Zaterdag 10 juli

De klok heeft nog geen tien uur geslagen als Mischa ons uit bed komt trommelen. Gelukkig blijkt later dat onze reisleider hier geen gewoonte van maakt. Alleen de laatste dag probeert hij eventueel knorrige ochtendhumeuren te trotseren. Het is inmiddels al vrij warm in ons huisje. Ook buiten is de thermometer de 27 graden gepasseerd.

Voor deze eerste dag staat, op een uitgebreid ontbijt na, weinig op het programma. Het huisje hebben we inmiddels verkend, de omgeving nog niet. Onze tuin bestaat uit een wat heuvelig grasveld waarop prima gevoetbald kan worden. Aan de andere kant van het grasveld begint het bos en staat nog een schuur. Verder staan er een paar bomen op het grasveld, struiken en een stenen muur die de scheiding tussen “voor- en achtertuin” waarschijnlijk moet aangeven. Het geheel lijkt in niets op de Nederlandse, netjes met schuttingen afgesloten tuintjes. Het grasveld wint geen prijs voor het beste gazon, maar dat is mijns inziens geen kwalijke zaak. Aan de weg staan nog een viertal andere huizen, maar aan de achterkant begint gewoon het bos. De weg naar en door Trällebo gaat dan weer door stukken bos, dan weer langs weide.

Voordat we de omgeving daadwerkelijk gaan bewandelen, verkennen we de spelinventaris van het huis. We vinden het familiespel voor mensen met vaste hand: Mikado. Na één potje zenuwslopend potje (behalve dat ik dik verloor) besluiten we boodschappen te doen. Gelukkig hoeven we niet terug naar Växjö, maar we gaan ook weer niet naar de dichtstbijzijnde dorpswinkel: we willen wel fatsoenlijke keus. In plaats daarvan gaan we naar Tyngsryds, waar een supermarkt annex textielsuper over twee verdiepingen uitkomst biedt. Er zit ook een ICA, maar die keten hebben we gisteren al bezocht. We besluiten efficiënt te zijn en voor twee dagen boodschappen te doen. Voor zaterdag wordt het Italiaanse pasta, voor zondag rijst, kalkoen en Uncle Ben’s. Ik eet normaal nooit Uncle Ben’s, maar we zijn op vakantie hè…

Terug in Trällebo besluit Knoert de omgeving te willen verkennen. Onze archeoloog en bioloog dacht een rustig wandelingetje te kunnen maken, maar daar komt niets van terecht: we gaan allemaal mee. Normaal had Vloert natuurlijk alle tijd en rust gehad om te dwalen en te genieten van de plaatselijke flora en fauna (en die te fotograferen), nu loopt hij – vast enigszins wanhopend – rond met vier jengelende vrienden achter zich aan, die ieder potentieel oprechte waardering in ieder geval goed weten te verbergen onder een laag van sarcasme en flauwe grappen. Wij hopen vooral dat we bij het lokale meertje uitkomen om te zwemmen. Als blijkt dat er geen fatsoenlijk pad naar het beoogde meertje is, besluiten we van het pad af te wijken. Twee van ons komen op het idee om het vrijwel droogstaande beekje te volgen. Dat we daardoor over schrikdraad heen moeten stappen en een groepje bomen moeten doorkruisen, schrikt niet iedereen van ons af. Ook ik vind uiteindelijk de moed om van het pad af te wijken en over de omheining te stappen. Denkend “dit is een slecht idee, dit is een slecht idee, waarom doe ik dit?” stap ik door hoog gras en duw ik, Adventure Stefan, takken uit de weg om de rest van de groep in te halen. Mijn handdoek gebruik ik als een soort klamboe om muggen en andere stekende insecten uit de buurt te houden. Het moet er lachwekkend uit hebben gezien.

Uiteindelijk bereiken we alle vijf het meertje (of: uiteindelijk kom ook ik bij het meertje aan). De talloze muggen in het riet maken de voorsten van ons duidelijk dat zwemmen geen optie is. Met name Pim wordt flink te pakken genomen bij zijn beide enkels. Met minstens vijf per potentieel doelwit vallen de muggen aan.

