De vrijdag, zaterdag en zondag gingen voor mij introloos voorbij (op het regelen van het maandageten na dan). Op maandag ben ik de baas, dus er kwamen best veel berichtjes bij mij binnen van mensen die wel / niet / wel / niet meedoen met de hele/halve dag/avond/ochtend.

Anyway, de maandag begint goed met een vrije ochtend. Rond 12 uur ontmoet ik Melissa en Jorine, waarvan de eerstgenoemde blijft slapen, vandaar de iets vroegere ontmoeting. Na een korte lunch op mijn kamer haasten wij ons naar de Rabobank, waar inmiddels een select groepje die-hards zich heeft verzameld. Er blijken echter ook nogal wat afhakers te zijn. Met de groep die er wel is gaan we het keuzeprogramma doen. Het keuzeprogramma komt er eigenlijk gewoon op neer dat we met zijn allen een stadswandeling gaan doen. Ik moet bekennen dat ik zelf ook niet zoveel van Nijmegen weet, maar 13 A4’tjes met historische informatie doen wonderen. Mijn hoedje (waarover meer in het vakantieverslag dat ooit een keer zal verschijnen op deze site) zorgt voor die extra Stefan Touch (TM) die velen al zo hebben kunnen waarderen…

Laat ik Michellestapel.nl citeren:

Om half twee kon de stadswandeling door het immer schone Nijmegen van start gaan. Vol goede moed marcheerden we achter Stefan & Co aan, van lelijke blauwe kunstwerk tot Mariken van Nimwegen (voor en na de val), van Kruittoren tot Waalbrug. Hoe cultureel onderlegd waren wij?! De taken tussen de mentoren waren goed verdeeld: Stefan las de internetbeschrijving met heldere voorleesstem voor, Aukje gaf aanvullende informatie over hoofdzakelijk antiekwinkels en Daniëlle gaf hier en daar nog een geschiedkundige toevoeging. Goed teamwork, mensen!

Ik zou zeggen: geslaagd met vlag en wimpel :P!

Na de beste kibbeling van Nijmegen te hebben gegeten, één terrasje te hebben bezocht en een zaaltje in Café de Fiets te hebben geregeld was de middag wel zo’n beetje om en was het tijd om uit te gaan eten. We eten vandaag in Stadscafé Berq (waar we ook al twee avonden waren uitgegaan). Het eten smaakt goed en het is niet extreem duur. Inmiddels zijn er ook wat meer mensen bijgekomen die er des middags niet waren.

Na het eten gaan we naar Café de Fiets, waar we in de kelder gaan theatersporten. Het is een beetje een kleine ruimte, maar het is in ieder geval beter dan naar de universiteit te haasten en daar dan maar heel kort bezig te kunnen zijn. In eerste instantie lijkt de animo onder de eerstejaars niet zo groot, maar uiteindelijk doen er toch nog een heel aantal kinderen mee (het feit dat de mentoren zichzelf ook voor aap zetten, speelt daarbij misschien ook een rol).

Na de theatersport ga ik even langs mijn kamer om spullen te dumpen. Het uitgaan is maar met een selecte groep. Maar het is in ieder geval gezellig. Het is ook heel druk (bij Carolus), maar dat betekent niet dat er geen gesprekken ontstaan die alleen midden in de nacht echt gevoerd kunnen worden. Na een broodje döner in de hele kleine uurtjes blijken alleen Eefke, Annika, Melissa (Mijke realiseert zich dat ze de volgende ochtend een vergadering heeft van de opleiding, dus Jeroen, Dorine en Mijke nokten hem) en ik over. Bij de El Sombrero is een feestje aan de gang en daar is het nog heel even gezellig, maar na drie uur is het echt tijd voor Melissa om naar bed te gaan :P. Dat ik ook moe ben is bijzaak, ik heb in ieder geval een goed excuus om weg te komen. Niet dat het niet leuk is, maar na een lui weekend ben ik weer uit het uitgaansritme en dan is één lange nacht alweer heel wat, zeg maar. Eefke en Annika blijken nog tot half zes door te gaan (en dat had ik dus echt niet gered). Morgen hebben we de ochtend wederom vrij, dus dan kunnen we in ieder geval bijslapen. Wat een die-hard ben ik toch…

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.