Tag Archives: tom mcrae

Alt.kerst: Tom McRae – Wonderful Christmastime

Posted on by
2

Veel fans van Tom McRae verzamelen zich al jaren voor een kerstcadeau voor de beste man. Als het even kan doe ik mee. Dit jaar doe ik zelfs zeker mee. Omdat het ook een manier is om afscheid te nemen van een van de grootste Tom McRae fans.

Mensen denken dat ik die-hard fan ben van Turin Brakes… Dat valt in het niets bij Kim. Kim bezocht 32 shows van Tom McRae in anderhalf jaar tijd en reisde ervoor door heel Europa. Begin deze maand overleed ze, want ze was ongeneeslijk ziek. Zoals op het Tom McRae forum staat geschreven:

She took great comfort in the words and music, and hung on to them like a leaf clings to a tree. She kept going strong, even when her health was failing.
Kim did 32 Tom shows in just 18 months, ticket in hand for the last show of the year in Holland on December 17th.
The distances travelled, the money spent to see those concerts, would prove to be her medication, her life support.
Valiantly recording every song, she posted the videos on her “McRaezy Tour” youtube account, now left for us as her legacy.

Het blijft ongelooflijk kl*te als een goed mens heengaat. En het is alleen maar erger als iemand op zo’n jonge leeftijd (27) het leven laat.

Bovenstaande heeft allemaal weinig met deze rubriek te maken, maar wel met mijn motivatie om mee te doen met het kerstcadeau van Tom dit jaar. De kunst van het fan zijn wordt in deze maatschappij onderschat. Je ben al gauw ‘niet cool’ als je naar een concert gaat met het shirt van de optredende artiest aan. Je bent al gauw ‘gek’ als je meerdere keren dezelfde artiest bezoekt, de platen de hemel inprijst, zelfs al zijn het geen meesterwerken. Natuurlijk, veel mensen houden van muziek, maar voor iemand als Kim was de muziek een medicijn. Dat je band met muziek ZO sterk kan worden. Dat snapt lang niet iedereen. Kim wel: dus haalde zij het meeste uit de dagen die haar nog gegeven waren.

Niemand kan me nog voor gek verklaren dat ik naar het buitenland reis om bands live te zien – want ik beleef er de tofste momenten van mijn leven. Niemand kan me belachelijk maken dat ik al bijna 9 jaar een fansite bijhoudt van mijn favoriete band – want ik krijg er een kick van. En niemand kan me belachelijk maken dat ik meedoe in Toms kerstcadeau dit jaar. Wat overigens ook een onbeschrijflijk mooie cover van een nummer van Paul McCartney is. En dat heeft dan wél weer alles te maken met deze rubriek.

Ditisstefans Voorjaarsfestival

Posted on by
Reply

Ik geef het meteen toe: ik heb niet echt trouw mijn concertverslagencategorie bijgehouden de afgelopen maanden. Tijd voor bitesize terugblik van alle bandjes die ik sinds begin dit jaar heb gezien.

6 januari | Katía

Dit Nederlandse meisje begon in eerste instantie wat zenuwachtig aan haar set, zo leek het, maar haar stem werd er des te breekbaarder door. Engelse liedjes zong ze, in het voorprogramma van Carice van Houten presents Tom McRae in Vredenburg Leeuwenbergh. Een uiterst mooie opening van het nieuwe concertjaar. Aan het einde van de zomer presenteert ze haar album in Paradiso. (volledig verslag hier)

6 januari | Tom McRae & Matangi Quartet

Enigszins teleurgesteld was ik toen ik deze bijzondere samenstelling eind vorig jaar moest missen. Des te gelukkiger was ik toen Carice van Houten als eerste installment van haar concertreeks deze formatie presenteerde. Ditmaal wel kaartjes gekocht en met veel pijn en moeite huisgenoot Loet meegekregen. Als Carice van Houten nu binnenkort ook Turin Brakes uitgenodigd is ze echt de perfecte vrouw. Nu ben ik haar vooral heel erg dankbaar.

