Bijna zou ik willen schrijven dat ik weer een hectische week achter de rug heb. Maar eerlijk is eerlijk: de laatste tijd heb ik wel meer hectische weken achter de rug en die voelden veel hectischer. Alleen het begin van de week werkte stressverhogend en de dagen erna probeerde ik zo normaal mogelijk te leven. Terwijl er weinig normaals aan de week was. Dat kwam ook door maandag.

Na een heerlijk weekend in het noorden van het land, voerde de maandag me eerst langs het CBR, waar mijn Rijles Kronieken nog niet afgelopen bleken te zijn. Nee, maar we gaan snel nog een keer op. Want de rit was verder niet heel slecht, maar de manier waarop ik in de auto zat (druk, druk, snel, snel) was dat wel. Qua vaardigheden valt er echter weinig meer te leren.

Druk was het ook, want maandag 31 oktober zou zo maar een dag kunnen zijn waarop ik niet alleen een rijbewijs haalde, maar ook een nieuwe baan zou accepteren. Van dat eerste kwam het niet, maar ik besloot vervolgens wél om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Een nieuw bedrijf (communicatiebureau), een nieuwe taak (producer / journalist) en een nieuwe omgeving (Ede). Ben ik er klaar voor? Geen idee. Ben je ooit ergens gegarandeerd klaar voor? Ik ben toe aan een nieuwe inspirerende omgeving met een enthousiast team en leuk werk (vooral online!) – niets ten nadele van mijn huidige/vorige werkgever en team (ik heb het er ook nu nog erg naar mijn zin). Ik ben alleen van mening dat je kansen waarvan je kunt leren moet grijpen. Dus dat doe ik nu. Ik weet al best veel over de dingen waarvoor ik ben aangenomen, maar nu kan ik me er helemaal in onderdompelen, schaamteloos en helemaal. Ik kan niet wachten om daar aan de slag te gaan, al neem ik met pijn in mijn hart afscheid van de leuke collega’s die ik achterlaat met een nieuwe collega die vast niet alleen het vak weer moet gaan leren, maar ook aanzienlijk minder Stefan zal zijn dan ikzelf. Ik hoop dat ze dat een nadeel vinden.

De rest van de week was ik combinatie van inspiratie en ontspanning, variërend van voetbal kijken tot social media bijeenkomsten en natuurlijk gewoon werken. Het voelt nog niet alsof ik wegga. Maar dat zit er nu echt aan te komen. Het wordt een mooie, drukke en leuke decembermaand!

Sinds vandaag heb ik een baan. Zo’n 8 tot 5-baan. Of ja, van iets over half 9 tot iets voor half zes. Maar het principe blijft hetzelfde: vijf hele dagen werken. Dat heb ik nog niet eerder gedaan. Weliswaar heb ik lange dagen gestudeerd, bijgeklust en / of lessen voorbereid en gegeven, maar dat je naar een kantoor gaat (fietst) en daar de hele dag zit, en dan tegen de avond pas weer thuiskomt… Dat is eigenlijk nieuw voor mij.

Het is moeilijk te zeggen hoe dit leven mij gaat bevallen, maar ik sluit niet uit dat ik het best oké ga vinden. Ik ben normaliter snel afgeleid, beweeglijk en enthousiast en dat zou allemaal tegen me kunnen gaan werken, maar ik heb een voorgevoel dat dat allemaal mee gaat vallen. Vooral het principe “ik kom thuis en ik hoef niet zoveel meer te doen” spreekt mij erg aan. Weliswaar heb ik een sociaal leven te onderhouden in de avonduren en zal ik de komende tijd best moe zijn, maar het feit dat ik iets kan doen waar ik me niet ook nog de hele avond zorgen over hoef te maken, spreekt mij erg aan.

Het voelt op sommige momenten nog wel een beetje alsof ik de uitzendkracht ben, die een paar dagen komt kijken, maar dat lijkt me niet meer dan logisch. Tot voor kort was ik dat namelijk ook. Als ik straks de procedures en methodes onder de knie heb, kan het alleen maar leuker worden, lijkt me. Deze eerste dag viel in ieder geval niet tegen. En daarmee lijkt een nieuwe fase in mijn leven (en op ditisstefan.nl) aangebroken. Nu dan echt: vaarwel studentenleven.