Voordat we helemaal lek gestoken zijn, besluiten we dan ook terug te trekken. Mischa loopt ditmaal voorop, ik loop achter hem aan, blij dat we terug naar de normale weg gaan. Wat er hierna gebeurt, is niet helemaal duidelijk. Misschien is het Mischa die op een nest gaat staan, misschien ben ik het, misschien lopen we toevallig net in een verkeerde hoek van het bos, feit is dat ik ineens wordt gestoken of gebeten door, niet één, niet twee, maar een hele zwerm insecten. Ik blijf in mijn rol van Adventure Stefan en zet het me op een gillen. De reactie uit de groep is dat ik me weer eens aanstel, ondertussen probeer ik zo snel mogelijk terug naar de weg te komen. Achter me hoor ik Vloert gillen en ook Pim en Erwan trekken onder geschreeuw een sprintje naar de weg. Op de weg slaan we eventueel resterende insecten van ons af en besluit Goert dat deze insecten misschien toch inderdaad best wel heel erg pijn deden. Ikzelf ben in totaal drie keer in mijn been gestoken (vrijwel meteen onstaan er grote rode plekken), op mijn rug ontstaat een nog veel grotere rode plek. Met vier beten / steken span ik de kroon, maar ook de rest van Pimfandischasjo heeft er meerdere malen aan moeten geloven. Alleen Mischa heeft het er ongeschonden van afgebracht. Terug in ons huisje besluit ik nooit meer van het pad af te wijken. Sjoerd heeft gelukkig een insectenpompje bij zich, maar die blijkt weinig uit te halen tegen onze rode plekken. Op moment van schrijven zijn de plekken nog steeds zichtbaar. Gelukkig jeuken ze niet.

Ik heb inmiddels wel genoeg gewandeld en besluit een begin te maken in “Onder Professoren” van Willem Frederik Hermans. Ook de rest heeft genoeg natuur gezien. Alleen Sjoerd maakt nog een wandeling, eindelijk verlost van zijn gezelschap. Ook wordt er nog gevoetbald, maar al gauw blijkt dat tegen het einde van de middag de muggen actief worden en het voetballen aanzienlijk minder prettig maken. Het eten is gelukkig wel geslaagd. De avond brengen we door met matig Zweeds bier, spellen als Gesjaakt (matig) en De Grote Dalmuti (aardig, maar wel overduidelijk een aftreksel van het klassieke kaartspel Klootzakken). Als je wint ben je Grote Dalmuti en mag je de Grote Slaaf opdrachten geven (en je krijgt zijn twee beste kaarten). Tot twee keer toe op één avond word ik via een revolutie van mijn positie gekickt. Het is niet eerlijk.

Tot op heden genoot ik altijd van maanden, of in ieder geval van een groot aantal weken, vakantie. Dit jaar, met een fulltime aanstelling als redacteur, ben ik aanzienlijk gekort op mijn vakantiedagen (geen zeven weken zomervakantie meer – het studentenleven lijkt nu al lang geleden). Vorig jaar bleef ik vrijwel de hele vakantie in Nederland, dit jaar wilde ik weer gewoon weg. Om tijd, discussie en moeite te besparen hadden we, Pimfandischasjo, in de Ardennen (afgelopen september) besloten dat één van ons de vakantie zou regelen (in de hoop dat daarna om de beurt iemand anders de rol van reisleider op zich zou nemen). Mischa nam het heft in handen en het was dan ook niet verrassend dat ik op de avond van 9 juli in een vliegtuig naar Zweden zat.

Vrijdag 9 juli

Zweden dus. Eén keer eerder was ik naar Zweden geweest, met Pim, om Mischa te bezoeken die daar een jaar studeerde. Dat was echter in “de grote stad” en dat is een nogal ander Zweden dan het Zweedse platteland. Al mogen we niet echt van platteland spreken aangezien het aantal akkers op één hand te tellen is. In plaats daarvan zijn er bomen, veel bomen en af en toe een huis, soms bewoond door Zweedse gepensioneerden, soms door toeristen. In die zin is het dan ook niet helemaal terecht om Trällebo een dorp te noemen, en ook gehucht dekt de lading niet helemaal. Bij elkaar geraapte huizen, dat is misschien de beste noemer. Supermarkt? Minstens een kwartier rijden. Kerk? Twintig minuten lopen. Denk je in Nederland wel eens in de middle of nowhere te zijn, in het zuiden van Zweden ben je pas écht afgezonderd.

Daar moet je dan wel eerst komen. Na te zijn geland in Växjö nemen we de huurauto naar Trällebo. Ons vervoermiddel deze week is een Volvo V70, dat rijdt op het milieuvriendelijke en (voor benzine) goedkope “Etanol E85.” Afzonderlijke temperatuurregeling voor de linker- en rechterkant van de auto, stoelverwarming voor én achter en meer dan genoeg ruimte voor onze tassen, regensensor, cruisecontrol, leren bekleding: dat soort werk. Mischa is onze designated driver deze week, een rol die hij met deze auto maar al te graag op zich neemt (en anders waarschijnlijk ook).

