Op 27 februari 2012 keek Stefan toevallig op zijn Last.fm-profiel om te zien welke cd’s hij nu eigenlijk het vaakst had geluisterd sinds 22 september 2004 – de dag dat hij lid werd van de muziekstatistieksite. In de hoop nu eindelijk eens uit te leggen waarom de muziek in kwestie hem nu zo dierbaar is, loopt hij op ditisstefan.nl de top 25 langs.
23. Turin Brakes – Outbursts (2010)
Mijn favoriete band kan natuurlijk niet in de lijst ontbreken. “Kan niet” nee. Niet “mag niet”, het kan namelijk niet zo zijn dat ik mijn favoriete band nooit luister toch? Vijf keer staan ze erin, met hun vijf studioalbums en de enige reden waarom Outbursts zo laag staat, is het feit dat de plaat pas in 2010 verscheen – de nieuwste aanwinst in de lijst zelfs. Het is voor het verhaal misschien niet zo handig dat we bij de nieuwste TB plaat beginnen, maar misschien werkt het wel op een aparte manier… We komen immers uiteindelijk uit bij…. Nou ja, vult u zelf de puntjes maar in.
We spreken dus van 2010, een jaar waarin het commerciële succes inmiddels ver te zoeken is voor het gitaarduo. De laatste hitnotering dateert van bijna vijf jaar eerder. Ironisch genoeg is de band sindsdien live een stuk zekerder en sterker geworden. De albums verkopen nog wel aardig, maar echte hits staan er – blijkbaar – niet op. In 2007, na de release van Dark On Fire (aanzienlijk hoger in deze lijst), werd de band aan de kant geschoven door de platenmaatschappij. Het contract liep af en de band was de inzet van het label dusdanig zat dat eventueel vragen om verlenging niet aan orde was. In 2009 stellen label en band nog een compilatie (Bottled at Source, The Best of The Source Years - ook als ode aan het kleine indielabel waar ze tekenden, dat een half jaar later werd overgenomen door labelgigant EMI) samen, maar feitelijk heeft de band vanaf 2008 de tijd om te werken aan de opvolger van Dark On Fire, al is dan nog de vraag hoe die uitgebracht gaat worden.
Turin Brakes is een bescheiden band, maar werkt – ondanks de akoestische instrumentatie – vaak met grote gebaren op plaat. In de eigen studio van de heren in het zuiden van London, wordt dus driftig geknutseld aan wat Outbursts gaat heten. Het gaat te ver om de heren bevrijd te noemen van de grote labels – op Outbursts bekruipt je bij tijd en wijle het gevoel dat dit een band is die toch weer bij een (al dan niet groot) label hoopt te tekenen. De echte bevrijding, het kleinere maar creatievere denken, begon ik pas NA Outbursts op te merken. Pas toen begon de band echt met andere artiesten samen te werken, kleine nieuwe projecten te beginnen, zelf EPs uit te brengen en social media te omarmen om contact te leggen met andere muzikanten, filmmakers en – ook niet onbelangrijk – fans.
Dat maakt Outbursts tot een gemengde ervaring. De liedjes zijn prima, maar de productie laat het hier en daar afweten. Zo horen we op opener Sea Change elektronische drums en elektrische strings. Een afknapper, want live horen we gewoon een imposante djembe, die gitarist Gale ter hand neemt op het moment dat het nummer op zijn eind loopt. En Will Power is in dit sausje wel erg verwant aan With or Without You. Daar staat nieuw territorium tegenover, kijk naar het ringtonewaardige riffje (maar dan op een niet irritante manier) in Apocolyps, de spookachtige stemming van The Letting Down en de elektrische verstilling in de titeltrack.
Toen ik de plaat voor de eerste keer hoorde was ik laaiend enthousiast – niet alleen vanwege mijn dank-u-wel-melding in de liner notes van het album. Dat komt omdat de band – zonder de roots te verloochenen – zijn best deed iets anders te doen met de bekende kwaliteiten (goed gitaarspel, sterke zang). Dat was voor mij voldoende om het vertrouwen in de band te herstellen – dat ook bij mij op donkere dagen soms minder is. Want ja, als commercieel succes uitblijft en talloze liefhebbers de band links laten liggen, dan vraag je je af of het het allemaal wel waard is.
Maar Outbursts herstelde mijn vertrouwen in de band en maakte mij zowaar enigszins emotioneel. Dat ik niet fout zat. Dat ze nog steeds toffe en mooie liedjes maken – soms naar beneden gehaald door een gemiddelde productie. Dat ze af en toe een schop onder de kont nodig hebben. Dat ik die dan maar moet proberen te geven als superfan.
