Jaja, januari

Alles went, wellicht, maar januari was me de maand wel. Voor zover de start van het jaar ‘goed’ kan zijn als het nog steeds vroeg donker is en laat licht wordt, was het dat maar tot op zekere hoogte. Deze maand zat behoorlijk vol met leuke dingen en dat voel ik nu wel een beetje. Dus moe maar voldaan is een goede uitdrukking, als ik terugkijk op de hoogtepunten.

“Jaja, januari” verder lezen

Over alle vakantieverslagen: niet opgeschreven, wel meegemaakt

Soms voelen woorden niet als ‘genoeg’ om een vakantie te beschrijven. Is deze reden poëtisch genoeg om weg te komen met het feit dat ik noch mijn reis naar Griekenland dit jaar, noch die naar Noorwegen vorig jaar heb beschreven op mijn blog? Ik denk het niet. Ik ben ook nog naar Zweden geweest. Ook niet over geschreven verder. Reisjes naar London? Geen woord aan vuil gemaakt hier. Beleef ik avonturen die de moeite waard zijn om te beschrijven en dan lees je er hier niets over.

“Over alle vakantieverslagen: niet opgeschreven, wel meegemaakt” verder lezen

Leven in EK-tijd (6): 17 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

17 juni – 15:00 uur: Italië – Zweden 1-0 (1-0)

Met een schuin oog heb ik deze wedstrijd gekeken, terwijl ik heel veel andere dingen aan het doen was. Lang leek het erop alsof de Zweden een punt gingen overhouden aan dit duel, maar uiteindelijk scoorde de Italianen toch nog. Dat had ik ook voorspeld, dus alles klopt weer in de wereld.

17 juni – 18:00 uur: Tsjechië – Kroatië 2-2 (0-1)

Van deze wedstrijd zag ik de eerste helft en als ik eerlijk ben zag ik niet aankomen dat dit een gelijkspel zou worden. Hoe goed Petr Cech ook keepte, het was eenrichtingsverkeer voor Kroatië tijdens die helft. Daarna moest ik bijna weg, dus de rest van de wedstrijd heb ik niet gezien, noch het stilleggen, noch de manier waarop ze hun eerste kans op plaatsing voor de volgende ronde verspeelden. En mijn punten. Want nu heb ik er 0.

17 juni – 21:00 uur: Spanje – Turkije 3-0 (3-1)

Bijna goed deze wedstrijd, maar ik heb er weer eens niks van gezien. In plaats daarvan was ik naar X-Men: Apocalypse, een actiefilm die toch behoorlijk slecht is ontvangen bij de critici. En nee, de film zal de wereld niet veranderen, of het superheldengenre opnieuw uitvinden. En ik vind ‘m volgens mij ook niet zo goed als de vorige X-Men film. De eerste helft is veel opbouw en weinig plot. Maar hij is wel echt vermakelijk en het eindigt op een fijne, positieve manier zonder veel gedoe. En leuk om Sansa Stark eens bad ass awesome te zien zijn. Benieuwd of dat in Game Of Thrones nog eens gaat gebeuren.

Maar was Spanje – Turkije wat?

 

Ik mis je, ik ben zwanger

Het mooie van al langere tijd bloggen is dat je na enkele jaren kunt verwijzen naar gebeurtenissen die je hebt gedocumenteerd. Dat kan ik bij dit postje ook. In 2008 was ik enkele dagen in Zweden, op bezoek bij Mischa. Daar kocht ik onder andere de cd I Miss You, I’m Pregnant van de Fins/Zweedse rockband Laakso. Een heerlijke plaat met een heerlijke titel, die op enkele uitzondering na ook nog best wel buiten mijn voorkeursgenre van akoestische poprock valt. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik de plaat NIET had gekozen op basis van de titel. Alleen stond er op deze in 2003 verschenen plaat, vijf jaar later aangeschaft voor 69 kronen) geen titelnummer. Er was ook geen liedje waarin de tekst I miss you, I’m pregnant voorkwam – hoewel de tekst sprekend genoeg is om dat wel te doen. Er spreekt namelijk genoeg uit de titel van het album en de titel van dit bericht (wellicht de reden dat je het nu leest). Jammer, maar het zou voor altijd een mysterie blijven.

