Morgenmiddag is het tijd voor mijn afstudeerceremonie. Daar word ik geacht zo’n vijf minuten te spreken. Helaas is mij ter ore gekomen dat niet iedereen die ik ken daarbij zal zijn. Voor die mensen staat hieronder niet mijn afstudeerspeech. De echte speech hoort u morgen om half 2 in de zaal met de mooie portretten ergens op het terrein van de Radboud Universiteit te Nijmegen. U bent hierbij van harte uitgenodigd.

Geachte familie, vrienden en aanwezigen,

De afgelopen vierenhalf jaar heb ik veel gedaan. Om zomaar wat dingen te noemen: ik heb de studievereniging naar de éénentwintigste eeuw geholpen met een website, ik heb twee jaar lang het leukste feest van Nijmegen georganiseerd (het A-feest), ik ben naar activiteiten gegaan waar anders misschien niemand naartoe was gegaan, ik heb een jaar lang mijn mening gegeven over mijn studie en ik heb gewerkt voor een hoogleraar Taalkunde. Jawel. Taalkunde. Ik heb boekenkasten verplaatst, stencils gekopieerd en een syllabus gemaakt. Ik heb meerdere Engelse bands talloze keren genamedropt in conversaties, wat in ieder geval twee nieuwe fans heeft opgeleverd. Ik verwacht dan ook dat deze bands bij het uitbrengen van hun volgende album gaan doorbreken. Ik heb talloze malen andere mensen uit de brand geholpen bij computerproblemen. Ik heb beamers aangesloten, opgeruimd en FN+F5’t. Ik ben een luisterend oor geweest. Ik heb geaccepteerd dat sommige mensen dat vanzelfsprekend vinden en dat sommige mensen er oprecht blij mee zijn. Ik heb twee keer tien dagen (oké, tien en vijf) van mijn leven opgeofferd om nieuwe studenten in te burgeren in het Nijmeege studentenleven. Ik heb talloze mensen vermaakt op mijn weblog. En ik heb Nederlands gestudeerd. Vooral ook dat laatste.

Maar kon er een “dankjewel” vanaf? NEE!

Oké soms.

Maar, niet altijd.

Daarom zou ik hier, in plaats van mensen te bedanken voor hun eventuele bijdrage of ondersteuning bij mijn studieproces, graag bedankt willen worden. Wellicht heb ik nog nooit persoonlijk met u gesproken. Maar het feit dat u hier vandaag zit, toont aan dat er al dan niet direct een link is met iemand die hier vandaag ook aanwezig is en waarschijnlijk direct of indirect van mijn inzet heeft geprofiteerd. En daardoor profiteert u zelf ook van mijn hulp. Het zou te ver voeren om iedereen naar voren te roepen om mijn hand te schudden met een persoonlijke boodschap (daarvoor is overigens genoeg tijd na afloop van deze ceremonie, we kunnen pas over vier uur naar het restaurant, dus houdt u vooral niet in en trek een nummertje bij de uitgang van deze zaal). Nu wil ik u graag vragen om, nadat ik tot drie heb geteld, een gemeenschappelijk welgemeend ‘dankjewel Stefan’ te zeggen. Daarmee zou u mij een enorm plezier doen en uzelf ook (immers: wie goed doet, goed ontmoet). Dus. Bent u er klaar voor? Dan spreek ik nu graag de volgende woorden:

Eén… Twee… Drie:

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 6 Comments

6
  1. Haha, lachen man. Heb je dit echt zo voorgelezen? Jammer dat ik daar niet van heb kunnen genieten. Alsnog mijn felicitaties; ben je mij uiteindelijk toch nog voor geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.