De cd opent met maatschappijkritiek (6 billion backs against the wall, now will you walk or run?) én zelfbevestiging (If we don’t do this nobody else will) en eindigt met de extreem intieme liefdesverklaring in Outbursts, waarin Olly zich live regelmatig verliest (I love you everyday, and the summer rain won’t wash this love away). Waarbij Olly aan het eind ineens vraagt: I just poured my heart out, did I go too far now?
Voor mij niet. Maar misschien ben ik een te intens mens.
Het kan snel gaan. Het ene moment zit je gewoon te werken op je oude werkplek, het andere moment heb je je ontslagbrief overhandigd en kun je feitelijk gaan aftellen naar de dag dat je bij je nieuwe werk begint. Twee weken vakantie (bijna dan) om af te kicken, op te laden en wat lopende zaken af te ronden. Maar eerst ging ik naar Schotland.
Toen mijn favoriete band, Turin Brakes, aankondigde het eerste album integraal live te gaan spelen, was mijn eerste gedachte: daar moet ik bij zijn. Toen bovendien bleek dat ze Schotland aandeden dacht ik: tijd om Pim te bezoeken. Pim promoveert daar op scheikundige zaken en sinds onze roadtrip vorig jaar was ik er niet meer geweest. Tijd om langs te gaan dus. Zo combineerde ik het aangename met het nog aangenamere. En als een vrij man (de dag ervoor had ik mijn laatste werkdag) kon ik er ten volle van genieten – waarbij ik de verkoudheid en vermoeidheid even vergeet.
Dat betekende wel dat de wekker op zaterdagmorgen belachelijk vroeg ging. De vluchten vanaf Weeze gingen overigens nog veel vroeger, dus vond ik 10 uur vanaf Schiphol een schappelijke tijd. Maar dan moet je wel om kwart voor 7 in de trein zitten om niet totaal overgeleverd aan de NS je vliegtuig te missen. Dan is zo’n kop koffie op het vliegveld toch meer dan welkom.
In het vliegtuig zat ik naast een andere Turin Brakes-fan. Dat was geen toeval, maar afgesproken werk. Wat wél toeval was, was dat we in Edinburgh dezelfde Bed & Breakfast hadden geboekt. Na anderhalf uur bijkletsen over de dingens des levens – het was toch alweer ruim een jaar geleden sinds twee heuglijke, gezellige avonden in Canterbury én Eindhoven. Je houdt elkaar wel op Facebook in de gaten, maar dat is toch anders.
Maar goed, daarna was het heuglijk weerzien met Pim. Met snor. Want hij doet mee aan Movember.
De rest van de dag wandelen we door Glasgow, bezoeken we The People’s Palace en Glasgow Green, drinken we koffie bij de Costa (want die hebben een coffee club), kijken we een complete rugbywedstrijd (jawel, dat was nieuw voor mij), eten we Russisch bij Pims huisgenootje en val ik bijna om omdat ik al veel te lang wakker ben.
De volgende dag gaan we met Mounira, die andere Nederlandse fan, de andere kant van Glasgow verkennen (West End) als ik een sms’je krijg dat mijn interview met de band het beste die middag om half 4 kan plaats vinden. Zo staan we om half 4 voor de ABC in Glasgow, alwaar we na even wachten worden begroet door drummer Rob. Hij heeft echter slecht nieuws: de band ligt dik achter op schema en de soundcheck moet nog beginnen. Zo begint er een wachtperiode waarin we af en toe praten met een bandlid dat naar ons toekomt, af en toe meehelpen bij de merchandise (wel tellen, niet vouwen want vouwen kan ik niet goed). Uiteraard net op het moment dat we via Twitter hebben afgesproken met andere fans om te gaan eten (social media forever!) is het tijd voor een interview. Zo mis ik het ongetwijfeld gezellige (maar niet bijster smaakvolle – zo hoor ik later) avondeten, maar voer ik wel een goed gesprek met de band over de beginjaren en de tour. Binnenkort te lezen op Ether Site dus.
Daarna ontmoet ook ik de andere fans en zo staat er ineens een groep van acht, negen fans en gezellige mensen. Misschien zijn we groupies, misschien zijn we gewoon enthousiast maar we hebben het in ieder geval leuk. Uiteindelijk wordt onze groep nog uitgebreid met een Nederlands meisje die toevallig een weekend in Glasgow is en de band ook leuk vindt. Het is spontaan en gezellig en ik ontdek in Schot Steven eindelijk een andere man die ook goed de tweede stem kan zingen.
