Al op jonge leeftijd wist Stefan aka ‘David Bowlie’ (naar zijn favoriete zanger) de zware ballen onder controle te houden en met precisie richting de kegels aan het einde van de baan te zwaaien. Opvallend waren zijn techniek, verrassend verfijnd voor de vijf jaren die Stefan nog jong was, en het duidelijke plezier waarmee Stefan de sport beoefende. Op zijn achtste werd hij voor het eerst Nederlands jeugdkampioen. Hoewel de competitie zeker niet licht was, vertelde Stefan, inmiddels 12 jaar, na zijn vierde landstitel bij de junioren in een interview met De Kegel, het landelijke bowl- en kegelmagazine, dat hij bowlen zag als een bijna uitgestorven sport: ‘De concurrentie viel me erg tegen dit jaar. Ik heb het idee dat iedereen steeds slechter wordt. Bowlen is een sport zonder toekomst.’

Zoals we allemaal weten, kwam het hem duur te staan. Hij werd voor verbannen uit de jeugdcompetitie en mocht tien jaar lang niet deelnemen aan de hoofdklasse of andersoortige wedstrijden. In de praktijk werd het bowlen voor Stefan onmogelijk. Veel baaneigenaren vonden hem arrogant en weigerden hem toegang. Over deze tijd zegt hij: ‘Ik was amper twaalf jaren oud en ik mocht mijn favoriete sport niet meer beoefenen. Ik sluit niet uit dat de Koninklijke Nederlandse Bowl- en Kegel Bond (KNBKB) druk heeft uitgeoefend op de amateurverenigingen. Natuurlijk had ik al die dingen niet moeten zeggen, maar ik was een kind, ze hadden me net stiekem mijn eerste Sneeuwwitje gevoerd. De gevolgen waren desastreus: ik was net 12 en ineens kon ik mijn passie niet meer uitoefenen.’

Tien jaar lang hoorden we niets van David Bowlie, tot gisteravond. De tien jaren verstreken, verscheen Stefan op baan negen van zijn Nijmeegse thuisbaan waar hij precies tien jaar ervoor voor het laatst kampioen werd. Stefan: ‘de tien jaren zijn verstreken en na met KNBKB te hebben gepraat, kan ik weer uit de gutter komen en strikes gaan gooien.’ Stefan speelde twee rondes, met vrienden. Na een matige eerste partij, waarschijnlijk te wijten aan de tien jaar onthouding, speelde Stefan een erg sterke tweede ronde. Hoewel hij slechts één strike en één spare gooide, gooide hij maar liefst zes keer 9 kegels om. Daarmee kwam hij als beste uit de bus van baan 9.

Ronde 1: 5 – 6 – 7 – 9 – 9 – 9 – X – / – 4 – 7
Ronde 2: 9 – 9 – X – 9 – 7 – 9 – 8 – 9 – / – 9

Jan van Zoetelaren, oud Nederlands kampioen en bowlcommentator zei het volgende over de opmerkelijke comeback: ‘De David Bowlie is weer terug hoor! Het eerste potje was nog wat onwennig, maar er zaten geen echte blunders tussen. In de tweede ronde zag je zelfs af en toe de kenmerkende stijl uit zijn jonge jaren terugkeren. Ik had niet verwacht dat hij meteen zo goed zou spelen.’

Stefan zelf houdt stug vol niet te hebben geoefend: ‘Het eerste jaar kriebelde het regelmatig, maar daarna vond ik een andere hobby om mijn energie in kwijt te kunnen.’ Stefan werd de jongste beatpoet van Nederland. ‘Op dit moment werk ik aan een cd met gedichten over bowlen. Hij moet begin 2009 uitkomen onder de titel “Sparing Strikes”. Het is ook een eerbetoon aan mijn muzikale held, maar het gaat vooral over het bowlen. De cd komt ziet eruit als een bowlingbal, natuurlijk. Ik ben er zelf heel enthousiast over.’

Al deze projecten staan een definitieve comeback in het professionele circuit in de weg. ‘Het zou voor mij uitermate lucratief zijn om nu weer te gaan bowlen’, zegt Stefan. ‘Maar ik ben eerst met andere projecten bezig. De afgelopen tien jaar heb ik gerealiseerd dat geld niet alles is. Het gaat om plezier in het leven. Op dit moment verkrijg ik dat plezier door zoveel mogelijk verschillende dingen te doen. Tien jaar geleden had ik het niet over mijn lippen kunnen krijgen, maar ik wil meer doen dan alleen bowlen. Ik heb een leuk leven nu.’ De huidige bowlingtop kan dus nog even rustig ademhalen. ‘Maar in september 2009 sta ik aan de start, met nieuwe schoenen. “New Killer Star” staat erop. Dat leek me wel toepasselijk.’

Uit: “De Kegel Nieuwsbrief (speciale editie)” (26-09-2008)

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.