Later downloadde ik nog het zowaar nog briljantere Laakso album Mother, am I good looking? uit 2007. In dit geval kwam de titel van de plaat wel terug in een nummer, zelfs de albumopener. Wederom een sterke albumtitel, hoewel minder sterk dan die van het debuut. Toen ik gisteravond deze plaat aan het luisteren was, realiseerde ik me weer de kracht van Spotify. In plaats van de mij bekende Laakso albums te luisteren, kon ik natuurlijk ook op Spotify de andere platen luisteren. Bijvoorbeeld het Zweedstalige Mämmilärock, met daarop het vrijwel geheel Zweedstalige Rotterdam here I come. Maar ik besloot om het tweede album van Laakso te luisteren. My Gods.

Op die plaat begon na enkele andere aardige nummers een bijna lieflijk liedjesliedje getiteld True Love. Bijna skipte ik door. Totdat ik de tekst hoorde:

On a night after a fight
we got together again
with peace and love in your apartment

Weeks later I got this mail where you said
“I miss you, I’m pregnant
I miss you, I’m pregnant again”

Eindelijk. Het nummer dat de briljante titel niet alleen een aardig verzonnen zinsnede maakt, maar ook een bron geeft. Bovendien is het refrein een van de minst romantische True Love refreinen die ik ooit heb gehoord:

Was nice, even though you kept your trousers on
Nice, even though I hadn’t washed for days
Nice, even though you kept your trousers on
Nice, even though I hadn’t washed for days
True love, this must be true love

Fijn, dat eeuwige mysteries opgelost kunnen worden. Al duurt het soms bijna drie jaar.

[spotify:track:1UsHpWPtpmwtdTsAEVFsTn]

Voor de mensen zonder Spotify: hier is een onofficiële video:

[Trällebo] 8: Huiswaarts (slot)

Vrijdag 16 juli

De laatste dag worden we – net als de eerste ochtend – gewekt door Mischa, ditmaal worden we ook meteen gefilmd (het moet een aangrijpende scène in onze vakantiefilm worden). Gelukkig zijn we allemaal enigszins aan het ontwaken, wat voor Mischa natuurlijk minder leuk is. Na een ontbijt met alle restjes die nog in de keuken  lagen (gehakt, eieren, jam, kaas, knäckebröd, thee) maken we een grandioos ontbijt. Dat we vervolgens opsmullen. Ook vandaag is de temperatuur al dik richting de dertig graden aan het gaan, terwijl het nog lang geen middag is.

Dat is nodig ook, want er moet gewerkt worden. We hebben er echt geen groot zooitje van gemaakt, maar als vijf heren een week lang in een huisje zitten, dan moet er toch gepoetst worden. Dus: spullen inpakken, stofzuigers in de aanslag en lijken ruimen (er liggen honderden dode muggen en vliegen verspreid door het huis). Het eten dat over is gaat ook achterin de auto. Daarna vertrekken we richting Växjo.

Onderweg naar het stadje met ons vliegveld, rijden we langs een stokoude kerk. Je kon de (enorme) sleutels bij de buren ophalen en dat heeft Mischa uiteindelijk ook gedaan, tegen die tijd hadden we het buitenste – overigens enorme – slot al gekraakt.  De kleine kerk was mooi, maar vooral ook heel erg oud. In de kerktuin eten en frisbeeën we (met) het knäckebröd dat we nog over hebben.

Ook in Växjö was een kerk, maar een van een veel moderner kaliber. We lopen door de winkelstraat, die aanmerkelijk hipper is dan alle winkelstraten die we tot dan toe hebben gezien. Ook de  Zweedse meisjes dichtheid is hier aanzienlijk – het begint op te vallen hoeveel leuke meisjes er rond lopen. Wij houden ons echter niet bezig met zulks aards genot. We zijn hier met een missie, namelijk het aanschaffen van souvenirs voor Moerts vriendin en twee vrienden van Mischa. Uiteindelijk slagen we in een cadeauwinkel, waarin achterin ook cadeaus van dubieuzere kwaliteit worden verkocht. Op weg terug naar de auto komen we langs een cd-winkeltje, waar ik voor “geen geld” een single van Günther zie liggen (voor de kenners betreft het hier Teeny Weeny String Bikini – het b-kantje is de Tropicana remix van dit nummer).