Het concert is prachtig. De Glaswegian crowd heeft er zin in, is luidruchtig maar zingt ook vol overtuiging de nummers van het eerste album mee. Ik heb al snel een grijns op mijn gezicht. De heren zijn weer in topvorm en nadat het eerste album mooi gevoelig is afgesloten met The Optimist komen de heren al gauw terug voor een extra set van drie kwartier met zowel een nieuw nummer als andere hoogtepunten uit het oeuvre.
In totaal spelen de heren één uur en drie kwartier, waaronder een mooie cover van Chim Chim Cher-ee (nu te koop op iTunes – opbrengst gaat naar daklozen) en het epische Ether Song waarmee wordt afgesloten. We hebben weinig reden tot klagen, zullen we maar zeggen.
Backstage heb ik nog wel snel een flink stuk stokbrood met organic pindakaas gegeten, maar mijn maag begint te knorren. Gelukkig is daar A.C. Hij is met Natalie uit Edinburgh meegekomen en heeft ‘voor het geval dat’ een burrito meegenomen. Dat klinkt raarder dan het is, A.C. is namelijk de uitbater van het Mexicaanse Illegal Jacks-restaurant in de Schotse hoofdstad. Met échte groente en voedzame burrito’s. Niks geen grote keten, gewoon een gezellig, hip en modern restaurant. We sluiten de deal dat als ik de burrito lekker vind, dat we daar de volgende dag komen lunchen. En hij is lekker mensen.
De afterparty vindt in eerste instantie plaats in een toko die al tegen middernacht de deuren sluit, maar al gauw komen we terecht in een pub met een late license. De band is er ook en dat maakt het nog gezelliger. De groep mensen (met vrienden van vrienden van vrienden) bestaat inmiddels uit een man of 15-16 (al doe ik geen moeite meer om iedereen bij naam te leren kennen). Het is in ieder geval gezellig en met de mensen van wie ik de naam wel weet heb ik in ieder geval een topavond. En de volgende avond hebben we als het goed is nog zo’n topavond!
De ochtend verloopt in mijn geval redelijk soepel. Na het ontbijt (met hagelslag, Pim blijft toch Nederlander) vertrekt mijn gastheer naar zijn werk en nemen we afscheid. Mounira en ik ontmoeten Natalie en A.C. in het centrum (en komen zelfs nog even die andere Nederlandse fan tegen!). Vervolgens pakken we trein naar Edinburgh. Edinburgh is een stad met een stuk meer (zichtbare) historie. En als je dan het geluk hebt dat de lucht er blauw is en de temperatuur niet te laag, dan kun je daar dus een mooie tijd hebben.
De middag werd echter niet bepaald episch. Verschillende onderdelen van ons nu even viertallige team hadden een inkakmomentje en ik chill dus in mijn extra grote kamer (ik ben “geüpgrade” vanwege verbouwing) de middag weg en luister naar de live cd die ik bij het optreden gisteravond heb gekocht. Ik doe boodschappen, maak wat foto’s en de lunch verandert in diner. Om zes uur zitten we bij Illegal Jacks. Totaal uit de richting van Queen’s Hall, Edinburgh, maar voor goed eten moet je af en toe omlopen.
Redelijk uitgerust schuiven we aan bij Illegal Jacks. Het interieur is strak en modern, wellicht het tegenovergestelde van wat je bij een Mexicaans restaurant zou verwachten:
Er liggen briefjes op tafel met onze namen, je kunt hier ook via social media reserveren maar wij hebben connecties dus hoefden dat zelfs niet te doen en als wij al uitgebreid aan het schranzen zijn, verschijnt ook de band zelf voor een burrito on the house. Genieten dus, al laat ik de margherita maar even aan me voorbij gaan.
Na anderhalf uur nemen we een taxi naar Queen’s Hall, waar we merchandise-dame en mede-fan Claire weer tegengekomen. Ik probeer zelf ook even merchandise te slijten maar moet mijn meerdere erkennen in Steven – die na het optreden een poging waagt. Twee EPs à 5 pond per stuk weet ik te verkopen, terwijl Steven t-shirt na t-shirt verkoopt.
