bent, is het het lezen en luisteren waard. Want er zit grapjes van Phil Collins in en de zin waarin ik het album …But Seriously omschrijf als de 1989 van 1989.

Die vond ik zelf wel goed gevonden…

Lees de hele blog bij Incognitief >>

Ondertussen bij Incognitief

schermafbeelding-2015-11-24-om-20-18-18Dat ik hier niet iedere dag blog, betekent niet dat ik nergens blog. Bij Incognitief verscheen er in 2015 vrijwel iedere twee weken een blog. Komende week verschijnt de laatste van dit jaar, een jaaroverzichtje van een bepaald soort muziek waarover ik nu nog niks verklapt. De meest recente zijn:

En een podcast over het Britse fenomeen Doctor Who:

Meer plezier

Afgelopen woensdag was ik bij het concert van Ane Brun in Doornroosje. Eerder dit jaar had ik een discussie met een vriendin over waarom artiesten nu zo nodig zichzelf opnieuw moeten uitvinden na een paar jaar. In het geval van Ane Brun: doorgebroken met zachte liedjes, nu dansbaar en vrolijk. Moeten we dat als fans wel willen, schreef ik al eerder op Incognitief.

Bij Roepaen vond ik het allemaal misplaatst met die grote gebaren, maar afgelopen woensdag zette ze in Nijmegen een steengoede show neer. De band was goed, haar stem fantastisch en alleen in het midden zat even een dip toen ik de nummers van de nieuwste cd goed kende (dus misschien lag dat aan mij). Ja, als ik moet klagen dan miste ik wel wat intieme oude nummers, maar als ik van iemand geloof dat ze de vrijheid heeft omarmd (na haar diagnose), dan is zij het. Ze nam zelfs nog de gelegenheid om compassie te prediken (in deze moeilijke tijd), en feministische iconen op een voetstuk te plaatsen (omdat onze rechten niet vanzelfsprekend zijn).

Dus de voetjes gingen van de vloer, de vrijheid werd gevierd. Het gedeeltelijk rustige Undertow heb ik gefilmd:

*

The Tallest Man On Earth is ook een stuk uitbundiger geworden. In zijn nieuwste video danst hij met ontbloot bovenlijf in plaats dat ‘ie gewoon depressief over een meer uitstaart. Dat we dat nog mogen meemaken.

*

Lachen, grinniken doe ik ook om The Adam Buxton podcast. Ik heb een gat in mijn leven sinds The Adam & Joe Show op BBC 6Music is gestopt (ik schreef er al eens over in 2011). Joe Cornish maakt tegenwoordig films in Hollywood en kan dus niet iedere week op de Britse radio presenteren en sindsdien moeten we het doen met, nu ja, niks. Tot een week of tien geleden dan, toen Adam zijn eigen podcast begon.

Ik vind het moeilijk te duiden wat er precies zo goed aan is, maar het heeft gewoon iets ontzettend sympathieks en charmants. Adam Buxton is zo iemand die goed naar je luistert, af en toe een grapje maakt en goudeerlijk lijkt. Hoogtepunt is tot nu toe de aflevering met Garth Jennings, waarin laatstgenoemde vertelt over zijn schoonvader en hoe het is om bij de studio van Despicable Me aan een grote animatiefilm te werken. Het gaat over werk, familie, kinderen en menselijk gedrag en het is tegelijkertijd grappig, herkenbaar en soms zelf een beetje ontroerend.

De uitzending van deze week is een lang gesprek met comedian Rob Delaney. Die volgde ik al op de Twitters, maar hij kwam toch een beetje onsympathiek op mij over. Blijkt het gewoon een echt mens te zijn die worstelt met depressie en alcoholisme. Wat begint als een gesprek over humor en creativiteit eindigt in een ontzettend persoonlijk gesprek:

Ik maak me nu al een beetje zorgen, aangezien Adam zegt dat hij dit jaar nog maar een paar afleveringen maakt en dan pas later in 2016 terugkomt met nieuwe afleveringen. Wat moet ik met mijn weken als er geen podcast komt??? Wel goed nieuws: rond de kerst komt er een kerstspecial waarin ook partner-in-crime Joe Cornish mee doet. Eindelijk weer. Maar Adam in zijn eentje is dus ook heel goed. Het komt maar weinig voor dat ik echt moet lachen als ik naar een podcast luister, maar Adam lukt het bijna elke week.

