Een heerlijke week in Portugal zit er op dus wordt hier de blogstilte doorbroken. Ik wilde eigenlijk nog een aflevering van de top 25 klaarzetten, maar dat lukte door ziekte niet meer. In ieder geval: ik ben er weer hoor! Vluchten kan dus niet meer.
De moderne singer-songwriter wordt vaak vergeleken met de vroeger troubadour. Het is ook een mooi beeld, de muzikant uit de middeleeuwen die met zijn luit of ander snaarinstrument van hof naar hof trekt, van stad naar stad. Toch is die vergelijking misschien niet helemaal perfect. Volgens mij zouden veel van de huidige singer/songwriters die nu in een bus de wereld rondtouren voor fans van hun muziek nauwelijks overleven in de middeleeuwse samenleving. Het is namelijk niet alleen een gave om mooi liedjes te kunnen spelen, maar ook om dit in je eentje op een hele zaal over te kunnen brengen. Dat is niet iedereen gegeven, hoe mooi sommige hedendaagse “troubadours” ook kunnen springen. The Tallest Man On Earth heeft die gave echter wel, zo bleek donderdagavond in de Oude Zaal van de Melkweg.
Voordat de Zweed het podium op kwam, moesten we echter eerst Nurses aanhoren. Het trio maakt een aparte mix van psychedelische folkpoprock. Denk een combinatie van MGMT en iets extreems vaags. Nu vind ik MGMT best goed en sta ik best open voor het experiment, maar als het experiment betekent dat de galm- en echoknop vol wordt open gedraaid, dan ben ik er gauw klaar mee. Ik luister namelijk ook graag naar wat er wordt gezongen bijvoorbeeld. Na het aardige eerste nummer, verlies ik dan ook vrij snel mijn interesse. De volgende nummers neem ik ter kennisgeving aan. Dan wordt echter de galmknop aanzienlijk teruggedraaid en wordt duidelijk dat de zanger van Nurses een bijzonder mooie stem heeft, die doet denken aan die van de rock ‘n roll bandjes uit de jaren 50 en 60. De laatste twee nummers herstelt de band zich en wordt het nog best aardig. Als ze die galmknop nou meteen achterwege hadden gelaten (of aanzienlijk lager hadden ingesteld), dan was het wellicht een groot succes geworden.
Zoals het optreden wat erna kwam. The Tallest Man On Earth, a.k.a. Kristian Matsson, is – niet geheel onverwacht – in zijn eentje vanavond. De temperatuur is inmiddels aanzienlijk gestegen in de Oude Zaal van de Melkweg en mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Na één nummer zijn ze ingelost.
In ruim een uur en een kwartier jast The Tallest Man On Earth zo’n drie kwart van zijn oeuvre er doorheen en hij doet dit met verve. Hij speelt vol overgave, trekt gekke gezichten terwijl hij zingt en lijkt er op los te improviseren – al doet hij feitelijk weinig anders dan zijn liedjes spelen zoals ze op de cd staan. Tussendoor vertelt hij grapjes die hij zelf ook slecht vindt, om dan zonder ogenschijnlijke moeite een nieuw tokkelnummer te beginnen.
Zijn stem is dominant en slaat de hele tijd in als een bom. De hele show voelt als een hoogtepunt, maar voor mij persoonlijk doen The Wild Hunt, I Won’t Be Found, The Gardner en Where Do My Bluebirds Fly me goed. Ook King Of Spain en Shallow Grave worden met enthousiasme begroet. Veel fans zingen de vaak vrij gecompliceerde teksten mee. Matsson heeft het naar zijn zin. Het is overduidelijk dat hij voor dit metier in de wieg is gelegd. Hij geeft toe dat hij zoveel tourt dat hij het een tijdje helemaal zat was en er ziek van werd. Als je je avond na avond helemaal moet geven, dan snap ik dat wel. Het moet enorm veel energie kosten om in je eentje zo’n boeiende show neer te zetten. Het lijkt alleen maar liedjes spelen, maar het is feitelijk zoveel meer.