Queen’s Hall is een raar venue, met zowel een uitgebreid zitgedeelte als een centrale lege vloer om te staan. Ik voel me enigszins beroerd (de vermoeidheid slaat weer toe), maar zodra het optreden is begonnen gaat het langzaam beter en na Underdog (Save Me) ben ik weer redelijk boven Jan. Bij Future Boy en The Road kan ik weer koortje spelen met Steven. Opvallend is dat waar in Glasgow het hele publiek na verloop van tijd Turin Turin Turin Fuckin’ Brakes zong, we hier geen navolging krijgen. Het publiek is meer ingetogen en komt eigenlijk pas los op het moment dat de heren weggaan en weer terugkomen voor de encore. Net als de band trouwens, die de nummers van het debuut ingetogen speelt en daarna pas echt los gaan. Afgesloten wordt met Chim Chim Cher-ee:
Daarna drinken we er nog eentje bij de venue. De rest van ons gezelschap gaat nog een kroeg in op 20 minuten lopen, maar ik besluit er een punt achter te zetten en eens wat slaap in te halen (zo voelt het in ieder geval). Ik neem (enigszins gehaast, want er staat een taxi) afscheid van mijn gezelschap en ga heerlijk slapen. In Glasgow liepen we al grappen te maken over het feit dat Lady Blossom een bordeel zou zijn waar Lady Blossom de madam van dienst is en ik…. tsja…. Maar nu blijkt dat Lady Blossom’s Guesthouse ook daadwerkelijk red light district is:
De volgende dag ontmoet ik Mounira om 10 uur voor de B&B. We moeten allebei voor 10:00 uur uitchecken dus staan we hier met bagage, bepakt en bezakt, klaar om te gaan. Eerlijk gezegd ben ik er ook wel aan toe om naar huis te gaan. Alleen gaat onze vlucht pas om half 7. We doen daarom eerst wat boodschappen, drinken koffie en bezoeken Edinburgh Castle. Het is een prachtige dag in Edinburgh. De zon schijnt volop en het is weliswaar iets kouder dan eerdere dagen, het is genieten. Alleen jammer dat we vandaag de hele dag met die bagage moeten sjouwen. Wel ontmoeten we Emma en Steven voor een gezellige lunch in het centrum van Edinburgh. Zij hebben ook de laatste dag van hun korte vakantie (het voelt niet als een weekend maar als een echte vakantie).
Als we betalen en willen vertrekken kijken Steven en Emma elkaar aan: we kunnen nu terugrijden naar Glasgow en daar treuren dat de dag voorbij is… Maar we kunnen er ook nog iets moois van maken. Dus wordt onze bagage achterin de Honda gegooid en rijden we naar de kust. Burntisland is de bestemming, alwaar we een ontspannen, leuke dag beleven met zijn vieren. We hoeven niks (ja, vanavond een keer vliegen) en kunnen genieten van het mooie weer en de prachtige omgeving. Het is een wonderschoon einde en een veel mooiere dag dan waar ik op had gerekend. Dat zijn misschien nog wel de mooiste momenten van zulke reisjes… Dat je met mensen die je net hebt leren kennen een ontspannen, gezellige, leuke dag beleefd waaraan alles klopt. Vandaag is dus mooi.
De reis naar huis verloopt voorspoedig, al zit het vliegtuig wel bommetje vol. Rond half twaalf ben ik thuis en kijk ik met een voldaan gevoel terug op een leuke reis.
Kijk, mensen leuteren wel vaker dat internet en social media niet noodzakelijk een positieve invloed hebben om iemands sociaal leven. En dat snap ik best. Je bent helemaal niet zo betrokken bij een Facebook-statusupdate of tweet als bij een gebeurtenis in het echte leven. Maar zonder social media had ik de mensen die ik deze dagen heb ontmoet helemaal niet gekend en was ik er misschien straal langs gelopen. Terwijl nu de basis voor een nieuwe vriendschap is gelegd. Kortom: ik had een erg, erg leuke vakantie in Schotland. Mocht dat nog niet duidelijk zijn.
Van een vrolijk liedje uit een Disney-film naar een donker, depressief nummer met video vol armoede. Opgenomen met ‘echte mensen’ in Amarillo, Texas.
De muziek komt van mijn favoriete band, natuurlijk. Vooral leuk hoe het nummer halverwege weer van stemming verandert, terwijl ze er best voor hadden kunnen kiezen om het daar te laten eindigen.
Er is gelukkig weer goede muziek verschenen. Zo kan ik deze track van The Antlers wel waarderen.
Meer melancholie is er van Matthew Ryan, mij verder onbekend. Deze track, met Olly K. van Turin Brakes op de backing vocals is echter depressief genoeg om mijn aandacht langer vast te houden.