Voordat we naar het vliegveld rijden, stoppen we bij ons favoriete restaurant. Het is immers een ongeschreven regel dat als je elkaar leuk vindt, dat je dan een week later weer op dezelfde plek bent. Helaas is McEmmy er niet. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat we aan de vroege kant zijn. Vorige week vrijdag was het lang na etenstijd, nu is tegen half zes. Teleurgesteld laten we onze bestelling opnemen door vier andere blonde kassameisjes. Toch niet hetzelfde.

Het vliegveld van Växjö is ongeveer even groot als treinstation Nijmegen, denk ik. Als u dacht dat Weeze al een klein vliegveld was, dan moet u eens op Växjö vliegen. Dat kan overigens alleen vanaf Weeze en Berlijn (en dat zijn dus ook de enige twee bestemmingen vanaf Växjö). Er is dan ook maar één gate. Nadat we de auto hebben ingeleverd en onze tas hebben ingecheckt  hebben we nog een uurtje over om te genieten van de überrelaxte avondzon. Geheel op tijd vertrekken we richting Weeze.

In het vliegtuig hebben Loert, Mischa en Erwan veel beenruimte, omdat ze bij een nooduitgang zitten. Pim en ik zitten een rij voor hen. De vlucht verloopt vrijwel geheel in de avondzon, pas als we de daling inzetten betrekt de lucht (lees: we dalen). In Duitsland blijkt het te regenen, en niet zo’n klein beetje ook. De vlucht duurt dan ook langer dan gepland. Wanneer ik voor de tweede keer hetzelfde landschap zie en we tien minuten na geplande aankomst nog steeds in de lucht zitten, beginnen we ook figuurlijk nattigheid te voelen (naast de regen, dus). Om tien over tien vertelt de piloot dat het onweerde boven Weeze, maar dat we nu eindelijk kunnen landen. Gelukkig zijn we verder om het onweer heen gevlogen en niet erdoor. Rond kwart over landen we op Weeze. Een geslaagde vakantie zit erop.

[Trällebo] 7: Króézen

Donderdag 15 juli

De donderdag is een alleszins rustige dag. Mischa neemt zich nogmaals voor op tijd te gaan vissen, maar als ik tegen negen uur wakker wordt, zie ik Mischa nog rond lopen. Uiteindelijk gaat Pim ook mee (het is dan al tegen half elf), om te zoeken naar zijn fotocamera. Rond elf uur sta ik ook op. Na het ontbijt wordt er gebruik gemaakt van het voetbalveld. Iets later trek ik mij terug met een boek (Onder Professoren), wanneer ook Mischa en Pim weer thuiskomen. De camera van Pim is niet gevonden.

Wel krijgen we bezoek. Een kater (of wellicht was het een poes), die luisterde naar de naam Otte, komt op bezoek. Overigens luisterde deze poes naar elke naam: hij komt duidelijk aandacht te kort. Zodra we ook maar aanstalten maken om op hem af te komen, draait het beestje zich om en rekt hij zich uit. Graag wil hij geaaid worden, dat blijkt. We besluiten dat het wel beter is om hem geen eten te geven. Een bakje water blijkt hij niet nodig te hebben (dat gunnen we hem wel in deze hitte. De jonge kater is zo ondeugend dat hij op een gegeven moment zelfs het huis binnendringt, iets wat Pim en Mischa minder kunnen waarderen (in verband met allergie).

Er moeten wel nog boodschappen voor het avondeten en het laatste ontbijt. Dus vertrekken Mischa en ik naar de supermarkt. Eigenlijk willen we naar een supermarkt in een stadje waar we nog niet zijn geweest, maar we zijn na een week wel zo’n beetje door de nabijgelegen steden heen. Dus gaan we, via het plaatsje Konga, naar Tingsryd. Daar zijn we al een keer geweest, maar toen zijn we naar de andere supermarkt geweest daar, niet naar de ICA. Dus toch nog iets nieuws, zullen we maar zeggen. Dit is onze derde roadtrip met zijn tweeën. De vorige twee keer vonden plaats op mooie avonden, waar we de nabijgelegen dorpen inspecteerden en onze ogen open hielden voor eventueel wild. Zo zagen we onder andere een klein vosje, kikkers, een aantal konijnen, een lynx (lees: kat) en een ree. Overdag zijn er aanzienlijk minder dieren op en nabij de weg te vinden.

