Ik heb geen zin in internet. Ik heb geen zin in computers. Ik heb geen zin in TV. Het was best goed op Corsica. Terugkomend leef je op het leven zoals het was, en niet zoals het is. Zoals altijd. Dat er in 10 dagen veel kan veranderen blijkt uit het feit dat oma er niet meer is. Hoe raar word je vakantie als je op de 3de dag te horen krijgt dat je oma is overleden? Heel raar. Het duurde even, maar ik heb er het beste van gemaakt. Het is toch een leuke vakantie geworden. Thuiskomend zet ik de computer aan, ik lees ongeinteresseerd mijn mail, realiserend dat de tijd hier niet heeft stilgestaan, maar ook realiserend hoe afhankelijk we van de techniek zijn. Op Corsica was het leven “back to basic”, het kan natuurlijk nog net iets basic-er dan wij het deden (gehuurde bungalowtent met koelkast en kookset), maar dit was een stap in de richting. De rest van het jaar: afhankelijk van wat andere mensen maken. Op TV en computer. Alles wat je ziet is gemaakt door iemand anders. Bedenk dat. Iedere pixel op je scherm is niet authentiek, maar gemaakt, geproduceerd, vervaardigd. Stap op de ruwe rotsen op Corsica, realiseer je dat wellicht ook hier mensen hun sporen hebben nagelaten, maar de rotsen bestaan niet uit pixels. Je kunt ze voelen, je bent er echt. Er zijn echte mensen, geen gemaakte mensen, maar echte. Er is geen mooie foto van het uitzicht, neen, er is het uitzicht. De schatten die Corsica qua uitzicht herbergt, worden pas echt zichtbaar als je weer over de Nederlandse snelweg rijdt. Nergens zie je bergtoppen, zee of eucalyptusbomen. Qua weer ontloopt het elkaar dan momenteel niet zo veel. Het is anders, misschien wel armoedig. En dat terwijl ik mezelf gelukkig mag prijzen: als ik uit mijn raam kijk, zie ik het Reichswald in de verte, met heuvels. Misschien niet zo indrukwekkend als de berg met het spookdorpje Occi, en misschien ben ik er teveel aan gewend geraakt, het is op zijn minst fascinerend te noemen dat ik per dag meer tijd achter mijn computer doorbreng dan optimaal te profiteren van mijn echte omgeving. Afhankelijkheid van beschaving, zullen we het maar noemen. En dat terwijl het op Corsica zoveel leuker was.

(meer over Corsica later)

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 3 Comments

3
  1. eey stefan…. jaja. Eenmaal terug en dan begint het leventje weer he. We waren nog niet in Maastricht en toen moesten we weer snel verder gaan met knutselen. ‘s avonds toen we voor het eerst in ons eigen huisje bleven slapen, leek corsica alweer een eeuw geleden. Maar de vakantie was op zich wel geslaagd. In ieder geval de groep was weer tgezellig….. als ik het hier weer over de organisatie ga hebben… dan…..blijf ik bezig. Dus dat doe ik niet. grtz menoe

  2. Het was in ieder geval leuk. Ik heb het naar mijn zin gehad, ik hoop jullie ook. Lukt het n beetje met het huis… Ik ga volgende week ook maar s verhuizen. Het forum / gastenboek werkt overigens niet nu… Das wel balen dus. Foto’s komen binnenkort online!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.