Het concert was overigens bijzonder goed. Het kwartet voegt zowaar iets substantieels toe aan de bijzonder mooie muziek van Tom. Hoewel ook enkele solonummers indruk maakten (My Vampire Heart was legendarisch), was het het samenspel dat de meeste indruk maakte. Toms vrouw was ook aanwezig, hij offerde immers hun trouwdagviering op voor dit concert. Maar je wordt dan ook niet iedere dag door een filmster uitgenodigd om te komen spelen. Wel in Toms dromen overigens – zo vertrouwde hij ons in het begin van de avond al toe. Hij blijft indruk maken, die man. (volledig verslag hier)

13 januari | Kraak en Smaak

Dansfestijn in Doornroosje met Kraak en Smaak. Normaal zou ik er misschien niet zo snel naar toe gaan, maar als je buiten je comfort zone stapt kun je blij verrast worden. Dat was vanavond zo. De combinatie van live muziek en beats beviel me goed. Het was zeker niet het concert om met een biertje te ondergaan of rustig in een hoeke te gaan zitten. In tegendeel: er moest gedanst worden.

15 februari | Tift Meritt

Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik hier niks meer van weet. Tift Meritt was volgens mij al bezig toen we binnenkwamen. En het was al behoorlijk druk in Paradiso. Het was vast supervet.

15 februari | Iron & Wine

Des te meer indruk maakte Iron and Wine. Grote band, grote gebaren met kleine liedjes. Het was een grote muzikale tripervaring, bijna hypnotiserend. Typisch zo’n concert waar je vandaan komt met maar een gedachte: meer. Voor herhaling vatbaar dus, en een absolute aanrader. Onverwacht hoogtepuntje. Wel hoorde ik achteraf gezeur over de mix die niet goed zou zijn, het onnodig oprekken van nummers en minder indrukwekkend materiaal van het laatste album. Maar diegenen die dat zeiden waren duidelijk bij een ander concert. Zelfs als je je daar aan stoort, kun je moeilijk ontkennen dat een serie topmuzikanten een bijzonder mooie avond neerzetten en dat dat zwaarder telt dan eventuele geluidsproblemen die nauwelijks opvallen. Waarvan akte.

16 februari | The Secret Sisters

Niet zo’n geheime zusters en hoewel er vast een publiek is voor hun retrocountry, waren wij dat niet. Schattig waren ze wellicht, zingen konden ze ook, maar hun combinatie van old-school covers en matige eigen nummers kon mij niet bekoren. Het is lang geleden dat ik me heb lopen ergeren aan een support-act, maar dit was heel erg niet mijn ding, om met Paulien Cornelisse te spreken. Wel leuk: Katía (zie boven) deed de merchandise.

16 februari | Ray LaMontagne & The Pariah Dogs

Opmerkelijk: de bijzonder verlegen Ray LaMontagne heeft zijn sociale stoornis overwonnen. Srak hij de vorige keer in Utrecht slechts eenmaal Thank You, nu maakt hij bij tijd en wijle zelfs een grapje – bijvoorbeeld over het feit dat hij volkomen buiten adem is geraakt bij het zingen van het vorige nummer.

We krijgen voornamelijk nummers van de nieuwste cd te horen in Vredenburg (mijn bezoekdebuut van de rode doos, overigens). Dat is best jammer, want die zijn minder mooi dan het oudere werk van LaMontagne. Toch maakt LaMontagne indruk, vooral als hij met zijn band in lange jams geraakt die de gehele zaal naar een climax brengen.

Nog jammer-der is het dat The Secret Sisters ook een paar nummers mogen meedoen. Twee matige countrycovers de mooie toon die is gezet na Like Rock & Roll and Radio. De slome versie van You Are The Best Thing maakt aan het eind veel goed, maar het was enigszins schreinend dat de meeste impact werd gemaakt door de enigszins verplichte uitvoering van Trouble in de encore. Op dat moment realiseerde ik me weer hoe goed Ray feitelijk is. En dat was het einde van het concert.

