Over alle vakantieverslagen: niet opgeschreven, wel meegemaakt

Soms voelen woorden niet als ‘genoeg’ om een vakantie te beschrijven. Is deze reden poëtisch genoeg om weg te komen met het feit dat ik noch mijn reis naar Griekenland dit jaar, noch die naar Noorwegen vorig jaar heb beschreven op mijn blog? Ik denk het niet. Ik ben ook nog naar Zweden geweest. Ook niet over geschreven verder. Reisjes naar London? Geen woord aan vuil gemaakt hier. Beleef ik avonturen die de moeite waard zijn om te beschrijven en dan lees je er hier niets over.

“Over alle vakantieverslagen: niet opgeschreven, wel meegemaakt” verder lezen

[Orvieto 2014] Over een olijfgaard, een pauperbak en wonderschone steden

Dit jaar geen zevendelig vakantieverslag, maar één groot verslag van de vakantie…

Bijna walgelijke titels zijn het, Under The Tuscan Sun, Een Huis in Toscane, Villa Toscane, en toch kun je je er meteen iets bij voorstellen. Met Umbrië maak je dan ook minder snel een lekker bekkende titel. Toch is dat deel van Italië, iets ten oosten van Toscane, minstens zo mooi. Ik geef toe dat we veel tijd in Toscane doorbrachten deze vakantie, maar Toscane wordt in de boekenwereld misschien wat vaak gebruikt. Zo erg zelfs dat Under The Tuscan Sun één van de boeken was die in ons huis in Umbrië te vinden was.

Voor het gemak ga ik er in dit verslag even van uit dat we in Orvieto zaten (voor de boektitel Ondergedoken in Orvieto loop ik dan wel weer warm), maar we zaten daar ruimschoots buiten – zelfs nog buiten het ernaast gelegen Ciconia. Toch weer een onverharde bergweg buiten de stad dus. Het resultaat: een mooi uitzicht op de eerder genoemde steden en ’s avonds een prachtige sterrenhemel.

“[Orvieto 2014] Over een olijfgaard, een pauperbak en wonderschone steden” verder lezen

[IJsland 2013] 5: Toeristische trekpleisters en tours (slot)

Nog op de valreep voor de volgende vakantie kan ik dit verslag afronden. Sjoerd gaf me namelijk voor mijn verjaardag de foto’s van IJsland en nog heel veel andere foto’s op een hele grote USB (3.0) stick. Nu kan ik de rest van de week leven zonder de druk dat ik nog het vakantieverslag moet afmaken, om vervolgens meteen aan de volgende te kunnen beginnen. 😉 Maar af is af, en dat is ook mooi! 

Schermafbeelding 2014-06-30 om 16.27.09

“[IJsland 2013] 5: Toeristische trekpleisters en tours (slot)” verder lezen

Glasgow is gek

Op een harde vloer (of een heel dun matje, zo dun dat je soms niet door hebt dat je er vanaf bent gerold) is het slecht slapen. Ten minste, dat vind ik. Voor mijn kapotte rug, waar ik twee dagen eerder mee wakker werd geworden, deed het worden (in combinatie met een bezoek aan de fysio en twee stukken tape over de lengte van mijn rug). Het werkt vast niet bij iedereen zo, maar bij mij wel. Halverwege de tweede nacht op Schots grondgebied overtuig ik Pim om te ruilen. Ik in bed, hij op het matje. Ik slaap beter – was ook nodig na bijna drie gebroken nachten (thuis sliep ik met die rug ook bijzonder slecht) – maar heb het idee dat mijn rug me meer parten speelt als ik opsta. Dan is het de afweging: lekker slapen of minder rugpijn. Ik kies lekker slapen, omdat ik slaap nu eenmaal nodig heb.

Goed, ik word dus oud. Dat konden we ook al concluderen uit het feit dat ik een mietje ben in de Schotse drankcultuur. En laten we eerlijk zijn, in Nederland drink ik al niet in de Eredivisie – kwaliteit boven kwantiteit noem ik dat – maar in Schotland word ik dus gewoon weggelachen. Eén bier bestaat daar niet en als ik dan ook nog begin te gapen (zie het bovengenoemde slaaptekort) rond een uurtje of tien, dan wordt er dus doodleuk een White Russian voor je gehaald. Nu is de White Russian sowieso mijn favoriete cocktail – ik bevind mij wat dat betreft wel weer in goed gezelschap – dus dat was een geluk bij een ongeluk.

