Afgelopen zondag berichtte ik al even over de Vierdaagsefeesten, nu nog wat extra coverage. De foto’s (deels nogal onscherp) vindt u onderaan de post.

Zondag

Moke @ Waalkade
Moke is nu al geroutineerd en professioneel. Maakt ze dat al tot een ‘superband’? Ik durf het te betwijfelen. Daarvoor zijn de liedjes nog niet bekend genoeg. Zelfs bij Last Chance werd er niet of nauwelijks mee geneuried of gezongen. En eerlijk is eerlijk, als je niet bekend bent met het materiaal, slaat na een half uur ook wel de verveling toe. Ondanks dat interessante en enerverende instrumentale stukken in de nummers. Respect voor dat laatste, want niet veel bands hebben het lef om op een festival zo te werk te gaan. Ook de cover van Depeche Mode’s Enjoy The Silence was erg sterk. Moke kan in ieder geval tot iets heel groots gaan uitgroeien… Maar nu was het wellicht nog wat vroeg om er vanuit te gaan dat een grote massa de rocksongs mee kon zingen.

Die Lustige Schlagerfreunden
Een beetje lacherig antwoordde ik, toen Ellen mij zei dat ze heel enthousiast zou gaan doen, dat ik me wel zou inbeelden dat ik bij een Turin Brakes concert was. Haar oom speelde mee met Die Lustige Schlagerfreunden. Met enige schroom stond ik op een van de centrale pleinen van Nijmegen om me heen te kijken of ik geen bekenden zag. Want deze avond kon mijn credibility in een avond verspelen. Maar de show bleek briljant. Op alle details was gelet: de microfoons hadden logo’s van Duitse TV-zenders (ADR, ZDF) en de bandleden kwamen in folklorestijl kleding het podium op. En toen begonnen ze me een potje te spelen… Niet slecht… Zeker niet slecht… Natuurlijk: ze speelden schlager, een genre waarin ik nauwelijks tot niet thuis ben en waarvan alleen de naam al een reden is om het te haten, maar ze deden het vol passie, vol plezier en vol techniek. Een gelikte show, met zowaar een aantal erg geslaagde arrangementen. De gitaarsolo’s van Willie Wunderbar waren erg goed, al waren ze soms wat te zacht (maar dat ligt aan de techniek). Ook de microfoon van Kleino deed het niet altijd even goed, maar verder was het een foutloze show. De bezoekers zongen luid mee met Schlagerklassiekers waarvan ik de namen niet eens weet. Polonaises werden meerdere malen ingezet en mensen grepen gulzig naar de Duitse hoedjes die het publiek werden ingegooid. En ook ik liet me helemaal gaan. Toen er zowaar een aantal liederen voorbij kwam die ik mee kon zingen (onder andere een Duitse vertaling van (Is This The Way To) Amarillo en de klassieker Ich Bin Wie Du), was de avond helemaal geslaagd. Wunderbar!

Dinsdag

The Memphis Maniacs
“Die gitarist, daar heb ik ooit nog een pubquiz meegewonnen.” Een claim to fame is het nog niet, maar ik denk dat er weinig mensen niet onder de indruk waren van de Memphis Maniacs op de Waalkade. Het leek alsof de heren een Elvis Presley coverband vormden, maar na een excellente vertolking van Hound Dog werd een net zo geslaagde cover van Rolling Stones’ Sympathy for the Devil. Hierna werden we getrakteerd op zowel rockmedleys als een interessante dancemedley, waarbij The Chemical Brothers’ Hey Girl, Hey Boy op hilarisch, doch briljante wijze werd afgewisseld met onder andere Una Paloma Blanca. De nummers waren dus lang niet allemaal Elviscovers (sterker nog: er was maar één Elviscover), maar de nummers waren wel perfect uitgezocht, alsof Elvis ze zou hebben gecovered, als hij nog had geleefd. Crazy In Love van Beyoncé en covers van onder andere AC/DC vielen dan ook op geen enkel moment uit de toon. Ook deze set bevatte de nodige humor en spitsvondigheden, alsmede technische hoogstandjes (een over de top drumsolo en net zo briljante gitaarsolo). De Maniacs vielen op door hun tomeloze enthousiasme en verrassende combinaties van nummers. Het leidt mij tot het trekken van deze conclusie: coverbands moeten technisch uiteraard goed zijn, maar wat intelligente humor kan de avond naar een veel hoger plan tillen. Coveren is ook een kunst (maar daar heb ik al eens over geschreven, in een andere context).

