Ik ben altijd een beetje een nerd geweest. Vroeger haalde ik altijd iedere donderdag de hitlijsten bij Elpeter, voordat Peter van de Elpeter overleed en de zaak werd opgedoekt en mijn stadje zonder platenzaak kwam te zitten. Enfin, ik hield de hitlijsten in de gaten op zoek naar gave nummers. Dat was nog grotendeels voor de tijd dat ik vooral naar muziek ging luisteren die de hitlijsten niet haalde. Toen dat tijdperk aanbrak, verloor ik langzaam mijn interesse in de hitlijsten – net name de singlelijsten, de albumhitlijst was nog wel enigszins interessant.

De reden waarom ik dit vertel is de nieuwe site van Megacharts GFK, het bedrijf dat de hitlijsten in Nederland en een hoop andere landen bijhoudt. En daar ontdek je dan bijvoorbeeld dat Turin Brakes met Painkiller tegelijkertijd in de hitlijsten stond met Phil Collins Can’t Stop Loving You en The Least You Can Do, en dat ik daar toch overheen keek (ondanks dat ik toen toch al behoorlijk fan van Turin Brakes was). De nieuwe site biedt echter niet alleen de mogelijkheid per artiest te checken in hoeverre hij in de hitlijsten is vertegenwoordigd (geweest), maar ook een overzicht van liedjes en een hoop andere statistieken voor nerds worden geleverd. Dat scheelt me een hoop werk.

De reden dat ik op de site van Megacharts ging kijken, was omdat ik de 3FM-playlist The Girl You Lost To Cocaine zag staan. Dat is een liedje van Sia, geschreven door Sia en de live band van Turin Brakes. Het verbaasde me al zeer dat het liedje überhaupt in de playlist stond, maar toen ik op de site van Megacharts keek, schrok ik helemaal. Het nummer is al een hitje te noemen, met 5 weken noteringen tussen de 25 en de 11. Hoewel het nummer alweer aan het stijgen is (van 15 naar 13 deze week), heb ik er een hard hoofd dat het de nummer 1 positie gaat veroveren, maar als we allemaal ons best doen is de top 10 toch wel haalbaar. In ieder geval kunnen we concluderen dat (een deel van) Turin Brakes (weliswaar gezongen en uitgevoerd door iemand anders) een hitje heeft in Nederland. Zou er dan toch nog hoop voor Turin Brakes zijn? Sia’s The Girl You Lost To Cocaine is in ieder geval op verschillende Nederlandse radiozenders te horen, dus ik denk dat Rob, Eddy en Phil van Turin Brakes in ieder geval blij verrast zijn. De single komt volgende maand ook in Engeland uit, misschien dat het daar een nog veel groter succes kan worden?

De reden dat ik naar de 3FM-playlist keek, was dat mij ter ore was gekomen dat Jason Mraz een nieuwe single uit heeft. Ik had het liedje I’m Yours (overigens geen totaal nieuwe compositie van Mr. A to Z) op iemands Hyves gezien en dat deed mij deugd. Dat zal ik uitleggen.

In 2004 had Mraz een netniethitje met The Remedy (I Won’t Worry). De clip werd veelvuldig op MTV gedraaid voor enkele weken en daarna verdween Jason Mraz van de radar – in Nederland althans. Jason Mraz greep mij niet bepaald met The Remedy (I Won’t Worry). Of eigenlijk juist wel. Maar het liedje was zo onbezorgd en vrolijk dat ik het een heel erg stom liedje vond. En ik vond Jason Mraz ook heel stom. Vooral het feit dat er in de clip een auto voorkwam met als merk Mrazda (en dat ie op zijn pantoffels liep).

Dat vond ik extreem kansloos. En ik spuwde mijn gal op het Turin Brakes forum (gelukkig zijn die posts nu per ongeluk gewist door een server crash). Ik kreeg bijna geen bijval. De meeste mensen op het forum gunden Mraz het voordeel van de twijfel. En als ik heel eerlijk ben: als ik heel heftig negatief op iets reageer, dan kan het nooit lang duren voordat ik het omarm. Dat gaat niet altijd op, maar hier wel, daarom zeg ik het.

