Stefan Leest Tolstoj
Stefan Leest Tolstoj: Oorlog en Vrede
Nu op: bladzijde zeven
Bladzijdes gelezen: twee
Huidige gemoedstoestand: nog duizend plus negen pagina’s te gaan… *zucht*
Waardering: nog geen uit vijf

Bent u nog bekend met Het Plan in 2008? Daarin stond dat ik Tolstoj ging lezen. En dat doe ik dan ook. Of ja, ik begin er in ieder geval in. Of ja, ik ben er al in begonnen, het voorwoord heb ik al gelezen. Van het lezen doe ik in ieder geval verslag op ditisstefan.nl, ik ben namelijk bang dat ik de 1016 bladzijdes niet 1, 2, 3 uit ga hebben. En wie wat kan ik dan net als Richie uit Bottom zeggen:

There. That’s War and Peace finished. I knew it was that Russian bloke that did it. Same as the last time…
(…)
I could have written that. I would have done, too if that Tolstoi bloke hadn’t sneaked in first. Yeah, only I’d have jazzed it up a bit, put in a few nudey pictures and a couple of car chases.
I wouldn’t have called it War and Peace, either. I’d have called it something more appropriate like… A load of old bollocks!
(…)
Count Leo Tolstoi… Well they spelt the Count wrong, didn’t they!

In ieder geval, de logs in dit kader zullen over mijn leeservaring gaan en niet zo zeer over de inhoud van het boek. En ik ben snel afgeleid. Dus dat wordt vast lachen.

Ik moet zeggen dat ik met hogere verwachting aan In de ban van de Ring begon, maar dat kan ook zijn omdat ik deel 1 toen net in de bioscoop had gezien. Aan de andere kant wordt het boek natuurlijk wel als klassieker gezien door velen voor (en waarschijnlijk ook na) mij. Dus heel slecht kan het niet zijn… Waarbij ik wel moet aantekenen dat ik een versie uit de vorige eeuw heb. Dat zal de leessnelheid niet bevorderen, maar een klassieker moet ook niet té flitsend zijn…

We zullen zien.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 17 Comments

17
  1. Stefan, ik kan niet anders zeggen dan: fantastische post. Een mooie afsluiter (smile on the face) voor een prima weekend 😉

    En als reactie op jouw reactie: heb je nog een goede tip voor een always compatible plug-in? Natuurlijk niet aan Firefox gedacht hè, ik als standaard windows gebruiker.

    Maarten

  2. Dank Maarten…
    Ik snap trouwens ook niet waarom ie niet fatsoenlijk werkt… Hij laat ook wel zien dat er media is gevonden in Firefox maar hij laat de speler gewoon niet zien… :S

  3. het kan vast niet erger zijn dus Anna Karenina 🙂 Dus je overleeft het wel. Dat boek heeft mij 10 jaar van mijn leven gekost. Maar toch alvast gecondoleerd 😉

  4. Toen ik vandaag bij mijn docent voor mijn vak Finlandzweedse literatuur was, zei ze bij een auteur dat die erg geïnspireerd was door Tolstoj, dus dat belooft veel goeds 🙂 (vandaar dat ik trouwens de enige ben die dat vak doet…).

  5. Je moet wel de zgn. oerversie-vertaling uit 2005 lezen, niet de vroegste vertaling uit 1887 van Titia van de Tuuk (wat een naam) die jij daar verbaasd aanstaart 😉 Een frisse vertaling doet wonderen.

    Maar zeker wel een toppertje, die Leo: ‘De misdaadstatistieken laten zien dat de man die denkt dat hij zijn vrouw vermoordt omdat zij hem bedrogen heeft, in feite niets anders doet dan gevolg geven aan een collectieve wet volgens welke hij het aantal moorden vermeld in een statistisch rapport moet volmaken.’ (p.815)

  6. Volgens mij heb ik een iets nieuwere versie (uit de 20ste eeuw). De oerversie heb ik helaas niet, dus ik ben bang dat ik het slagveld moet gaan betreden met geroeste wapens.

  7. Omdat Finland lang een soort kolonie voor Zweden was, had het lang alleen Zweeds als officiële taal en spraken de mensen die het privilege hadden hoog op de sociale trap te staan (en dus tijd voor culturele bezigheden etc. hadden) Zweeds. Die ‘elite’ is er nog steeds min of meer, of in ieder geval selecte groep die Zweeds als moedertaal heeft. Door de tijd heen heeft deze groep in ieder geval veel bijzondere werken voortgebracht (bijvoorbeeld Edith Södergran en Tove Jansson).

  8. Geloof die Marc niet, het doet géén wonderen! De man heeft minder te melden dan hij pagina’s gebruikt, en dat is een doodzonde 😛 (je zou haast denken dat ik van poëzie houd)

  9. Gelukkig doet deze voorkant niet vermoeden dat het hier gaat om een sprankelend en intrigerend boek. Dat bespaart je toch weer een flinke anticlimax. Dus ik zou maar bedankt uitgeverij zeggen 😉

  10. Zeer geachte heer Stefan,
    De z.g. “nieuwe” vertaling(en) van Tolstoj’s “OORLOGE EN VREDE” zijn allemaal gebaseerd op de vertaling van Dr.A.E.Boutelje, die dit begin 1940-er jaren voltooide voordat hij werd vermoord (Sobibor). Woorden wat moderner aankleden, zinnen een voor deze tijd aangepaste wending geven en je hebt een “nieuwe” vertaling. In 1949 kwam de uitgeverij van Lochum Slaterus op de markt met Boutelje’s werk, prachtig geillustreerd met Aard van Dobbenburg’s litho’s. In 1940 kwam uit “Yrjo, de Looper” door Boutelje uit het Fins.
    Met vriendelijke groet uit zonnig Santa Monica, California USA
    Johan van Leer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.