Stefan Leest Tolstoj: Oorlog en Vrede
Nu op: bladzijde vierenzeventig
Bladzijdes gelezen: vier (sinds de vorige aflevering)
Huidige gemoedstoestand: verlos mij uit mijn lijden!
Waardering: nog geen uit vijf

Serieus. Ik wil het best nog eens proberen. Maar wat moet ik in HEMELSNAAM met zinnen als:

Wanneer er in het herenhuis een bal werd gegeven, zat Pierre, die niet dansen kon, graag in deze zitkamer om toe te kijken, hoe de dames in hun avondtoiletten, met briljanten en juwelen om de naakte schouders, door de kamers liepen en zichzelf in de helle, lichte spiegels bekeken, die hun beeld in menigvoud terugkaatsten. (blz. 73-74)

Serieus. Zulke zinnen kom je nergens anders tegen.

Waarvan akte.

Stefan Leest Tolstoj: Oorlog en Vrede
Nu op: bladzijde zeventig
Bladzijdes gelezen: drieëndertig! (sinds de vorige aflevering)
Huidige gemoedstoestand: daar gaat een kratje bier
Waardering: nog geen uit vijf

Begin november zat ik, na een lange dag scriptieonderzoek in Den Haag, met twee vrienden in de trein. Daar kwam ook ter sprake dat ik Oorlog en Vrede nog steeds moest uitlezen. Of ik er nog in bezig was? Ja. Nou ja, ik was sindsdien voor de derde keer opnieuw begonnen, maar ik was er nog in bezig.

Maar eerlijk is eerlijk: ik ging hem toch niet meer uitkrijgen? Ik wilde wel degelijk een poging doen. Zo degelijk zelfs, dat ik er een kratje Hertog Jan op durfde te zetten. Maar het gaat me niet meer lukken voor 2008, dus dat kratje bier ga ik kwijt zijn. Maar ik moet en zal het boek uitkrijgen. De afgelopen dagen ben ik weer begonnen met lezen. Mijn tante (van wie ik het boek heb geleend) zei: “ach, al die oorlogen kun je gewoon overslaan!” Alleen jammer dat ik de eerste oorlog nog tegen moet komen.

De eerste dode is inmiddels bijna gevallen, maar de (bijna) doodsoorzaak is een beroerte (niet de meest boeiende doodsoorzaak) en in plaats van in te zoomen op het sterfgeval word ik als lezer meegezogen in ruzies over erfenissen en gesprekken of het wel of niet done is om je volle / halve nicht / neef te huwen.

Het helpt niet dat ik de afgelopen kerstdagen Blackadder heb zitten kijken. Ik zie tijdens het lezen nu vooral mogelijkheden om hier enorm mee de draak te steken in een historische komedie. Dat helpt het inleven niet echt. Ze zouden me eigenlijk op moeten sluiten met alleen dat boek en me pas vrij moeten laten als ik minstens 200 bladzijdes heb gelezen. Op ontsnapping of ontwijking staat een straf van veertig keer de Sissi-trilogie kijken (heden op Nederland 1).

Maar dat doet niemand. En dat zou natuurlijk ook niet de juiste manier zijn. Ik ben immers een man van doorzettingsvermogen, doortastendheid en moed. Een kroniek van maar net 1000 bladzijdes zou mij niet af moeten schrikken. Toch?

Dus we gaan gewoon door, ook in 2009. Ook al ben ik dat kratje Hertog Jan dan kwijt… Het verslag leest u gewoon hier.

Stefan Leest Tolstoj: Oorlog en Vrede
Nu op: bladzijde zevenendertig (onderaan)
Bladzijdes gelezen: vierentwintig (sinds de vorige aflevering)
Huidige gemoedstoestand: wie heeft er nog tijd?
Waardering: nog geen uit vijf

Als me tot nu toe één ding duidelijk is geworden over Tolstoj, dan is het dat de beste man veel tijd had. Want hij schreef niet alleen Oorlog en Vrede, ik ga er vanuit dat hij het ook nog een keer heeft overgelezen om te kijken of het allemaal wel klopte. En dat is meer dan mij tot nu toe is gelukt in dit project. Dat kan komen doordat ik ook aan mijn scriptie wil werken, alleen bij mijn ouders lees of tevens Het Verdriet van België probeer te lezen (waarin ik overigens verder ben dan in Oorlog en Vrede)… Wat het ook is, het schiet nog niet bepaald op. Zelfs vorige week, toen ik ziek in bed lag, kon ik me er niet toe bewegen een enorme leesspurt te maken zodat het nog enigszins geloofwaardig zou overkomen dat ik actief lees. Dus daarom geef ik het maar toe: ik ben op bladzijde 37 (onderaan).