In ieder geval deed ik een tijdje later een poging het liedje op gitaar te leren en hield ik de site van Mraz systematisch in de gaten. Ik luisterde nog een reeks andere liedjes van de beste man (Absolutely Zero, You & I Both, aardige live versie hier) en toen ik hem nota bene Future Boy van, u raadt het misschien al, TURIN BRAKES of all bands, hoorde coveren was ik definitief om: Jason Mraz mag dan niet hele donkere depressieve liedjes schrijven: hij kan goed gitaarspelen, heeft een goed gevoel voor ritme en hij bezit een behoorlijke portie zelfspot, getuige de clip (en het nummer) Geek In The Pink:

Anyway, het zag er niet naar uit dat Jason nog een hit ging scoren in de lage landen, maar met zijn nieuwe single I’m Yours, lijkt het misschien toch te gaan lukken. Toen hij vorig jaar naar Nederland kwam, was zijn optreden in een kwartiertje uitverkocht en met name het spontane optreden vooraf om de rij buiten Paradiso te vermaken, zorgde voor een aardige word of mouth. Daar moet Jason Mraz het dan ook heel erg van hebben. Zeg het dus voort. I’m Yours is namelijk een mooi liedje :). En bij deze doe ik mijn deel. En wie weet staat Jason Mraz deze lente / zomer net zo hoog als Sia nu. Of hoger.

Lees tijdens het luisteren dit boeiende interview met dagblad Trouw.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 1 Comment

1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

I.

Ik hou helemaal niet van festivals

Als muziekliefhebber heb ik honderden concerten bezocht in mijn leven. Er waren grote concerten bij – in de Amsterdam ArenA bijvoorbeeld, en ook hele kleine huiskamerconcerten ergens in Nijmegen. Ik ben ervoor naar Groningen geweest, naar Den Haag en in kleine Limburgse dorpen. En ik deed dat meestal met vrienden en soms alleen. Met vrienden is meestal leuker, gedeeld plezier immers. Dus je zou zeggen dat een festival de logische volgende stap is. Maar ik hou helemaal niet van festivals.

Lekker de camping op met wat vrienden, chillen in het gras, biertje erbij en genieten van de zon. Oh ja, en je favoriete bands natuurlijk. Het lijkt een ideaal weekend voor iedere muziekliefhebber. Toch spraken de grote festivals me nooit echt aan. Lowlands en Pinkpop: ik ben er nooit geweest. Lach me maar uit. De 3voor12-stream volgen: prima. Maar ik voelde nooit de behoefte om erheen te gaan. Eén keer ging ik een dag op en neer naar Best Kept Secret. Ik zag er onder andere The Tallest Man On Earth, Franz Ferdinand en The War On Drugs. En nog meer. Verder pakte ik eens een dagje Motel Mozaïque mee en het Naked Song Festival in Eindhoven. En natuurlijk loop ik als Nijmegenaar rond op het Valkhoffestival. Maar dat was het dan ook, tot ik me dit jaar liet overhalen om af te reizen naar Down The Rabbit Hole. Vooruit.

Vooruit, zeg ik, maar die camping kregen ze me niet op. Het was ook een last minute beslissing om nog te gaan, en om nu ook nog een tent te regelen. Het leek mij beter om de spreekwoordelijke kat uit de boom te kijken en dus op en neer te gaan naar Ewijk/Beuningen of waar De Groene Heuvels zich ook mogen bevinden. Op de fiets, dacht ik op dag één, maar met veertien kilometer straffe wind en open veld op de route besloot ik op dag twee de OV-optie te nemen. Naar station Wijchen dus – en daar met een nogal onvoorspelbare pendelbus naar het terrein. Niet ideaal, maar uiteindelijk acceptabel – ik had minder pech dan andere mensen die op en neer reisden met deze bus.

Dag drie kon ik een lift krijgen van een vriend met een auto: we lachten allebei over het gemak waarmee we richting het konijnenhol reden: “volgend jaar kan dit iedere dag joh!” En toen werden we, op 200 meter van het terrein, rechtsaf gestuurd, terug de snelweg op en na een omleiding van zeker een kwartier – dat is een verdubbeling van de reistijd – bereiken we alsnog het parkeerterrein. Conclusie: je kunt beter blijven slapen op het terrein.

