Dat ging alvast snel fout. Het was ook geen bijzonder doordachte keuze, zoals ik al riep in mijn vorige post, maar dat Hanna al in de tweede aflevering de reeks zou verlaten, had ik niet zien aankomen. Ik vind het zelfs een beetje jammer, want ze is één van de meer intrigerende kandidaten deze reeks. Of was, moet ik zeggen. In ieder geval boeiender dan het kinderlijk enthousiasme Soundos, of kandidate Karin die zich als strategie “het gaat me allemaal te snel en waar zijn we ook alweer en wanneer mag ik terug naar het bejaardentehuis” heeft voorgenomen, terwijl ze de leeftijd voor dergelijk gedrag nog lang niet heeft bereikt.

In de tweede aflevering (van afgelopen donderdag, terug te kijken op www.wieisdemol.nl) zat weer genoeg leuks. Tot mijn grote vreugde doet de spelleiding nog steeds rustig aan wat betreft jokers en andere gekkigheden. Waarschijnlijk hebben ze zelf ook door dat er een soort natuurlijke climax in zo’n serie hoort te zitten. Af en toe mis ik de ouderwetse achtergrondmuziekjes – bijvoorbeeld bij de executie – en ik vind het “Trust Nobody”-motto ook vrij cheesy, maar verder nog steeds mijn complimenten over hoe de serie in elkaar zit.

De opdrachten waren een goede mix van spanning en logisch nadenken. Ik kan niet wachten totdat de kandidaten de natuur in trekken voor wat echt avontuur, maar in het donker neergeschoten worden door een sniper is in ieder geval erg spannend – ik heb afgelopen zaterdag zelf aan laserquest gedaan en dat was supervet en zelfs nog zonder boobytraps. Daar was dan ook de eerste grote molactie van de avond. Er gebeurde vast ook genoeg tijdens de contactadvertentie opdracht, maar de overload aan informatie die je in die opdracht krijgt, is zo verwarrend dat het niet meer de moeite loont om die te analyseren (vind ik).

Nee, de gangopdracht… Anna rende door het parcours zonder een woord aan de achterblijvers door te geven. Nu kan ik me dat nog enigszins indenken: het is spannend en je wilt zover mogelijk komen. Al is het punt van verkennen redelijk weg wanneer je niets doorgeeft. Als je echter een goede mol bent, moet je proberen te voorkomen dat er geld wordt verdiend. Sudden death door naar voren te stormen is daarbij weliswaar een optie, maar wel de minst effectieve. In de verwarring had je natuurlijk ook een “foutje” kunnen doorgeven, of op zijn minst geld kunnen meenemen. Maar dat laatste wilde Anna helemaal niet.

Maar ook Art gedroeg zich verdacht. Met 1000 euro in de pocket wierp hij zich heroïsch naar voren, de opmerkingen van Jan negerend. Zo was Jan de enige die slim en snel genoeg was om 1500 euro in de pot te stoppen en was de actie van Art bijzonder effectief. Natuurlijk roept hij hard dat hij zich verdacht wil maken, maar zo verspilt hij wel meteen 1000 euro (een bedrag dat overigens was vastgesteld door een andere kandidaat, niet door hemzelf). Als Jan de mol is, dan heeft hij met een dure 1500 euro het vertrouwen van de groep (in ieder geval tijdelijk) gewonnen.

De schilderijenopdracht was wat simpeler van opzet, maar ook eenvoudiger te saboteren. Simpelweg vasthouden aan het plan om ieder een helft van het bewegende schilderij in de gaten te houden en de rest gaat vanzelf. Zeker als iedereen hardop gaat zeggen wat hij of zij ziet. Handiger was het geweest om allemaal iemand in de gaten te houden. Dat wist de mol natuurlijk ook, maar uiteindelijk was hij of zij niet alleen in haar mollenstreken: het grootste deel van de kandidaten gaf een fout antwoord. Aan het einde van de rij maakte het antwoord van Jan nauwelijks nog uit: het verschil tussen een goed en een fout antwoord was 200 euro. Big deal? Nee…