Daarbij moet ik wel aantekenen dat ik het boek al een beetje boeiend begin te vinden. Ondanks het feit dat het verhaal zich tot nu toe vooral in en om salons van Russische high society figuren afspeelt, mijns inziens niet de meest geschikte omgeving om een heel dik boek over te schrijven, is de afkeer die mij twintig bladzijdes geleden overheerste, enigszins verdwenen. Als we binnenkort nog een bijzonder boeiend iets gaan meemaken, met andere woorden als er straks een plot in het boek blijkt te zitten, dan komen we helemaal ergens.

Toen ik eind 2006 stage liep op een middelbare school, vroeg ik na bespreking van een fragment van De Ruimte van Sokolov of een bepaalde leerlinge het betreffende boek wilde lezen. Dat wilde ze niet. Waarom? Omdat het over Rusland ging en saai was. Maar ze maakte de cruciale fout door te impliceren dat alles wat Russisch is ook saai is. Toen ik haar daarop wees (“Dus jij vindt alle Russische dingen saai?”), kreeg ik een stuntelig “nee, ja, maar…” als antwoord. Maar misschien had ze wel gelijk… Misschien zijn alle boeken die met Rusland te maken hebben inderdaad saai…

De tijd zal te leren – al moet ik dan wel iets sneller gaan lezen.

Stefan Leest Tolstoj: Oorlog en Vrede
Nu op: bladzijde dertien
Bladzijdes gelezen: vijf (sinds de vorige aflevering)
Huidige gemoedstoestand: nog duizend en enkele pagina’s te gaan… *zucht*
Waardering: nog geen uit vijf

Ik ben nog niet heel ver gekomen in het boek, maar dat komt ook een beetje omdat ik het alleen bij mijn ouders lees (het boek is te zwaar om mee te nemen )… Maar ik moet ook bekennen dat ik des nachts droom over een Siberische steppe met mannen in bontjassen op paarden. Ik neem aan dat eenieder bekend is met de luisterverhalen. Een cassettebandje met daarop een spannend verhaal. Inmiddels is het fenomeen volkomen achterhaald, de huidige generatie kinderen heeft een DVD-speler in de auto, of op zijn minst een MP3-speler. Enfin, wij hadden niet zoveel van die luisterverhalen. Ik denk zelfs dat we er maar twee hadden. Eentje ging over Sissi (dus niet ‘mijn ding’ (die was dan ook niet van mijzelf). De naam van de andere ben ik vergeten, maar het ging over een moedig man onderweg naar Jakoetsk of Irkoetsk, of in ieder geval iets dat eindigt op Koetsk. En het ging dus over sneeuwstormen, brieven en een tsaar. Ook staat me nog wolvengehuil en dood en verdriet bij, maar het kan ook zijn dat mijn fantasie inmiddels op hol slaat. Het bandje zat in een blauw hoesje, met een man met bontmuts erop. Enfin, het bandje ligt ergens in een doos, gok ik, en ik heb iets beters te doen dan hem daadwerkelijk te gaan zoeken, maar mocht iemand ingeburgerd zijn in de Russische literatuur (of slappe kinderaftreksels ervan), of een site met Russische verhalen weet, dat zou mij enorm helpen (mijn zoektochten zijn tot op heden zonder resultaat).. Of misschien kan iemand Tolstoj en alle andere Russische schrijvers uit de dood opwekken (waarom denk ik altijd dat de Russische literatuur dood is?) en met een geheime camera ze vragen wie een verhaal heeft geschreven dat op mijn omschrijving lijkt en zo ja, hoe het dan heet (Peter R., een uitdaging, maak jezelf nuttig!).

Mijn aandacht werd vorig weekeinde al getrokken door een naschrift van de uitgever onder het voorwoord (waarschijnlijk geschreven door René de Vries) in mijn uitgave van Oorlog en Vrede: ‘Voor een lijst van de in dit boek voorkomende personen zie pag. 1019.’

Ik was eerlijk gezegd wel benieuwd hoeveel mensen er nu precies in het boekwerk voorkwamen… Dus ik bladerde naar bladzijde 1019. Daar moest ik een conclusie trekken: het was een lege pagina. Even dacht ik: ‘zou het boek dan werkelijk nergens over gaan en geen personages bevatten?’, maar bladzijde 1018 (de linkerbuurman van 1019) bevatte een kaart van een veldslag en ja, daar moesten volgens mij toch echt mensen bij betrokken zijn geweest. Ik trok de conclusie dat de uitgever was vergeten de lijst in te voegen. Pas vandaag kwam ik op het idee bladzijde 1018 om te slaan. En jawel, op pagina 1017 stond toch de namenlijst afgedrukt. Had de uitgever / Tolstoj me toch gefopt. Op bladzijde zes al! Kun je nagaan wat er de komende 1000 bladzijdes daarna gaat gebeuren! Hoewel het feestje van Anna Pawlona (let wel: niet Karenina) tot nu toe nou niet echt van een bijzonder bruisend niveau is. Maar misschien moet ik er nog even inkomen.