Nog meer drankcultuur: om 1 uur ’s middags naar A Play, A Pie and a Pint gaan. Waar je Schotse cuisine ervaart, al aan het bier mag (voor mij nog wat vroeg) en een toneelstuk te zien krijgt. In dit geval een vaag afgeleide van The Picture of Dorian Gray – maar dan met name over ouderdomsverschijnselen bij vrouwen op leeftijd. Grappig, maar ik denk dat we er meer van hadden genoten als we zelf wat meer op leeftijd waren. Nee, dan waren de spellen in het transportmuseum veel cooler.

Nog meer drankcultuur: de mannen in het vliegtuig naast me. Ik heb ook wel eens ’s morgens vroeg in een vliegtuig naar de UK gezeten alwaar de whiskey-cola al rijkelijk vloeide,  dus in die zin is het in de avonduren beter te begrijpen, maar in combinatie met de motoriek en stemkracht van de heren werd ik toch een beetje moedeloos tijdens de reis. De vlucht duurde ook wel langer dan normaal: bleek de piloot de verkeerde kant op te zijn gereden bij vertrek. Gelukkig vloog hij wel in één keer goed. In mijn herinnering was het een Belg, maar misschien was dat op de terugweg ;).

En toch zijn Schotten niet alleen drinkebroeders, of luidruchtige schreeuwlelijkerds. Zeker niet. Het zijn ook heel warme mensen. Ik begreep van mijn goede vriend Pim dat het een uitzondering betrof, maar de buschauffeur die van het vliegveld naar de stad reed, was in ieder geval heel aardig  en behulpzaam. En mijn Schotse vrienden, die ik een paar jaar geleden heb leren kennen, die zijn daar ook een voorbeeld van. Of Pims collega’s, die ik weliswaar maar even heb gesproken.

Kortom, het was goed in Schotland.

[IJsland 2013] 4: Terug naar Reykjavik

2013-08-28 09.48.41

Vandaag reizen we terug naar Reykjavik. Ik ben blij dat we een rustdag hebben na ons intensieve wandelprogramma van de afgelopen dagen. Dan krijgt mijn enkel immers tijd om te herstellen. Hij is er namelijk niet beter op geworden. Toen we gisteravond bij het huisje aankwamen was de enkel al aanzienlijk dikker dan normaal en nu – na een verder goede nachtrust – is de enkel wel beter dan de avond ervoor, maar niet goed genoeg om verder te lopen dan, zeg, van het huisje naar de auto en weer terug.

“[IJsland 2013] 4: Terug naar Reykjavik” verder lezen

[IJsland 2013] 3: De mooiste dag

Asbyrgi

Van Sjoerd moet ik extra mijn best doen op dit stukje, omdat dit “de mooiste dag was”. Dat zal allemaal wel, maar de dag begint met uitslapen. ’s Morgens zou het gaan regenen en of het dat echt doet, weet ik niet zeker, omdat ik in mijn kingsize bed in ons cottage lig te slapen. Veel ruimte dus, maar aan privacy doen de IJslanders niet. Als er iemand gaat douchen, naar de wc gaat of ook maar twee stappen zet, kraakt ons hele huisje. Kortom: als de eerste opstaat, staat iedereen op. Dat moet in het naastgelegen huisje van Knoert en Maischa niet veel anders zijn.

“[IJsland 2013] 3: De mooiste dag” verder lezen

[IJsland 2013] 2: Vulkaan, zwavel, vulkaan, lava, vulkaan…

Husavik

Maandag, het begin van de werkweek, en ook het echte begin van de vakantie. Want hoewel we bijna iedere vakantie flink wat kilometers met een huurauto afleggen en ik die ook zeker wil rekenen tot de vakantie, is er één activiteit die in vrijwel iedere Pimfandischasjo-activiteit om de hoek komt kijken: wandelen. Dan is het pas echt vakantie.

“[IJsland 2013] 2: Vulkaan, zwavel, vulkaan, lava, vulkaan…” verder lezen