Weet je wie ook nog bestaan? De Fountain of Wayne. Tsja. Het is geen Stacy’s Mom of Someone To Love, maar ook weer niet onaardig.
Tsja, sinds een aardige stap voorwaarts is er deze maand toch weer zoveel tussen gekomen dat ik niet bepaald ben opgeschoten met mijn debuut. Slechts een paar honderd woorden.
Heeft Ajax toch mooi de titel en Theo Janssen (nu hopen dat ie goed blijft) binnen. Hopen dat het volgende seizoen een écht goed seizoen wordt. Het zal me benieuwen. Mathijsen mag voor mij wegblijven. Ik heb me niet voor niets jaren lopen ergeren aan het illustere duo Ooijer en Mathijsen. Het is al erg genoeg dat Ooijer bij Ajax zit.
Ratko is gepakt. Daarbij bekruipt met het gevoel dat ie binnenkort dood gaat. Zijn gezondheid schijnt zwakjes te zijn. No surprise there, then.
Stofwolk is weer een populair zoekwoord. Heb ik toch net weer een blog geschreven voor Stofwolk.
Over pech gesproken, en toch best grappig: “Although doctors were able to extract the excess fluids, the truck driver was forced to release the air in the only way possible.”
Kwamen tot nu toe alle bankscams op naam van ING en ABN Amro, kreeg ik gisteren toch een mailtje van ASN Bank. Zelfs oplichterij wordt duurzaam. Dat kan alleen maar goed zijn toch?
Tsja, ik ben nog steeds geen fan van de techniek waarmee TinTin wordt gemaakt, maar misschien dat de film toch wel vet wordt?
Gisteravond naar de vierde piratenfilm met Johnny Depp geweest. Hij is weer erg vermakelijk, maar niet bijzonder vernieuwend of anders. Ook niet verrassend, natuurlijk. Thor was beter, trouwens, maar dat is ook geen eerlijke vergelijking. Als je dan gaat vergelijken, moet je hem vergelijken met Thor 4. En of die film er ooit komt?
En dan nu de briljante afsluiter. David Mitchell gaat weer een seizoen lang zeiken over de dingen die zijn leven zo moeilijk maken. We beginnen met telefoneren en sms’en. Heerlijk. Heerlijk. Heerlijk:
Ik geef het meteen toe: ik heb niet echt trouw mijn concertverslagencategorie bijgehouden de afgelopen maanden. Tijd voor bitesize terugblik van alle bandjes die ik sinds begin dit jaar heb gezien.
6 januari | Katía
Dit Nederlandse meisje begon in eerste instantie wat zenuwachtig aan haar set, zo leek het, maar haar stem werd er des te breekbaarder door. Engelse liedjes zong ze, in het voorprogramma van Carice van Houten presents Tom McRae in Vredenburg Leeuwenbergh. Een uiterst mooie opening van het nieuwe concertjaar. Aan het einde van de zomer presenteert ze haar album in Paradiso. (volledig verslag hier)
6 januari | Tom McRae & Matangi Quartet
Enigszins teleurgesteld was ik toen ik deze bijzondere samenstelling eind vorig jaar moest missen. Des te gelukkiger was ik toen Carice van Houten als eerste installment van haar concertreeks deze formatie presenteerde. Ditmaal wel kaartjes gekocht en met veel pijn en moeite huisgenoot Loet meegekregen. Als Carice van Houten nu binnenkort ook Turin Brakes uitgenodigd is ze echt de perfecte vrouw. Nu ben ik haar vooral heel erg dankbaar.
Het concert was overigens bijzonder goed. Het kwartet voegt zowaar iets substantieels toe aan de bijzonder mooie muziek van Tom. Hoewel ook enkele solonummers indruk maakten (My Vampire Heart was legendarisch), was het het samenspel dat de meeste indruk maakte. Toms vrouw was ook aanwezig, hij offerde immers hun trouwdagviering op voor dit concert. Maar je wordt dan ook niet iedere dag door een filmster uitgenodigd om te komen spelen. Wel in Toms dromen overigens – zo vertrouwde hij ons in het begin van de avond al toe. Hij blijft indruk maken, die man. (volledig verslag hier)
13 januari | Kraak en Smaak
Dansfestijn in Doornroosje met Kraak en Smaak. Normaal zou ik er misschien niet zo snel naar toe gaan, maar als je buiten je comfort zone stapt kun je blij verrast worden. Dat was vanavond zo. De combinatie van live muziek en beats beviel me goed. Het was zeker niet het concert om met een biertje te ondergaan of rustig in een hoeke te gaan zitten. In tegendeel: er moest gedanst worden.