We slaan flink boodschappen in voor het laatste avondeten (er was nog pasta, maar verder begon nogal veel op te raken). We belonen ons dan ook met een ijsje en een toeristische route naar huis. Daar komen we langs een watermolen, waar we snel wat foto’s nemen. Bij de watermolen spotten we ook de eerste bikinibabes op minder dan een kwartier rijden van ons huisje, zij gaan kanoën, wij rijden terug naar het huisje.

Daar blijken Pim, Erwan en Gnoert de plastic voetbal te hebben vernield. Het grasveldje voldoet namelijk niet aan de eisen van de FIFA: er liggen behoorlijk wat stenen (met name achter het doel). De door ons gekochte bal begon na dag 1 al licht te scheuren, maar gelukkig vonden we nog een zachte plastic voetbal in een opberghok. Deze deed goed dienst, maar begaf het dus op de eennalaaste dag. We zien de bal al voor het huisje liggen als we de oprit oprijden. “Hee, ze hebben de voetbal gemold,” zeg ik tegen Mischa.

De andere reizigers helpen met het uitladen van de boodschappen. Ineens schopt Erwan echter de kapotte voetbal onze kant op: ze hebben de bal gevuld met water en Mischa krijgt het volle pond. Ik ben zelf ook nog behoorlijk nat, maar mag vergeleken met Mischa niet klagen. Nadat we zijn omgekleed worden er spelletjes gespeeld en gevoetbald (met de harde, stomme voetbal). De avond verloopt op een vergelijkbare manier. We proberen nog fotografische trucjes uit met de twee fotocamera’s die mee zijn.

Het is nog steeds erg warm en als we besluiten te gaan slapen, komen Bloert en ik op het briljante idee om de kamer even te laten doorwaaien. Alle lampen uit, alle ramen tegen elkaar open en hopen op geen extra muggen. We wagen de gok en zowaar: de temperatuur begint spontaan te dalen. Ik voel het gewoon kouder worden in de kamer en als we na het sluiten van de ramen de lichten weer aan doen, blijken de muggen niet massaal op bezoek te zijn gekomen. Meevaller. De laatste nacht slaap ik dan ook nog beter dan de voorgaande nachten. Wat een paar graden temperatuurverschil al niet kan doen.

[Trällebo] 6: Cultureel Erfgoed

Mocht je je afvragen waar de foto’s blijven, dat doe ik ook ;-)… Mischa en Ploert hebben foto’s gemaakt, maar ik heb er helaas nog geen mogen aanschouwen. T.z.t. zal ik de berichten updaten met fotomateriaal.

Woensdag 14 juli

Vandaag gaan we naar Karlskrona. Dit is een van de beter bewaarde haven/vestigingssteden van Europa en staat om die reden op de Wereld Erfgoedlijst. Goert merkt echter terecht op dat “er wel meer op die lijst staat.” Persoonlijk vind ik Karlskrona niet tot de hoogtepunten behoren van die lijst.

Dat is niet zo zeer omdat het geen mooie stad is. De baai ziet er mooi uit en de huizen zijn ouderwets Scandinavisch: kleurrijk en van hout. Jammer genoeg hebben we al heel veel van dat soort huizen gezien de afgelopen dagen. Bovendien ben ik op de een of andere manier moe en heb ik last van de zon en dat heeft geen positieve invloed op mijn humeur. Kortom, hoe mooi Karlskrona ook moge zijn: op mij maakt het op enkele uitzonderingen na weinig indruk. Overigens zien het grote plein en de daaraan gelegen winkelstraatjes er bijzonder gezellig uit. Alle houten, geverfde huizen zijn precies dat: houten geverfde huizen. Ik sta best wel open voor cultuur, maar vandaag heb ik dus last van het leven.