Eerste stop is een stukje puur Zweedse cultuur. De IKEA. Nee, grapje… De McDonald’s. We hebben allemaal honger. Sjoerd is verguld met zijn verrassend pittige McVeggie, wij zijn verguld met McEmmy, een van de meisjes die deze avond de bestellingen opneemt. Geen McFlurry als toetje, in plaats daarvan rijden we naar de ICA (onderdeel van het Ahold-concern) om daar boodschappen te doen. We kopen ontbijt, thee, watermeloen, chips en laden de boodschappen in de auto. Nu kunnen we de bewoonde wereld van Växjö achter ons laten en ons huisje gaan zoeken. Onze “huisbaas” heet Ronnie en Mischa heeft een uitvoerige correspondentie met de man gevoerd. Als het goed is, steekt de sleutel in het slot van de voordeur van ons gele huis, maar zeker weten doen we dat eigenlijk niet. Langzaam treedt de schermering in en uiteindelijk verlaten we de kaarsrechte snelweg voor de aanmerkelijk meer slingerende weg die naar ons groepje huizen moet leiden.

Helaas is een geel huis geen unicum in Zweden. In tegendeel. Er zijn er best veel. Wanneer we in de buurt van Trällebo een paar gele huizen zien, stap ik uit om te kijken of ik een sleutel kan vinden. Neen. Dus rijden we door. Uiteindelijk zien we een auto met twee mensen ernaast. Mischa besluit de weg te vragen. Dit echtpaar op leeftijd blijkt echter Ronnie en zijn vrouw Marjan te zijn. Onze huisbazen. We weten niet zeker hoe lang ze er al staan, maar vermoedelijk stonden ze er al toen wij nog bij de McDonald’s zaten. Oeps.

Ronnie vertelt Mischa (die met een bachelor Scandinavistiek op zak een aardig woordje Zweeds verstaat en spreekt) het een en ander over het huisje en de omgeving. Wij knikken niet begrijpend, maar bemoedigend mee. Vooral Sjoerd blijkt hier goed in. Eigenlijk lijkt het Zweeds wel wat op het Nederlands, een aantal woorden is in ieder geval vrijwel hetzelfde. Niet lang na de uitleg spreken we af dat we het geld voor het huisje later in de week komen brengen. Nadat Ronnie en zijn vrouw zijn vertrokken, lijken we het er unaniem over eens dat we daar misschien ook maar een cadeautje bij moeten doen. Ze hebben immers de hele avond staan wachten.

De benedenverdieping bestaat uit een grote woonkamer met een tafel, zithoek met twee banken, een bijna traditionele ligstoel en twee bedden (voor Sjoerd en ondergetekende). De inrichting en het meubilair zijn op zijn zachtst gezegd “traditioneel.” Boze tongen zouden wellicht van “oubollig” spreken. Tegenover de woonkamer, aan de andere kant van het halletje met de voordeur, ligt de slaapkamer waar Pim en Mischa slapen. Tegenover de voordeur ligt de keuken, met een ouderwets fornuis dat op hout werkt, maar wat vanwege de extreme hitte en droogte niet mag worden gebruikt. Gelukkig staat er ook een moderner fornuis (al ben ik zelf geen groot fan van elektrisch koken). Verder staat er een verrassend nieuwe koelkast (nog geen dag oud, blijkt later) en een waterkoker. De bijkeuken herbergt naast de berging en de achterdeur ook de badkamer. Het ziet er allemaal wat gedateerd uit, maar de waterdruk van de bad-met-douche blijkt prettig hoog. De overloop op de eerste verdieping blijkt verrassend genoeg ook plaats te bieden aan een bed (waar Erwan zal slapen). Daarnaast zijn er twee mysterieuze kamers die op slot zijn en een kamer met nog twee bedden. In eerste instantie willen we (Erwan, Sjoerd en ik) alledrie boven gaan liggen, maar de bedden in deze kamer zijn niet van bijzonder goede kwaliteit. Toch maar beneden dus, voor twee van ons.

Geen televisie, geen internet, vier mobiele netwerken die allemaal één streepje bereik bieden: dag beschaving. Voordat we gaan slapen evalueren de indrukken en bespreken we het interieur en de inrichting. Ook openen we de fles whiskey die we voor vertrek hadden gekocht op vliegveld Weeze. We proosten op een mooie vakantie. Bij het uitdelen van de t-shirts kom ik voor twee nare verrassingen te staan (het ontwerp had ik gemaakt, daar lag het dus uiteraard niet aan, maar Sjoerd had de productie op zich genomen). Ten eerste waren de shirts niet oranje (stukje miscommunicatie van mijn kant: ik zou zweren dat Sjoerd aan de telefoon had gezegd dat ze wel oranje waren in verband met het WK, maar de oranje t-shirts bleken “op”). Daarnaast waren de slim fits inderdaad erg strak uitgevallen. Ik zag er niet al te flatteus uit, ondanks mijn sixpack*. Van ellende zijn we toen maar gaan slapen.

(* = mijn non-existing sixpack).