Er zijn veel mensen die zich verdacht maken, waarbij Horace (“ik heb een joker over” – er is maar één kandidaat die werkelijk geen jokers nodig heeft) daadwerkelijk zich verdacht aardig opstelt, maar ook dat zegt niks. Het is nog erg moeilijk, maar ik neig nu naar Art. Omdat hij 1000 euro verspilde deze opdracht. Daar ga ik voor nu op af. Het is nog lang niet zeker, er is niet genoeg bewijs en ik probeer iedereen in de gaten te houden. Maar een deel van mij hoopt dat Art de mol is. Tot nu toe speelt hij het spel met verve. Niet teveel op de voorgrond zoals Anna, niet te storend als Karin en Horace. Al is de serie nog jong… We zullen zien!

Ja, we zijn weer begonnen met Wie is de Mol? Voorgaande jaren deed ik voorafgaand aan de serie een gok wie de mol was en daar bleef het dan bij totdat deze deelnemer werd onthuld als mol of als afvaller (of winnaar). Vaak zat ik ernaast, één keer had ik het goed (Dennis Weening).

Dit jaar doe ik het anders. Ik wil proberen de mol daadwerkelijk te ontmaskeren. Niet door veertig keer de uitzending te kijken (ik heb wel wat beters te doen), maar door op mijn onderbuikgevoel af te gaan.

Laat ik beginnen met te stellen dat ik de eerste aflevering van de serie niet teleur vond stellen. De vorige serie vond ik bol staan van de onnodige fratsen en deze eerste aflevering was in dat opzicht heerlijk rustig. Niet te veel onnodig gedoe, gewoon opdrachten, een paar vrijstellingen op het spel op gang te helpen en niet teveel spektakel. Hopelijk krijgt de serie niet het schreeuwige karakter dat het vorige seizoen had.

Wie de Mol is? Ik weet het niet zeker. De Mol heeft nog niet veel hoeven te doen. Karin de Groot kan een nieuwe Inge Ipenburg worden (daar ben ik overigens geen voorstander van). Pepijn Gunneweg is in principe op het eerste oog een erg sympathieke gozer (denk: George), dus een goede mol, hetzelfde geldt voor Art Rooijakkers.  Hanna Bervoets kan zomaar de verrassing van het seizoen zijn, op dit moment, maar het is nog te vroeg om daarover te oordelen. Soundos El Ahmadi speelt de Molfreak, de kenner die eindelijk zelf mee mag doen, maar misschien is dat inderdaad slechts een aangedikte rol. Hopelijk ga ik me niet aan haar ergeren.

Kortom, het is nog wat vroeg om één Mol aan te wijzen, maar als ik dan toch iemand moet kiezen, dan zeg ik nu Hanna Bervoets. Puur op onderbuikgevoel dus. Volgende week (hopelijk) meer.

We zijn bij de finale aangekomen van Wie is de mol, al verwacht ik aanstaande donderdag om half 10 nog niet te weten wie de mol is. Omdat deze onthulling meestal in de terugblikaflevering plaatsvindt en omdat ik donderdagavond waarschijnlijk niet eens live kan kijken. Dat is overigens bijna iedere donderdagavond zo en dat is misschien ook de reden dat ik niet zo ‘in’ deze serie zit. Dit weekend heb ik gepoogd om bij te kijken en het is me gelukt. Ik ben klaar voor de aflevering van aanstaande donderdag. Mijn mol zit er zowaar nog in (Sanne). Maar zowaar heb ik vermoedens en hoop om uit te spreken.

Dit jaar klikte het niet zo met de Molgroep, zelfs niet met de overgebleven kandidaten. Ik ben bijvoorbeeld geen groot fan van Frits Sissing en ik zou het een enorme egotrip van de AVRO vinden als ze Frits (toch een van hun huidige boegbeelden) als Mol in het programma stoppen. Dat doet vermoeden dat het spel ook een televisiepolitieke agenda heeft, en daar houd ik niet zo van. Er zit al genoeg intrige in het spel.

