Het is wat met vakantieverslagen op ditisstefan.nl… Meestal komt het er gewoon niet van… Vorig jaar kwam ik niet verder dan één dag, en dit jaar zijn we twee maanden verder en er staat nog geen woord over de vakantie op de site. Dat kan natuurlijk niet en dus bij deze een terugblik op onze vakantie in Engeland…

27 juli 2007: De Heenweg

Op 27 juli reisden we van Limburg via Noord-Brabant naar Weeze-Airport, of hoe dat vandaag de dag ook heet. Mijn eerste vliegreis ooit. En het was een beetje een teleurstelling. Het was best saai eigenlijk. Ik had wel een beetje vliegangst verwacht, want zo’n persoon ben ik wel… Maar niets van dat… Aangekomen op London Stansted, een klein uurtje later, namen we de bus naar London Victoria, waar we rond de middag aankwamen. Daar genoten we van fastfood, slechte en minder slechte muziekclips en het slecht verstaanbare accent van de mensen bij de verschillende fastfoodwinkels. Daarna namen we de trein naar Littlehampton… In Littlehampton was het nog een heel erg lang eind lopen (nou ja, 1.5 miles), wat niet relaxed was met bagage (gelukkig had ik wieltjes). Erwan en ik deden eerst boodschappen, Mischa, Sjoerd en Pim liepen vast vooruit om de tenten op te zetten. Die avond aten we wat in het stadje. Mijn vleesspies was lekker, maar niet bijzonder geweldig gekruid (als in ‘niet’). Maar wat bazel ik ook… Er zijn reports! En normaal doe ik nooit zoveel moeite om ze daadwerkelijk te posten, maar nu zijn ze in het Engels. En das lachen. Want wij kunnen stiekem geen Engels :). En nee, ik ga geen moeite doen ze ook daadwerkelijk te editen…

1. Live @ London Stansted (How do you say Erwan in English?)
Lamheidsniveau: *
Boeiendheid: ****
hier

2. FanSjo Late Night Report @ Littlehampton (I was waiting for you to grab your… To grab your phone…)
Lamheidsniveau: ****
Boeiendheid: **
hier

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 4 Comments

4

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.