15 februari | Tift Meritt
Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik hier niks meer van weet. Tift Meritt was volgens mij al bezig toen we binnenkwamen. En het was al behoorlijk druk in Paradiso. Het was vast supervet.
15 februari | Iron & Wine
Des te meer indruk maakte Iron and Wine. Grote band, grote gebaren met kleine liedjes. Het was een grote muzikale tripervaring, bijna hypnotiserend. Typisch zo’n concert waar je vandaan komt met maar een gedachte: meer. Voor herhaling vatbaar dus, en een absolute aanrader. Onverwacht hoogtepuntje. Wel hoorde ik achteraf gezeur over de mix die niet goed zou zijn, het onnodig oprekken van nummers en minder indrukwekkend materiaal van het laatste album. Maar diegenen die dat zeiden waren duidelijk bij een ander concert. Zelfs als je je daar aan stoort, kun je moeilijk ontkennen dat een serie topmuzikanten een bijzonder mooie avond neerzetten en dat dat zwaarder telt dan eventuele geluidsproblemen die nauwelijks opvallen. Waarvan akte.
16 februari | The Secret Sisters
Niet zo’n geheime zusters en hoewel er vast een publiek is voor hun retrocountry, waren wij dat niet. Schattig waren ze wellicht, zingen konden ze ook, maar hun combinatie van old-school covers en matige eigen nummers kon mij niet bekoren. Het is lang geleden dat ik me heb lopen ergeren aan een support-act, maar dit was heel erg niet mijn ding, om met Paulien Cornelisse te spreken. Wel leuk: Katía (zie boven) deed de merchandise.
16 februari | Ray LaMontagne & The Pariah Dogs
Opmerkelijk: de bijzonder verlegen Ray LaMontagne heeft zijn sociale stoornis overwonnen. Srak hij de vorige keer in Utrecht slechts eenmaal Thank You, nu maakt hij bij tijd en wijle zelfs een grapje – bijvoorbeeld over het feit dat hij volkomen buiten adem is geraakt bij het zingen van het vorige nummer.
We krijgen voornamelijk nummers van de nieuwste cd te horen in Vredenburg (mijn bezoekdebuut van de rode doos, overigens). Dat is best jammer, want die zijn minder mooi dan het oudere werk van LaMontagne. Toch maakt LaMontagne indruk, vooral als hij met zijn band in lange jams geraakt die de gehele zaal naar een climax brengen.
Nog jammer-der is het dat The Secret Sisters ook een paar nummers mogen meedoen. Twee matige countrycovers de mooie toon die is gezet na Like Rock & Roll and Radio. De slome versie van You Are The Best Thing maakt aan het eind veel goed, maar het was enigszins schreinend dat de meeste impact werd gemaakt door de enigszins verplichte uitvoering van Trouble in de encore. Op dat moment realiseerde ik me weer hoe goed Ray feitelijk is. En dat was het einde van het concert.
18 februari | OIIO
Mijn eerste huiskamerconcert, en het beviel erg goed. De muziek van OIIO doet het goed in zo’n intieme setting. De juiste combinatie van akoestisch geweld en effectief gebruikte euh, effecten. Mij hoor je niet klagen. Volgens mij waren alle aanwezigen wel te spreken over de avond. OIIO speelde het nieuwe album It’s Still There integraal. Daarna werden we nog getrakteerd op een nieuw nummer, dat volgens mij nog mooier was dan hetgeen we daarvoor hoorden. De mannen uit het gezelschap hadden eerder de beharing van The Secret Sisters dan van Ray LaMontagne en Iron & Wine, maar voor de rest zat het wel goed met het folkgehalte deze avond. Check hier de foto’s en meer info.
1 april | The Pins
Een enthousiaste britrock band uit Engeland, in het voorprogramma van mijn favoriete band. Enigszins onverwacht, maar ze gingen er vol voor en warmden het toch al niet koude zaaltje in Bishop’s Stortford op. Erg lekker en veel beter dan in eerste instantie verwacht. Het smaakte naar meer, maar helaas speelden ze maar één avond. Volgende keer mogen ze van mij een volledige set spelen in plaats van een klein half uur. Check hier hun website en hun video voor de single Just Fine.