Dat betekent niet dat het geen leuke dag is. We lopen vrij kriskras door de stad en zien afwisselend mooie en minder mooie straatjes. We genieten van zelf belegde broodjes in het park en observeren een groep vogels. We bezoeken het gratis deel van het maritiem museum en besluiten daarna naar de andere kant van de stad te lopen. Teleurstellend is dat we de haven daar uiteindelijk niet kunnen bezoeken. Het blijkt dat deze verboden gebied is (want militaire grond). Nogal jammer, aangezien een flinke hoeveelheid nummertjes op de kaart in dat gebied liggen. Aan de andere kant boeien havens mij niet zo (zeker na mijn hachelijke kanoavontuur van gisteren) en dat betekent waarschijnlijk dat ze vandaag al helemaal geen indruk op me zullen maken. We proberen toch maar niet om er tóch binnen te komen.

In plaats daarvan besluiten we een ander stukje cultureel erfgoed tot ons te nemen. Er blijkt niet genoeg animo om een fatsoenlijke maaltijd in een restaurant te nuttigen, dus rijden we naar de MAX. De Zweedse McDonald’s, zullen we maar zeggen. Het interieur ziet er niet noemenswaardig hipper of luxer uit, maar de hamburger smaakt aanzienlijk beter (door beter vlees en een aanzienlijk steviger broodje). Helaas luistert hij niet naar de naam Big Max en er is ook geen MaxFlurry. Wel wordt alle CO2-uitstoot gecompenseerd. Van tevoren was ik sceptisch en had ik niet echt zin in hamburgers, na het eten was ik helemaal om. Respect. Overigens zijn de milkshakes HEEL ERG zoet.

Na het eten rijden we terug naar Trällebo. Onderweg genieten we maar even van de klanken van Mischa’s cd’s. Mischa had namelijk een aantal cd’s gebrand om naar te luisteren. De eerste cd is The Rhythm of the Saints van Paul Simon. Daarnaast is er een vrolijke en een minder vrolijke mix. De vrolijke mix begint verwarrend genoeg óók met Paul Simon (You Can Call Me Al), maar biedt de luisteraar naar een breed scala van stijlen aan (van Genesis tot Veronica Maggio en Ellie Goulding). Hoogtepunt van deze cd voeg ik hieronder toe, het eigenaardige Loaded With Zoul, een catchy liedje van de Litouwse songfestival deelnemers Malcolm Lincoln die dit jaar strandden in de halve finale met een rustig liedje. Dit is echter catchy en uptempo. Na een paar keer waren er in ieder geval meerdere mensen die de irritant hoge koortjes in het refrein meezongen:

De depressieve muziek deed het mijns inziens het beste in de avonduren en bevatte onder andere Madrugada en wat jazzmuziek. Ook had Full Of Stars erop moeten staan, maar dit depressieve nummer was per ongeluk op de vrolijke cd beland.

Vanavond is echter een groot deel van de passagiers het repertoire op deze cd’s zat en dus luisteren we op de terugweg echter vooral naar Mix Megapol. De hitzender blijkt het hypen van Joshua Radins I’d Rather Be You als voornaamste doel te hebben. Hoewel ik niks tegen Joshua Radin heb, is dit toch best wel een zeiknummer. De vijf keer dat we deze vakantie naar deze zender luisteren, is Joshua Radin van de partij. Overigens volgt Mix Megapol het stramien: nieuws – reclame – twee liedjes – geleuter – twee liedjes – acht minuten reclame – twee liedjes – geleuter – twee liedjes – acht minuten reclame – nieuws – reclame…. Vrijdags zouden we nog een slechte cover van Keanes Everybody’s Changing horen. Onderweg stoppen we overigens nog bij een kerk waarvan de spits van de toren vrijwel geheel wordt bedekt door vogels. Mooi fotomoment.

Voor de volgende dag staat er weinig op de planning. Desondanks gaan we niet helemaal los als we thuis zijn. De whiskey is bijna op en ook het (waterige) bier was er niet in overvloed – en op deze avond al helemaal niet meer. Zoals gebruikelijk wordt er gekaart en gekletst en gelezen. Een prettige manier om vakantie te vieren.