18 februari | OIIO

Mijn eerste huiskamerconcert, en het beviel erg goed. De muziek van OIIO doet het goed in zo’n intieme setting. De juiste combinatie van akoestisch geweld en effectief gebruikte euh, effecten. Mij hoor je niet klagen. Volgens mij waren alle aanwezigen wel te spreken over de avond. OIIO speelde het nieuwe album It’s Still There integraal. Daarna werden we nog getrakteerd op een nieuw nummer, dat volgens mij nog mooier was dan hetgeen we daarvoor hoorden. De mannen uit het gezelschap hadden eerder de beharing van The Secret Sisters dan van Ray LaMontagne en Iron & Wine, maar voor de rest zat het wel goed met het folkgehalte deze avond. Check hier de foto’s en meer info.

1 april | The Pins

Een enthousiaste britrock band uit Engeland, in het voorprogramma van mijn favoriete band. Enigszins onverwacht, maar ze gingen er vol voor en warmden het toch al niet koude zaaltje in Bishop’s Stortford op. Erg lekker en veel beter dan in eerste instantie verwacht. Het smaakte naar meer, maar helaas speelden ze maar één avond. Volgende keer mogen ze van mij een volledige set spelen in plaats van een klein half uur. Check hier hun website en hun video voor de single Just Fine.

1/2 april | The Iron Door Club

Ja en deze band mocht dus twee avonden support zijn. Ze speelden een aantrekkelijke vorm van retropop. Denk jaren ’50 / ’60 van de vorige eeuw, hevig leunend op The Beatles en de slipstream van bands die de sound van die band probeerde te benaderen. De eerste avond klonk het voor geen meter (samenzang was vals, ritmische foutjes – overigens niet van de erg goede drummer – en matig geluid), alle sympathieke, noordelijke brutaliteit ten spijt. Eindelijk een beginnende band die wel durft te roepen dat mensen de cd moeten kopen en hoe ze heten. Sterker nog, na afloop komt de zanger (James) persoonlijk op me af om me een cd in handen te drukken. Ik had echter geen geld over voor merchandise. Dat maakte niet uit, vertrouwde hij me toe. De rest van de avond nog veel lol gehad in de pub. De zanger bleek namelijk de koning van de onderbroekenlol en niet zo goed tegen drank te kunnen.

De tweede avond maakte de band gelukkig muzikaal alles goed. Naar eigen zeggen had de band collectief een enorme hangover, maar muzikaal gezien was daar NIKS van te merken. Deze set was vrijwel perfect. De koortjes gingen in ieder geval goed en dat is bij dit genre erg belangrijk. Nu maakt de band dus ook muzikaal indruk. Voor iedereen die wat ouderwetse, afgeronde pop wil horen: check ze op Spotify.

2 april | Mozzy Green

Gothic folk, lijkt me de correcte omschrijving van het genre. In eerste instantie maakt het indruk – vooral single Robots doet het goed, maar op een gegeven moment wordt het een beetje eentonig. Hetzelfde truukje wordt ieder nummer opnieuw gebruikt: waar normaal de cello wordt gebruikt om een nummer mooier te maken, wordt het strijkinstrument hier gebruikt om spanning op te bouwen en stijlen te doorbreken. Daar word ik op een gegeven moment best zenuwachtig van. Als vervanger van de The Pins werd ik er niet bijzonder vrolijk van.

1/2 april | Turin Brakes

De reden waarom ik naar het godvergeten oord Bishop’s Stortford ben gereisd, in een bijzonder matig hotelletje heb geslapen waar de ene ochtend alleen maar koud water uit de kraan kwam en de andere ochtend alleen maar gloeiend heet water mijn huid bijna verbrandde. Maar het was het waard. Een of andere aftands zaaltje achter een verder erg gezellige pub. De geluidsinstallatie was niet bijzonder goed en het zaaltje nauwelijks de helft van de gemiddelde club. Dat was hard werken. Ik vind het stiekem wel leuk als mijn favoriete band hard moet werken. Het geeft de muziek iets rauws. Dat kan ik wel waarderen.