Die intrige kwam deze editie overigens ook niet zo goed tot uiting. Het is allemaal ‘wel aardig’ om naar te kijken, maar neem nu de laatste paar afleveringen, waarin psychologisch spel de overhand zou moeten krijgen. Wat moeten de kandidaten doen? Elkaar achtervolgen als giebelende kinderen, langs een touw, kriskras door elkaar rennen en vervolgens een puzzel oplossen en vrijstellingen en jokers uitdelen. Ik vind dat er wat gortig werd gestrooid met vrijstellingen en dat dat het spel niet ten goede kwam. De hele serie werd nogal hectisch in beeld gebracht, alsof het allemaal super spannend was. Maar zo kwam het niet op mij over. In plaats van midden in de actie te zitten, stond ik er duidelijk ver vanaf. De rustige momenten werden daardoor bijna saai, terwijl het normaal erg leuk is om mee te redeneren met de kandidaten.

Sanne, mijn mol, is de speelster waarin al die eigenschappen van de reeks tot uiting komen. Ze is wild, onvoorspelbaar en geniepig bezig, maar tegelijkertijd doet ze dit alles op zo’n overduidelijke manier, dat het te gemaakt is allemaal. Natuurlijk is hele serie Wie is de Mol gemaakt, maar dergelijke televisieprogramma’s moeten mij, als kijker, de indruk geven dat het allemaal vanzelf gaat. Het is niet meer dan logisch dat de kandidaten opdrachten moeten doen en dat er aan het eind van de aflevering iemand naar huis moet. Als kijker zit ik nu aan het begin van de aflevering te bedenken wat voor excuus er dit keer bedacht gaat worden om niet iemand naar huis te hoeven sturen. Er vindt waardevermindering plaats van ooit secundaire spelelementen, zoals jokers en vrijstellingen. Jokers, a la, maar vrijstellingen: daar moet je niet te gortig mee zijn. Ik vind dat je maximaal twee vrijstellingen moet weggeven (waarvan één voor de finale). Als je kandidaten iedere aflevering de kans geeft om zo’n vrijstelling te winnen, of ze dat nu lukt of niet, dan maak je het voor mij een minder bijzondere prijs. Het dilemma tussen eigenbelang en groep is interessant, maar ook glansverliezend. Als drie kandidaten al voor zichzelf hebben gekozen, dan gaat uiteindelijk iedereen dat doen. Voor mij voegt dat element op termijn dan ook niets meer toe. In die zin hoeft De Mol zich niet meer te onderscheiden van andere kandidaten. Wat mij betreft laat je het initiatief van molacties aan de kandidaten. Mensen zijn heus geniepig genoeg dat je ze de handvatten daarvoor niet hoeft aan te reiken. Iedereen kan een Mol zijn op deze manier. Het is juist de kunst om het als Mol de hele rit vol te houden zonder ontdekt te worden. Als iedereen van de spelleiding mogelijkheden krijgt om de Mol te spelen, dan maak je iedereen tot Mol. Dan maakt het bijna niet meer uit wie de echte is.

Ik hoop dan ook stiekem dat Kim de mol is. Kim kwam de hele reeks op mij over als onwaarschijnlijke verdachte. Pruillipje hier, glimlachje daar, aanwezig maar niet te dominant: ze doet me denken aan Dennis (de mol die ik ooit goed voorspelde). Ze gaat redelijk subtiel door het spel heen tot nu toe, zo subtiel dat ik haar tot twee afleveringen geleden helemaal niet verdacht. Ze is natuurlijk net zo hard bezig met dealtjes en mogelijkheden, maar doet tegelijkertijd alsof het niet extreem belangrijk is. Ze is allerminst een perfecte kandidaat, maar ze komt in die zin wel in de buurt. Ik hoop dan ook dat ze de Mol is… Dan heeft ze het namelijk niet slecht gedaan en ik zou tevreden zijn over de ontknoping van de reeks. Everybody happy!

Begrijp me echter niet verkeerd. Sanne is de mol. Ze is geen bijzonder leuke Mol, maar dat kan ook niet ieder jaar het geval zijn. Daarom hoop ik dat ik ernaast zit.