Kristian Matsson is een fascinerende man. Hij is zeker niet de grootste op aarde, maar als de singer/songwriter met de scheurende stem verkeert hij continu op grote hoogte. Hij krijgt van mij alle respect. He will stay the tallest man in my eyes.
I know the runner’s going to tell you
There ain’t no cowboy in my hair
So now he’s buried by the daisies
So I could stay the tallest man in your eyes, babe
(The Gardner)
Oh ja… En Carice van Houten was er ook. Dat is de tweede keer in de Melkweg.
Natuurlijk ben ik niet de eerste die deze vergelijking gaat maken, maar toch…
Zo af en toe bel ik met Mischa om bij te praten, maar ook om muzikale tips uit te wisselen. Als ik het heb over Marina and the Diamonds dan heeft hij het over Ellie Goulding. En zo had hij het laatst over The Tallest Man On Earth. Ik had de naam al eens horen vallen, maar ik had er eigenlijk nog nooit naar geluisterd. Soms gaat dat zo. Nu Mischa met the Tallest Man On Earth kwam dacht ik “dan moeten we er ook maar eens naar luisteren.” Toch duurde het nog tot afgelopen weekend voordat ik er
aan toe kwam. Zelfs toen ging ik er nog niet bewust naar luisteren. Ik ging naar KCRW om te kijken of er nog leuke sessies terug te luisteren waren. Zowaar: er was een sessie van The Tallest Man On Earth. Toen dacht ik: “Nu ontkom ik er niet langer aan.” Ik klikte erop en na een minuut en een seconde of drie, vier klonken lieve, intieme gitaarklanken mijn kant op.
Still the day is never done, but there’s a light on where you’re sleeping
So I hope somewhere that troubles will be gone
Nu luister ik, enerzijds om mijn Engels skills op peil te houden, anderzijds omdat ze gewoon heel grappig zijn en een goede muzieksmaak hebben, met enige regelmaat naar de Adam & Joe show op zaterdagmorgen op BBC 6Music (een show waar bijvoorbeeld een Coen en Sander nog wat van kunnen leren). Naast prima muziek zit het programma vol boeiende gesprekken die meestal een hilarische wending nemen, enorm slechte jingles (gemaakt met Garageband) en onder andere “the nation’s favourite feature: Text The Nation” (waarbij luisteraars hun ervaringen met een bepaald probleem delen – een soort stand.nl, maar dan nietszeggender). In ieder geval kwam eind vorig jaar het kerstalbum van Bob Dylan ter sprake. Een van de presentatoren nam als gevolg daarvan een (dramatisch slechte) imitatie van Bob Dylan op die een kerstplaat zingt. De stem was nog veel scherper en scheurender dan bij de meester zelf.
Die stem, die leek wel wat op de stem van The Tallest Man On Earth. Terwijl de gitaarpartijen vaak rustig en intiem beginnen, is de stem van Kristian Matsson meteen aanwezig en op de voorgrond. Daarmee krijgt de muziek een bepaalde urgentie en dringt deze beter door dan wanneer de liedjes zacht en lief waren gezongen. Nog mooier wordt het wanneer Matsson zich ook op de gitaar laat gaan (bijvoorbeeld tegen het einde van King of Spain). De instrumentatie is erg karig: gitaar, stem en als we geluk hebben een banjo en piano.
I left my heart to the wild hunt a-comin
I live until the call
And I plan to be forgotten when I’m gone
Yes I’ll be leavin’ in the fall
Toch is het geenszins een saaie plaat. De stem van Matsson is daarvoor onderhoudend genoeg en ook in de gitaarpartijen zitten genoeg sus-noten die het geheel net wat meer flair geven. Het klopt van begin tot eind. De teksten variëren van ironisch tot romantisch, dus ook dat zit wel goed. Al met al een zeer fijne plaat, die liefhebbers van bijvoorbeeld Mumford and Sons zeer zeker zal aanspreken. Bovendien hebben we Dylanesque troubadour om na te luisteren als de meester zelf het leven laat. Een fijne gedachte. Ik neem vast een voorschot op die tijd.
vierenhalf uit vijf