Qua setlist kregen we wat mooie klassiekers (Jet Trail, Stone Thrown) en leuke hits. Ook bleek dat single Sea Change een jaar na dato nog steeds een ideale opener is. Het begint rustig, maar aan het einde van het nummer is iedereen op stoom. Toch heb ik besloten dat ik niet meer naar een of ander matig inwisselbaar Engels provinciedorpje wil reizen voor puur mijn favoriete band. Tenzij het een festival betreft. Verder geef ik de voorkeur aan grote steden, of echt leuke stadjes. Niet omdat de concerten niet de moeite waard waren, wel omdat alles dicht gaat om 1 of 2 uur ‘s nachts en er dan werkelijk niks meer te beleven is in zo’n dorp – tenzij je met de juiste mensen bent. Dat waren we nu gelukkig, maar ik weet niet of ik dat risico nog een keer wil lopen.

1 mei | Susanne Sundfør

Je komt naar Doornroosje voor een concert van Thomas Dybdahl. Dan moet je je nog wel even door de support act worstelen. Een of andere vrouw die vast heel mooie, lieve liedjes zingt. Ze komt het podium op met een verrassend grote band voor een supportact en begint een of ander vaag samenzang nummer vol call and response. Nou, het zal allemaal wel. Haar stem is goed, dat hoor je, maar de muziek is vaag. Bij het tweede nummer ga je toch wat verder naar voren om een en ander goed te horen. Sarcastisch merkt een van je metgezellen op dat normale bands zichzelf introduceren in plaats van meteen door te gaan naar het volgende nummer. Maar Susanne Sundfør is geen normale band. Het tweede nummer is iets toegankelijker, maar nog steeds best vaag, met rare beats en tempowisselingen.

Dan begint het derde nummer (Mean), het begint rustig met een loopje op haar elektronische piano. Voor het eerst neemt Susanne de moeite om eens flink uit te halen met haar stem. Kippenvel tot het einde van de set. Na een in eerste instantie wat raar begin, verovert Susanne Doornroosje met haar eigenaardige stem à la Nina Kinert en wellicht ook Björk. Het is geen makkelijke muziek, single The Brothel duurt 6 minuten, maar het loont de moeite er eens goed naar te luisteren. Haar stem is live nog krachtiger dan op plaat te horen is. Het is sprookjesachtig, tijdloos en prachtig. Het komt niet vaak voor dat ik na de support mijn kaartje al heb terugverdiend. Maar dit was heel mooi.

1 mei | Thomas Dybdahl

Thomas Dybdahl begint deze avond aan zijn nieuwe Europese tour, ter promotie van zijn nieuwe album Songs, wat een samenraapsel is van met name zijn eerste drie albums plus enkele recentere nummers. Vanavond horen we dan ook vooral nummers die zijn ontstaan in de eerste paar jaar van Dybdahls carrière als professioneel muzikant. Publieksparticipatie is er bij Cecilia, Dice (waarbij we met zijn allen een Elvis-melodie mogen neuriëren) en Party Like It’s 1929, waarbij enkele lieftallige dames het podium mogen betreden.

De hoogtepunten variëren van een intieme pianoballade als It’s Always Been You tot een opzwepende uitvoering van All’s Not Lost en de andere klassiekers uit het oeuvre van de Noor. Aan het einde van de avond kan ik niet anders dan verzuchten dat iedere concertavond zo mooi zou moeten zijn.  Maar daarmee leg ik de standaard onrealistisch hoog. Dat weet ik zelf ook wel.

Tom McRae klinkt hemelscher dan ooit

Posted on by
1

De ogenschijnlijk hemelse omgeving heeft een wat lugubere geschiedenis. Weliswaar is het een kerk geweest, maar het gebouw van Vredenburg Leeuwenbergh diende daarvoor als plague hospital, zo heeft Tom McRae zich laten vertellen. Die lugubere sfeer past hem wel. Maar van die lugubere sfeer is deze avond weinig merkbaar.