Loco Loco Disco Show
De Loco Loco Disco Show viel eigenlijk een beetje tegen na de Memphis Maniacs. Maar eerlijk is eerlijk: al tien jaar hebben ze een geweldige show. Door de muziekkeuze actueel te houden (zo zat in deze avond ook het Vierdaagselied, alsmede recente hit Fascination van Alphabeat), cadeautjes uit te delen (vlaggen van Nijmegen en sambaballen) en wedstrijdjes te organiseren, vliegt de set voorbij. De mannen achter de show weten wat het publiek wil en zijn bereid dat te geven. Helaas moest de set vrij abrupt ophouden. Nadat het vuurwerk was uitgelopen, was er niet genoeg tijd voor een toegift of uitgebreid einde: de vergunning was beperkt houdbaar. Jammer, want de show had een fatsoenlijke finale mogen hebben. Want het was een waar feest…

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

T.

The Decemberists zorgen voor een luchtige leuke avond (concert review)

Woensdagavond 25 februari speelden The Decemberists live in Doornroosje. Negen jaar geleden mailde ik al eens naar twee vrienden of ze meewilden naar een concert van Colin Meloy en zijn band (toen in Amsterdam). Toen ben ik niet gegaan dus nu ze in Nijmegen op loopafstand van mijn huis speelden in het nieuwe Doornroosje, kon ik niet nog een kans laten schieten. Het werd een mooie avond.

Mooie verhalen

The Decemberists staan bekend om hun epische teksten, steevast op melodie gezet in toegankelijke folkrock vorm, met soms een uitstapje naar gezapigheid of pop. Vanavond wordt afgetrapt met wat directer werk van het nieuwe album What A Terrible World, What a Beautiful World. Opener van die plaat, The Singer Addresses His Audience is ook de onvermijdelijke opener van deze avond. En meteen is duidelijk dat Colin Meloy er zin in heeft. Bijna uitdagend staat hij met een glas rode wijn aan zijn lippen het publiek te bespelen. Tijdens dat eerste nummer moet Meloy’s stem nog even opwarmen, maar daarna heeft hij een topavond, The Cavalry Captain klinkt prachtig, Here I Dreamt I Was An Architect ook.

Crowdpleasers

Natuurlijk, er zal vast een deel van het publiek zijn die nog meer klassiekers wilde horen, maar ik vind dat de mix van oud en nieuw werk uit louter crowdpleasers bestaat. De band claimt deze avond een nieuwe setlist te spelen en dat blijkt na een korte blik op Setlist.fm inderdaad zo te zijn. Waar Brussel en Amsterdam nog werden getrakteerd op Grace Cathedral Hill en het flauwe Philomena, krijgen wij het live verrassend fijne Rox In The Box en het prachtige The Crane Wife (1, 2 en 3). En de leukste liedjes van het nieuwe album, zoals The Wrong Year en Make You Better. Alleen jammer dat Los Angeles, I’m Yours en The Sporting Life vanavond niet langskomen. The Gymnast, High Above The Ground, The Rake’s Song en Lake Song zijn ook mooi, maar toch anders. Nadat 16 Military Wives is gespeeld, wordt de set afgesloten met A Beginning Song.

Grapjes

De band speelt netjes, hier en daar klinkt een keer een wat minder zuivere noot, maar niets extreem storends. Het contrast met Meloy, die grapjes maakt over het sociale karakter van Nijmegen (en Europa) en het onuitspreekbare karakter van Nijmegen, is groot. Nog zo’n moment: Meloy die tijdens een instrumentale break een voicerecorder ziet liggen van een fan die het concert opneemt, de recorder oppakt, er iets influistert (of doet alsof) terwijl de band wanhopig wacht op het moment totdat hij verder gaat met zingen.

Encore

In de encore gaat de band echt los. Na een intiem moment met 12/17/12 komt de hele band naar voren voor een overtuigende uitvoering van The Mariner’s Revenge Song. Het publiek moet hier uiteraard in participeren en acteren alsof ze worden opgegeten in een walvis. Het signaal van de avond – waarbij Chris Funk een zwart lint om zijn hoofd draait, geïnspireerd van 50 Shades of Grey, is daar volgens mij niet heel geschikt voor, maar als het moment daar is, doet het publiek toch nog een overtuigende poging.

https://instagram.com/p/zimw1zA38

Vooral erg leuk

Helaas komt de band niet terug voor een extra toegift – de muziek gaat snel aan – maar hoewel juist aan het eind van het concert  de epische kant naar voren komt, beklijft na afloop vooral het plezier. We hebben gelachen, gezongen en plezier gemaakt en daarmee was het een verrassend luchtige leuke avond. Toegegeven, er zijn meerdere fictieve karakters vermoord deze avond, maar uiteindelijk hebben we vooral ook gewoon mooie, leuke en vaak zelfs toegankelijke liedjes gehoord. Het was fijn, het smaakte naar meer. Missie geslaagd.