* = zeg nou zelf, een hilarische vondst ontsproten aan het brein van Stefan (Intro + Rhodos = In ‘t Rhodos)

De afgelopen twee weken bestonden uit uitgaan, ingaan, opgaan, afgaan en weggaan (en weer terugkomen). Maar ze waren vooral erg leuk. Ik ga niet proberen Kwark van Roggels Rhodosverslag te gaan overtreffen (hoewel me dat makkelijk zou lukken natuurlijk, ze noemen mij niet voor niets Stefan ‘De Schrijver’). Voor een verslag met structuur moet u bij eerstgenoemde zijn, voor een ongeorganiseerde zooi logs over de afgelopen twee weken (dus inclusief intro), gaan we hier los. Gisteren begonnen we op het terras van het Cultuurcafé, vandaag vinden we Stefan met MP3-speler met boxjes en mooi geel Nederlandse Taal en Cultuur-bord op het plein voor het Centraal Station in Nijmegen, met dreigende wolken boven hem…

18 augustus 2008

Introductie Station Maandag (foto gejat van Eva-Marijns hyve)
Introductie Station Maandag (foto gejat van Eva-Marijns hyve)

Het regent nog niet, als de mentoren (en een paar kinderen) zich om half 12 verzamelen op het station. De ervaring leert dat het fijner is om te overleggen als de kinderen nog slapen of zichzelf al amuseren, maar de ervaring leert ook dat dat niet altijd even goed mogelijk is. In plaats van een strak georganiseerde introductie dus, komt het er vaak ook op neer dat het een beetje go with the flow is. Onder het motto: “We hebben een programma en we zien wel waar het schip strandt.” We waren genoodzaakt om het programma enigszins om te gooien, het Kronenburgerpark was in verband met de op handen zijnde regen geen goede locatie voor de kennismakingsspelletjes. Na veel geregel gebruikte Stefan uiteindelijk zijn connecties om binnen bij de Stretto spelletjes te doen. Het was niet ideaal (de muziek stond hard, het was er donker), maar het was gezellig en daarna konden we mooi buiten onder een afdak lunchen. Daar kwam ook Dhr. Muyres heen, die ons vervolgens door de stad loodste en ons verblijdde met een lange reeks anekdotes en historische feiten. Hij deed het stukken beter dan ik vorig jaar, alleen kwam de introductiemarkt daarna een beetje in het gedrang. Het was namelijk al vijf uur voordat we daar waren en rond zessen was deze alweer afgelopen. Dat uurtje stond ik bij het Algemeen Nijmeegs Studentenblad (ANS) en ik wist enkele kinderen over te halen zich aan te melden als schrijver. Hopelijk komen ze nu ook echt bij het blad.

Intro @ Billabong (foto gejat van Marie-Claire)
Intro @ Billabong (foto gejat van Marie-Claires hyve)

Die avond gingen we eten bij de Billabong. Jawel daar kun je eten. Maar het was niet om over naar huis te schrijven. De friet was knoeperhard, de vis moest worden gesneden en de kip was niet bijzonder lekker. Oh ja, de groente was nog meer pulp dan in de Refter. Een beetje zonde. Het was gezellig, dat wel, maar verder raad ik de Billabong als eetgelegenheid niet aan. Het toetje, dat we op Plein ’44 gingen scoren, moest ik skippen, want inmiddels moest ik mijn rol als A-feestorganisator spelen. Dat bleek extra ingewikkeld. Dit keer werkten we met twee ingangen (Van Buren + Boogie) en dat betekende twee keer zoveel mensen bij de deur en twee kassa’s. Dat vereiste wat reorganisatie, maar uiteindelijk kwamen we een heel eind. Ook waren er wat problemen met de band (de piano kon niet op het podium en aan de zijkant was het geluid niet goed door te schakelen naar de café’s. Na één set kwam de band dan ook helaas niet meer terug en vulde de DJ de tijd op. De loterij was echter wel weer een groot succes en uiteindelijk gingen er weer twee dinerbonnen, twee bierbonnen en een heuse Beertender met gratis fust naar nieuwe eerstejaars. Hopelijk genoeg reden om volgende keer weer te komen met nieuwe vrienden en studiegenoten…

A-feest Introductie (foto gejat van Marie-Claires hyve)
A-feest Introductie (foto gejat van Marie-Claires hyve)

Het liep letterlijk storm qua bezoekers, met zowel Van Buren als de Boogiewoogie vrijwel geheel gevuld en in plaats van tot drie uur met de verkoop door te gaan, besloten we om twee uur te stoppen, ook omdat de band niet meer speelde. Daardoor kon ik ook nog even gaan feesten met mijn mentorkinderen, die ik sinds het begin van het A-feest nauwelijks had gezien. Het was leuk, het was heet en het was gaaf, maar om half vier wilde ik toch echt naar bed. De volgende dag was het immers sportdag. En dat is traditiegetrouw een zware dag…