*

In mijn nieuwste Incognitief-blog schrijf ik over de levenslessen van Taylor Swift (na eerder over Tom McRae te hebben geschreven). Meer plezier staat er niet bij maar je kunt ze best lezen toch?

*

Ik zal niet zeggen dat ik geloof in het ongeluk van Vrijdag de Dertiende, maar ik stootte dus vanochtend wel mijn kleine teen tegen mijn bed. Er was zelfs een beetje bloed, maar dat mag de pret verder niet drukken.

*

WaitButWhy had weer een mooi essay deze week. Prima om alleen de laatste post in deze serie te lezen hoor. Veel respect voor zijn heldere manier van redeneren.

*

Oh ja, nieuw liedje van Turin Brakes. OK DOEI!

 

Levenslessen van … Taylor Swift

Het zijn verwarrende tijden. De wereld vergaat, de halve bevolking is op de vlucht en alle lekkere dingen worden duurder. Wat moet je dan nog? Naar wie kijk je voor advies? Wie brengt hoop in bange dagen? Geen vage filosofen, maar singer/songwriters en bands natuurlijk… Deze week de levenslessen van… Taylor Swift.

Lees “Levenslessen van … Taylor Swift” verder

Vakantie mixtapes – liedjes met herinneringen

Niks mooiers én moeilijkers dan een goede mixtape voor in de auto op vakantie, ondervind ik elke zomer weer. Het blijkt nog best lastig om een goede cd te branden met een mix tussen muziek die tolereerbaar is door alle inzittenden, muziek die ik zelf leuk vind en muziek die fijn is om bij te rijden te vinden… En toch zijn het juist de liedjes die meegaan op vakantie die de herinneringen net wat meer kleur geven. Hier 6 liedjes en de vakanties waarmee ik ze associeer. 

Lees “Vakantie mixtapes – liedjes met herinneringen” verder

Ondertussen bij Incognitief… Apple Music

Ondertussen kunt u bij Incognitief in twee delen lezen wat mijn gedachten zijn na een week Apple Music te hebben gebruikt. In het eerste deel schrijf ik over de streamingdienst, daarna over de radiofunctie (voornamelijk Beats 1). Klikkerdeklik:

1) Je zou bijna denken dat er nog nooit een liedje op internet heeft gestaan, met zoveel bombarie kondigt Apple de nieuwe streamingdienst Apple Music aan. Het technologieconcern gaat de concurrentie aan met diensten als Spotify en Deezer, met als verschil dat er geen gratis versie van is. Toch heeft Apple goede kans van slagen, omdat iedereen de dienst eerst drie maanden gratis kan uitproberen. Zo maak je kennis met de dienst die ‘muziek weer tot kunst moet verheffen’ en die je keer op keer nieuwe artiesten en liedjes moet laten ontdekken. Keer op keer Maroon 5 in mijn geval.

2) Gisteren besprak ik de nieuwe muziekdienst Apple Music. Vandaag ga ik in op de gelijktijdig gelanceerde radiozender Beats 1. Vernoemd naar de overpriced hoofdtelefoons, gelanceerd met de frase Radio reimagined en voorzien van de slogan Worldwide, Always On. moge het duidelijk zijn: dit is event radio. Hier moeten we bij zijn. Hier gebeurt het, hier komt nieuwe muziek bovendrijven. Hier worden zolderkamercomponisten grote sterren. Iedereen luistert het, tegelijk met de hele wereld. LIVE. Behalve als je in de verkeerde tijdzone zit, dan luister je de herhaling…

Als je niet van Apple houdt staat er ook nog een stukje over Taylor Swift hier.

En als je niet van lezen houdt, dan luister je naar deze podcast:

Waarom we allemaal van Taylor Swift zouden moeten houden

Ik heb er nooit over gelogen, maar het ook nog nooit van de daken geschreeuwd. Maar het is tijd om dat te doen. Ik ben fan van Taylor Swift. Natuurlijk begon het als grapje, toen ik samen met twee vrienden naar TMF Your Chart zat te kijken (afgewisseld met TV Oranje, zulke avonden waren het) en we Love Story iedere week weer zagen. Maar Taylor Swift is een baas, een ster en je beste vriendin in één. Zondagavond trad ze op in Amsterdam en hoewel ik daar op het laatste moment niet bij kon zijn, is het vandaag toch tijd voor een lofrede. Hierom zouden we allemaal van Taylor Swift moeten houden…

Lees “Waarom we allemaal van Taylor Swift zouden moeten houden” verder