Blijkt toch weer dat ik er naast zat. Volgend jaar toch maar gokken ná de eerste aflevering van Wie is… De Mol? Wellicht… Ik blijf het wel een dubieuze situatie vinden. Manuel verdwijnt zonder ook maar één seconde beeld, zonder bewijs dat hij ziek is. Er zijn eerder mensen afgehaakt door ziekte bij De Mol, maar niet eerder zo mysterieus. Ik was er dan ook vrij zeker van dat Manuel terug zou keren in de aflevering erop. Maar afgelopen donderdag geen spoor van mijn mol. Helaas. En gezien het feit dat het praktisch onmogelijk (en oneerlijk) is voor Manuel om nu nog in het spel terug te keren, is het tijd om een nieuwe Mol te kiezen. Hoewel ik het scenario dat hij de mol was, maar ziek werd en vervolgens het stokje heeft overgedragen, niet helemaal uit. Maar omdat ik er van overtuigd ben dat iedere mol een uitgebreide training ondergaat, vind ik dit niet helemaal plausibel. Ik hoop dat de slotaflevering het werkelijke verhaal van Manuel zal onthullen.

Verder moet ik bekennen dat deze reek van Wie is… de Mol? mij nog niet gegrepen heeft. Misschien is het omdat ik op donderdag in principe geen tijd heb om live te kijken en ik dus ben aangewezen op Uitzending Gemist, misschien is het gewoon een saaie reeks. Pas afgelopen donderdag begon er wat spanning en drama in de serie te komen. Hoewel, het was wel kinderachtige actie. De kleren van Frits Sissing werden gestolen (op zich een aardig idee), maar toen Frits vervolgens kleren terugstal, zette Kim meteen pruillip op. Ze zei nog net niet dat het “kei gemeen” was. Ook over wie er als eerste de sleutel / vrijstelling mocht pakken werd behoorlijk kinderachtig gedaan: “Daarom niet!” Groei op, mensen.

Wat dat betreft doet Frits het niet heel slecht. Hij is in ieder geval sluwer dan de overige kandidaten. Jammer genoeg vind ik hem ook best wel storend. Op de een of andere manier vind ik zijn gedrag net iets té gemaakt. Ik bedoel, er zal genoeg gemonteerd worden, maar hoe die cameraploeg hem midden in de nacht volgt waarna hij als een straatrover de restjes van de barbecue opvreet. Ik kan er niet vrolijk van worden.

Feit is dat ik nog geen enkele kandidaat heb gezien waarvan ik HOOP dat die De Mol is. Ja, misschien Arjen Lubach, maar gezien het feit dat hij de minst bekende van het stel is, is ook hij een vrij onbevredigende mol. Je hoopt dat het iemand is die iedereen enorm voor de gek houdt, maar tot nu toe is het enige wat De Mol hoeft te doen: rondlopen en doen alsof het hem iets kan schelen. Ik mis in deze aflevering het vuur, het enthousiasme… Daarmee kom ik uit bij mijn jaarlijks terugkerende argument: met onbekende mensen is het leuker. Mensen die wíllen meedoen, gaan verder en dat is leuker om te zien. Dan bedoel ik niet dat ze allemaal enge dingen moeten doen, ik bedoel dat onbekende mensen enthousiaster zijn en minder bevooroordeeld. Maar goed, we kunnen niet meer terug nu… Dan haakt de helft van de kijkers natuurlijk af.

Dat brengt me bij mijn tweede punt. Vroeger kwamen deelnemers zichzelf nog wel eens tegen en moesten ze grenzen verleggen. BN’ers die met zijn allen in twee tentjes moeten slapen. BIG DEAL! Verder worden er alleen maar psychologische spelletjes en traditionele zoek- en vindspellen gespeeld. Waren de opdrachten op of had het programma dit jaar gewoon een andere redactie? Of wordt het verzekeringstechnisch te duur om BN’ers te laten parachutespringen? De psychologische spelletjes zijn leuk als de groep klein is, tegen het einde, als de deelnemers moe en uitgeput zijn. Nu moet het een mooie, spannende reis zijn. Dit jaar merk ik er echter niets van en voel ik me om die reden ook minder betrokken bij het spel en de kandidaten. Jammer.

Mijn nieuwe gok is Sanne. Al maakt het me op dit moment eigenlijk weinig uit wie de mol is. Hopelijk verandert dit na de volgende aflevering?