Eerder heeft Katía (Truijen) de avond mogen openen. Een zenuwachtige kraak horen we nog tijdens het eerste nummer, maar daarna staat er een stoere jonge vrouw die verrassend lieve liedjes zingt. Iedereen luistert ademloos, dat is wellicht ook het voordeel van een zitconcert. Hier hebben we geen last van stuiterende plastic bekers of stampende voetstappen van mensen die de zaal binnenkomen, zoals dat in de kleine zaal van Paradiso wel eens gebeurt. Nee, hier móét je ademloos zitten luisteren en daar nodigt de muziek van Katía ook wel tot uit. Het schijnt dat er in september een debuutalbum aankomt, dus we gaan nog veel horen van Katía. Hopelijk komen de luisterliedjes daar nog meer tot hun recht. Er zit een prettige combinatie van melancholie en verstilling in haar muziek, zonder enig spoor van dufheid (een groot gevaar in het genre).  Luister vooral wat nummers op haar website.

Maar het grootste deel van het publiek komt vanavond voor Tom McRae (of Carice van Houten, die de avond organiseert). Carice bedankt netjes het voorprogramma – net als Tom later meerdere malen zal doen, wel zo netjes, en kondigt dan enigszins stuntelend het hoofdprogramma aan. Even later staat Tom op het podium te vertellen dat hij normaal alleen in zijn dromen door een filmster wordt aangekondigd. Hierna introduceert hij het Matangi Quartet, dat hem de rest van de avond zal begeleiden – alleen dit nummer nog even niet. Na een schitterende uitvoering van Alphabet of Hurricanes, van het hopelijk nog dit jaar verschijnende nieuwe album.

Hierna werken Tom en kwartet door een set van voornamelijk klassieke Tom tracks. Het vorige album is alleen in de vorm van Won’t Lie vertegenwoordigd. Enkele nummers speelt Tom alleen, waaronder 2nd Law en My Vampire Heart. Die solonummers zijn ook meteen het hoogtepunt van de avond, het mooie kwartetspel ten spijt. Wat wel duidelijk wordt, is dat het strijkorkest behoorlijk wat mooie lagen toevoegt aan diverse nummers. Language of Fools, Border Song en Got A Suitcase, Got Regrets profiteren met name van de huidige bezetting. En dat foutje van Tom tijdens Karaoke Soul, dat vergeven we hem wel! Zeker als hij de rest van de avond in topvorm is, met én zonder strijkers. De strijkers tilden het geheel uiteindelijk naar een bijzondere, unieke avond. Hemelscher dan ooit.

Setlist (met videos van LikeAHurricane69):

1. Alphabet of Hurricanes
2. You cut her hair
3. For the Restless
4. Got a Suitcase, Got Regrets
5. Karaoke Soul
6. 2nd Law
7. Won’t Lie
8. My vampire Heart
9. Border Song
10. End of the World News (Dose Me Up)
11. The Boy with the Bubblegun
12. Walking 2 Hawai
13. Language of Fools

Muziek in 2011

Posted on by
Reply

In 2011 gaat er weer veel goede muziek uitkomen. Turin Brakes heeft beloofd dat ze een nieuw album maken, maar eerlijk gezegd verwacht ik dat album niet voor 2012. Gelukkig komt er dit jaar in ieder geval goede muziek van:

  • Jens Lekman
  • The Whitest Boy Alive
  • The Medics
  • Pete Lawrie
  • Tom McRae
  • Sondre Lerche
  • The Decemberists
  • Fleet Foxes

Van lang nog niet alle albums van deze artiesten is een releasedatum of zelfs slechts een titel bekend, maar 2011 kan niet anders dan een goed jaar voor de popmuziek worden. Zeker als genoeg artiesten het internet wederom creatief gaan gebruiken om hun muziek aan de man te brengen.