1/2 april | The Iron Door Club
Ja en deze band mocht dus twee avonden support zijn. Ze speelden een aantrekkelijke vorm van retropop. Denk jaren ’50 / ’60 van de vorige eeuw, hevig leunend op The Beatles en de slipstream van bands die de sound van die band probeerde te benaderen. De eerste avond klonk het voor geen meter (samenzang was vals, ritmische foutjes – overigens niet van de erg goede drummer – en matig geluid), alle sympathieke, noordelijke brutaliteit ten spijt. Eindelijk een beginnende band die wel durft te roepen dat mensen de cd moeten kopen en hoe ze heten. Sterker nog, na afloop komt de zanger (James) persoonlijk op me af om me een cd in handen te drukken. Ik had echter geen geld over voor merchandise. Dat maakte niet uit, vertrouwde hij me toe. De rest van de avond nog veel lol gehad in de pub. De zanger bleek namelijk de koning van de onderbroekenlol en niet zo goed tegen drank te kunnen.
De tweede avond maakte de band gelukkig muzikaal alles goed. Naar eigen zeggen had de band collectief een enorme hangover, maar muzikaal gezien was daar NIKS van te merken. Deze set was vrijwel perfect. De koortjes gingen in ieder geval goed en dat is bij dit genre erg belangrijk. Nu maakt de band dus ook muzikaal indruk. Voor iedereen die wat ouderwetse, afgeronde pop wil horen: check ze op Spotify.
2 april | Mozzy Green
Gothic folk, lijkt me de correcte omschrijving van het genre. In eerste instantie maakt het indruk – vooral single Robots doet het goed, maar op een gegeven moment wordt het een beetje eentonig. Hetzelfde truukje wordt ieder nummer opnieuw gebruikt: waar normaal de cello wordt gebruikt om een nummer mooier te maken, wordt het strijkinstrument hier gebruikt om spanning op te bouwen en stijlen te doorbreken. Daar word ik op een gegeven moment best zenuwachtig van. Als vervanger van de The Pins werd ik er niet bijzonder vrolijk van.
1/2 april | Turin Brakes
De reden waarom ik naar het godvergeten oord Bishop’s Stortford ben gereisd, in een bijzonder matig hotelletje heb geslapen waar de ene ochtend alleen maar koud water uit de kraan kwam en de andere ochtend alleen maar gloeiend heet water mijn huid bijna verbrandde. Maar het was het waard. Een of andere aftands zaaltje achter een verder erg gezellige pub. De geluidsinstallatie was niet bijzonder goed en het zaaltje nauwelijks de helft van de gemiddelde club. Dat was hard werken. Ik vind het stiekem wel leuk als mijn favoriete band hard moet werken. Het geeft de muziek iets rauws. Dat kan ik wel waarderen.
Qua setlist kregen we wat mooie klassiekers (Jet Trail, Stone Thrown) en leuke hits. Ook bleek dat single Sea Change een jaar na dato nog steeds een ideale opener is. Het begint rustig, maar aan het einde van het nummer is iedereen op stoom. Toch heb ik besloten dat ik niet meer naar een of ander matig inwisselbaar Engels provinciedorpje wil reizen voor puur mijn favoriete band. Tenzij het een festival betreft. Verder geef ik de voorkeur aan grote steden, of echt leuke stadjes. Niet omdat de concerten niet de moeite waard waren, wel omdat alles dicht gaat om 1 of 2 uur ‘s nachts en er dan werkelijk niks meer te beleven is in zo’n dorp – tenzij je met de juiste mensen bent. Dat waren we nu gelukkig, maar ik weet niet of ik dat risico nog een keer wil lopen.
1 mei | Susanne Sundfør
Je komt naar Doornroosje voor een concert van Thomas Dybdahl. Dan moet je je nog wel even door de support act worstelen. Een of andere vrouw die vast heel mooie, lieve liedjes zingt. Ze komt het podium op met een verrassend grote band voor een supportact en begint een of ander vaag samenzang nummer vol call and response. Nou, het zal allemaal wel. Haar stem is goed, dat hoor je, maar de muziek is vaag. Bij het tweede nummer ga je toch wat verder naar voren om een en ander goed te horen. Sarcastisch merkt een van je metgezellen op dat normale bands zichzelf introduceren in plaats van meteen door te gaan naar het volgende nummer. Maar Susanne Sundfør is geen normale band. Het tweede nummer is iets toegankelijker, maar nog steeds best vaag, met rare beats en tempowisselingen.