MAAR IS DAT WEL ZO? Want iedere ochtend hoorde ik horrorverhalen, ofwel van de afgelopen nacht, ofwel van eerdere festivals. Over loeiende generatoren, over lallende mensen, of gewoon over vieze Hollandse regen, die omdat het tentdoek net niet helemaal lekker strak staat, gewoon de tent inkomt. Maar verder is het genieten hoor, op zo’n festivalcamping. Lekker in de rij voor de douches of acrobatische toeren op een vieze wc-bril een grote boodschap verkondigen. Nee, toen ik ‘s morgens wakker werd in mijn eigen bed, uitgeslapen en wel, kon ik er weer vol tegenaan. Vergelijk dat met de meewarige, verslagen mensen die op de zondag al vertrokken omdat ze er genoeg van hadden… Dat gaat toch tegen het motto “we verkopen geen dagkaarten dus everybody is in for the whole ride” in…

Dus natuurlijk mag je mij uitlachen, uitschelden voor luxepoes of ‘geen echte’, maar als ik dan zo’n meerdaags festival moet doen, dan doe ik het op mijn eigen manier. Want natuurlijk hou ik wel van gezelligheid, maar niet van halfdronken idioten. Ik kom zo’n terrein op en denk de eerste tien minuten: ik draai weer om… Natuurlijk hou ik van ‘s avonds goede gesprekken voeren, maar niet in een doorweekte tent. Nee, deze jongen was er heel blij mee dat hij ‘s avonds naar huis kon en ‘s morgens weer fris op kon staan. Mijn festivalplezier wordt niet vergroot door een legging te kopen en aan te trekken omdat mijn andere kleren doorweekt zijn. Of door de derde dag heenworstelen omdat ik geen oog heb dichtgedaan.

Want daardoor heb ik dus in vrij optima forma gezien – in chronologische volgorde: Nick Mulvey (jeej), Bear’s Den, Bonobo (jeej), Sinkane (mijn ontdekking van het festival) Moderat (meh), Spinvis (jeej), Moss, Soulwax (had ik van kunnen genieten als ik niet helemaal achteraan naast een paar Wijchenaren had gestaan die over hun werk aan het kleppen waren – ik ga nu een experimenteel theaterstuk opzetten waarbij ik een headliner laat spelen en tegelijkertijd een groep mensen met luide stem er overheen laat kletsen), Fleet Foxes (niet echt een zaterdagavondband helaas), The Avalanches (haha), Spoon (duizend hartjes voor Spoon), Xavier Rudd (iets te veel clichés met zijn tuinbroek enzo, maar wel een gave didgeridoo), War Paint (matig geluid daar, net als bij veel andere acts trouwens) en Father John Misty (zo gaaf!). Het was vet, muzikaal was het mooi en het was gezellig. En als ik weg wilde, kon ik weg.

Ik heb dit weekend geleerd dat je festivals vooral op je eigen manier moet doen, want dat doet iedereen. En mijn manier is dus niet all-in de camping op met kutweer. Mijn manier is met enig comfort, een introvertveilige zone en vooral genieten van de muziek. Want dat heeft Down The Rabbit Hole dus wel gedaan: ik realiseerde me weer hoe tof ik bandjes, singer-songwriters en zelfs elektronische acts vind. En hoe weinig ik er eigenlijk ken.

Dus misschien doe ik in de toekomst nog wel eens een festivalweekend. En wellicht ook wel Down The Rabbit Hole. Maar dan doe ik het wel op mijn manier. En ik zeg niet dat die beter is, maar ik word er in ieder geval gelukkiger van. En ik geniet er niet minder om.

N.b. overigens heb ik dus op de organisatie van Down The Rabbit Hole niet veel aan te merken, behalve dat het festivalterrein dus duidelijk niet in Beuningen is én dat de pendelbus vanaf Nijmegen relaxter zou zijn geweest voor vrijwel iedereen, dat het geluid soms tegenviel en dat de omleidingsroute wel extreem was… Maar ja, verder dus wel props. 😉