Het album waar ik op dit moment het meest naar uitkijk is het nieuwe album van een band die niet hierboven genoemd wordt. In maart verschijnt namelijk het nieuwe album van Elbow. Getiteld Build a rocket boys! moet het album een eerbetoon aan de melancholie en de tienerjaren worden. Albumopener Lippy Kids, als voorproefje live in de studio gespeeld voor alle fans en te bekijken op www.buildarocketboys.com, laat meteen de achterliggende gedachte van de albumtitel horen:

Lippy kids on the corner again
(…)
Do they know those days are golden?
Build a rocket boys!
Build a rocket boys!

De brutale kinderen op de hoek van de straat zijn geen vorm van overlast voor Elbow, maar een bron van inspiratie. Over tien, twintig jaar denken ze terug aan de avonturen die ze toen beleefden. Dus bouw een raket, jongens! Deze tijd beleef je maar één keer…

Op een mooi muzikaal 2011!

Tom McRae haalt even vier jaar zonder band in

Posted on by
Reply

Ik heb Tom McRae enkele keren gezien de afgelopen jaren. Altijd kwam hij in dezelfde bezetting: Tom met twee vrienden (Oli en Olli, op piano en cello). En altijd beloofde hij “later” terug te komen met complete band. Om eerlijk te zijn miste ik de “complete” band nauwelijks. Deze intieme concerten waren namelijk onbeschrijflijk mooi. Maar uiteindelijk heeft hij woord gehouden. Het is 2010 en Tom McRae was er met band. Op 19 maart in de kleine zaal van de Effenaar. In de grote zaal trad Jan Smit op.  Een groter contrast op zo’n kleine afstand kon haast niet.

Het voorprogramma bestond uit Brian Wright. Deze Amerikaanse singer/songwriter imponeerde met zijn mooie verhalen, al had ik toch enigszins moeite om na 35 minuten nog even geconcentreerd te luisteren naar zijn mooie teksten. Hoogtepunten waren opener Former Queen of Spain (it ain’t love, but it’s close enough) en 60 mph (truth be told when a junkie dies nobody gives a damn). Beide nummers staan op zijn Myspace.

Brian mocht tijdens het hoofdprogramma nog wat extra geld verdienen, Tom huurde hem namelijk in als tweede gitarist. En waar Brian tijdens zijn eigen set bescheiden beschaafde gitaarpartijen speelden, zagen we hem bij Tom helemaal los gaan. Tom dacht duidelijk het meeste uit zijn band te moeten halen – nu het weer kon.

Er viel ook wat te vieren: Tom was jarig. Zodoende bouwde het zestal (er speelden ook nog een drummer en een bassist mee) een muur van geluid op die voor mij even slikken was. Na een solo opening met Alphabet of Hurricanes (hopelijk terug te vinden op het volgende McRae album) passeerden nummers als Karaoke Soul (dat ik nog nooit eerder live had gehoord) en A&B Song, afgewisseld met nummers van het nieuwe album, harder dan ik ze ooit gehoord had (live).

Het publiek in de uitverkochte Effenaar slikte het als zoete koek. Ondanks het feitdat het volume dus harder stond en dat dit bij tijd en wijle resulteerde in nogal opgerekte (gitaar-) solo’s – waren er wel degelijk intieme, breekbare momenten. Still Love You werd gecombineerd met Tombrella, een vrije interpretatie van Rihanna’s hit, en indrukwekkende cellopartijen werden afgewisseld met publiekskoortjes en de kenmerkende donkere humor van Tom.

Na de encore, waarvoor Tom achter de piano plaats nam en in zijn eentje het mooie Out Of The Walls speelde, werd er gezongen voor Tom, eerst Happy Birthday en daarna Lang zal hij leven! De band kwam nogmaals op, nu met Tombrero’s op – sombrero’s zo groot that you can always sit in the shade and be miserable. Tom leek tot tranen toe geroerd, of bijna intens gelukkig tijdens afsluiter Boy With The Bubblegun. En dat gunden we hem van harte.