Dan begint het derde nummer (Mean), het begint rustig met een loopje op haar elektronische piano. Voor het eerst neemt Susanne de moeite om eens flink uit te halen met haar stem. Kippenvel tot het einde van de set. Na een in eerste instantie wat raar begin, verovert Susanne Doornroosje met haar eigenaardige stem à la Nina Kinert en wellicht ook Björk. Het is geen makkelijke muziek, single The Brothel duurt 6 minuten, maar het loont de moeite er eens goed naar te luisteren. Haar stem is live nog krachtiger dan op plaat te horen is. Het is sprookjesachtig, tijdloos en prachtig. Het komt niet vaak voor dat ik na de support mijn kaartje al heb terugverdiend. Maar dit was heel mooi.
1 mei | Thomas Dybdahl
Thomas Dybdahl begint deze avond aan zijn nieuwe Europese tour, ter promotie van zijn nieuwe album Songs, wat een samenraapsel is van met name zijn eerste drie albums plus enkele recentere nummers. Vanavond horen we dan ook vooral nummers die zijn ontstaan in de eerste paar jaar van Dybdahls carrière als professioneel muzikant. Publieksparticipatie is er bij Cecilia, Dice (waarbij we met zijn allen een Elvis-melodie mogen neuriëren) en Party Like It’s 1929, waarbij enkele lieftallige dames het podium mogen betreden.
De hoogtepunten variëren van een intieme pianoballade als It’s Always Been You tot een opzwepende uitvoering van All’s Not Lost en de andere klassiekers uit het oeuvre van de Noor. Aan het einde van de avond kan ik niet anders dan verzuchten dat iedere concertavond zo mooi zou moeten zijn. Maar daarmee leg ik de standaard onrealistisch hoog. Dat weet ik zelf ook wel.
Zo. Een drukke week achter de rug. Ik lig wat achter met wat dingen en ik zal mijn best doen dit in te halen. De Rijles Kronieken krijgen morgen een vervolg, maar vrees niet… U heeft maar één aflevering gemist – deze week was ik druk met verhuizen. De tweede les van de week ging niet door vanwege een aanrijding gedurende de les vóór mij. Dinsdag is de volgende les, dus daarvoor mag u nog de volgende aflevering verwachten.
Ondertussen ben ik dus woonachtig in een echte studio. Zonder badkamer, maar met keuken (waar binnenkort ook een vaatwasser in zit). Het was even wennen, maar inmiddels bevalt het best goed, al die ruimte en mogelijkheden. Ik kan niet wachten tot er meer mensen komen kijken.
Wel heb ik de afgelopen week me ingezet voor andere websites. Een nieuw stukje op Stofwolk en mijn tweede artikel voor The Next Web. Klik op de plaatjes hieronder om ze te lezen, dan wijst de rest zich vanzelf.
Ten slotte: gisteren (zaterdag 5 maart) was het tien jaar geleden dat The Optimist LP van Turin Brakes uitkwam. Een briljante plaat. Op mijn fansite herdenk ik een maand lang het verschijnen van dit album. Allerlei fans hebben verhalen ingestuurd en die publiceer ik iedere dag. Tot nu toe is het concept erg geslaagd. Op de officiële website van de band vind je trouwens tijdelijk demoversies van de nummers van dit klassieke album.
Dat je ook gewoon ook in Nederland kunt stranden bleek uit mijn avonturen dit weekend in Den Bosch. Daar stond ik dan, vast, ik kon nergens heen en niet pinnen. Cash op zak: 2,40 euro. Dat is niet veel als je naar huis wilt en dat thuis niet in Den Bosch is.
Het verhaal is als volgt. Vorige week had ik een aanvaring in London met een pinautomaat. Die kon de transactie niet voltooien, maar als je pech hebt, en dat had ik, dan reserveert zo’n buitenlandse bank wel het geld. Dat betekent niet dat het geld dan ook wordt afgeschreven, maar je kunt het geld niet aan andere zaken besteden. Komt je saldo onder het gereserveerde bedrag, dan kun je niet meer pinnen. Fijn. Daar stond ik op Den Bosch Centraal. Bij de Rabobank konden ze niets voor me doen. Ik had het geld maar kon het niet pinnen.
De oplossing is geld overmaken, maar met alle filialen dicht en geen random reader op zak, laat staan een laptop, werd dat vrij onmogelijk. Nu heb ik toch maar de iPhone app gedownload want het blijkt dat het toch wel handig is om je bankzaken overal te kunnen regelen. Dankzij mijn familie hoefde ik niet op zoek naar creatieve oplossingen, maar ik ben blij dat die reservering nu weer vrijgegeven is. Criminelen zijn het, allemaal…
23. Turin Brakes – Outbursts (2010)