19 augustus 2008

Absurd vroeg, zo rond kwart over elf, stond ik daar voor het Gymnasion. En dan probeerden ze mij, de zelfverklaarde voorzitter ervan te overtuigen dat we een half uur van tevoren al hadden afgesproken. Dat is niet hoe wij rollen! In ieder geval gaan Arnoud en ik ons inschrijven voor de sportdag. Drie teams, Nederland 1, 2 en 3. Ikzelf ontfermde mij over Nederland 3. Zoals gewoonlijk bestaan de teams niet louter uit sportieve helden, maar toch namen we ons, als Nederland 3, voor in ieder geval Nederland 1 en 2 te verslaan. Maar eerst moesten we BOM’men, als warming up. Helaas lukte het me niet in dat kwartier een sixpack te trainen voor de vakantie. Helaas.

Introductie: Sportdag 2008 (foto gejat van Eva-Marijns hyve)
Introductie: Sportdag 2008 (foto gejat van Eva-Marijns hyve)

Het eerste echte onderdeel van de sportdag was ‘dansen.’ Iedereen die mij al langer kent, weet dat ik vroeger jeugdkampioen stijldans was, maar dat ik al die kennis en vaardigheid ben verloren doordat aliens mij opstraalden en die informatie ‘leenden’. Ergens in dit universum is dus een planeet die heel goed kan stijldansen. Maar goed, dankzij een voortreffelijke danspartner (Noor) en het feit dat we de salsa vorig jaar ook al moesten leren, ging het aan het einde van de twintig minuten zelfs best aardig. Ons groepje kon blijkbaar stiekem heel goed dansen. Of we deden in ieder geval alsof.

Daarna volgde het eerste onderdeel waar we punten konden verdienen. We begonnen goed op het hockeyveld, maar konden uiteindelijk een 4-1 nederlaag niet voorkomen. Ook het fietsen ging niet bijzonder goed (ondanks toppers als Ruud, die de achterstand tot slechts een paar meter wisten terug te brengen) en bij Unihockey waren we net bezig met een killing spree, toen de tijd om was. Bij voetbal wisten we een tijd de nul te houden, maar ook daar was er geen houden aan (al ben ik er vrij zeker van dat de 4 tegengoals op het blaadje niet allemaal daadwerkelijk werden gescoord, ik kwam zelf tot 3). Bij splashtennis wisten we dan onze eerste echte punten te scoren (en – altijd lachen – raakte iedereen doorweekt door de emmers water voor andere doeleinden te gebruiken – moehahahahaha). Jammer was dat we vervolgens binnen moesten opdrogen – bij badminton. Dat was leuker geweest als we droge kleren aan hadden gehad. Ten slotte mochten we nog een flinke portie kickfitten. Ik sla als een vrouw (gewaagde opmerking, ik weet het), dus het was niet aan mij besteed, maar lachen was het zeker om met bokshandschoenen op de foto te gaan.

Introductie Refteren (foto gejat van, jawel, Eva-Marijns hyve)
Introductie Refteren (foto gejat van, jawel, Eva-Marijns hyve)

We besloten dat we niet genoeg punten had gescoord om te winnen en na een korte douche- en omkleedpauze verzamelden we voor de haute cuisine in de Refter. Het eten was aanmerkelijk beter dan de dag ervoor. We leverden iets in wat betreft entourage, maar het eten maakte het meer dan goed. Ik heb nooit echt problemen met het Reftereten, als je ten minste een beetje weet wat de nono‘s zijn. En dat pretendeer ik na vier jaar wel te weten.

Na het eten was het tijd voor een korte pauze. In deze pauze pakte ik weer een deel van mijn tas in, maar ik merkte zelf dat dat niet extreem flex ging… Je kunt beter gewoon in één keer alles doen. Dus organiseerde ik ook maar weer wat dingen voor het diner roulé van de volgende dag. Die avond gingen we stappen, naar het Vijfverenigingenfeest. Eerst wilden we een terrasje pikken bij Lux, maar die hadden het terras net opgeruimd (losers). Via een café waarvan ik de naam ben vergeten (maar het was op de Grote Markt en zeker niet de Camelot), kwamen we uiteindelijk terecht in El Sombrero. Het was er warm en druk (en we zaten niet naast een lege kruk) en onze kindjes vielen één voor één af, totdat ik zelf ook afviel (net als Marie-Claire). Een selecte groep die-hards bleef over… Respect.

Volgende keer in In ‘t Rhodos: Stefan opent de opleidingsdag, houdt een emotionele speech, deelt nog een paar laatste waarschuwingen uit en gaat de hele nacht door… Op Schiphol…

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 1 Comment

1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.