Stefan luistert: Tom McRae – ‘Please’ & ‘Out Of The Walls’

Posted on by
1

Rasoptimist Tom “de lucht is altijd blauw” McRae is er weer! Zijn nieuwe CD, Alphabet of Hurricanes, heeft een zwartwitrode cover met een kapotte paraplu erop, dus dan is het wel duidelijk hoe laat het is. Inmiddels zijn er twee liedjes de wijde wereld in gestuurd. Op Stubru is op zijn minst één keer per werkdag Please te horen, een uptempo “flikker maar lekker op met je liefdes”-liedje met een sound die we van Tom “ik ga wel in een hoekje cynische opmerkingen over de wereldpolitiek lopen maken” McRae niet kennen: het is groots, het heeft een stampend ritme en het is (redelijk) catchy.

Please let my heart go. Cos I don’t care no more.

Op de Nederlandse radio heb ik hem nog niet gehoord, maar hij is in ieder geval dus dagelijks op Stubru en hier op Radio 1 (België) te horen. Ik ben nog niet helemaal verkocht, maar misschien is het een grower. Zolang Stubru hem iedere dag blijft draaien, zit het dus wel snor.

Het andere liedje is sinds heden morgen gratuit en voor niks te downloaden (nou ja, in ruil voor je e-mail) op www.alphabetofhurricanes.com. Out Of The Walls is qua sound meer traditioneel Tom “we gaan naar de kloten, en ik het eerst” McRae. En de eerste regels maken dat meteen duidelijk:

Wake up, love, think I’ve lost control, the shadows are on the march, I can’t fight them all, cos they come out of the walls, they come out of the walls.

Voor dit laatste liedje is ook een video gemaakt door Richard Clayderman. Het verschijnsel “music video” is al twee albums niet meer voorgekomen in de wereld van Tom McRae, dus Cooking Vinyl (zijn nieuwe label) doet het nu al beter dan zijn voorgangers.

Het nieuwe album van Tom McRae, Alphabet of Hurricanes, verschijnt op 1 februari.

Ik kijk uit naar

Posted on by
2

De afgelopen dagen druppelden wat leuke muzieknieuwtjes binnen via diverse wegen. En hoewel ik daar een speciaal blog voor heb, wil ik het ook graag hier delen.

  • De Kings of Convenience komen eind september eindelijk met een nieuw album. Hopelijk kunnen ze mijn inmiddels onrealistisch hoge verwachtingen waar maken. Of eigenlijk balanceer ik een beetje tussen don’t care en very excited. Want het is heel gaaf dat het album nu eindelijk af is. Maar ik heb er ook niet vijf jaar lang iedere dag op zitten wachten, weet je. Op een gegeven moment geloofde ik het wel: het komt er als het er komt… Ik kan blijkbaar ook goed zonder de Kings of Convenience leven. Maar ze hoeven maar één goed nieuw liedje op Myspace te zetten en de groupie in mij ontwaakt.
  • Athlete komt ook met een nieuw album, genaamd Black Swan. Als cadeautje geven ze nu het liedje Summer Sun weg (dat niet op het nieuwe album staat).
  • Tom McRae komt met twee (2!) nieuwe albums, al moeten we op ééntje nog een maand of tien wachten.
  • Oh, en Turin Brakes komt met een Best Of aanzetten op 7 september. De eerste CD bevat de daadwerkelijke Best Of, met alle singles en enkele steengoede album tracks, de tweede CD bevat rariteiten, alternatieve versies en een paar b-sides gekozen door fans. Het nieuwe album moet rond januari uitkomen.

Als nu ook I Am Kloot een releasedatum zouden aankondigen voor het nieuwe album, dan zijn alledrie de acts van mijn grote drie op Last.fm weer actief (Turin Brakes, Kings of Convenience en I Am Kloot). Maar dat is wishful thinking. Ik ben hier al heel blij mee, want het betekent dat ik genoeg heb om naar te gaan luisteren (en dan heb ik het nog niet eens gehad over aankomende albums van Kate Walsh (met Turin Brakes) en Lisa Mitchell (misschien met Turin Brakes). Feest dus. Al moet ik waarschijnlijk wel een nieuw cd-rek gaan kopen…