senseo_redAl een tijdje maak ik me zorgen. Bij ons in huis staat namelijk een Senseo-apparaat, volgens mij voor algemeen gebruik. Als het apparaat niet voor algemeen gebruik is, dan is de bewoner van wie het apparaat was hem duidelijk vergeten toen hij / zij dit huis verliet. Enfin, het apparaat staat er nog en wordt door verschillende huisgenoten gebruikt, maar ik denk dat ik de koffiemachine het meest gebruik. Een dik half jaar geleden heb ik het apparaat maar eens ontkalkt, onder het motto “dan zal ik het apparaat ook maar onderhouden” en ik had het idee dat dit had geholpen. Recentelijk zijn er echter twee ontwikkelingen waar ik me zorgen over maak:

  1. Het apparaat maakt zoveel lawaai, dat ik me afvraag of mijn huisgenoten er niet wakker van worden als ik half 7 in de ochtend een kopje koffie zet.
  2. De schuimlaag is verdwenen.

Dat lawaai, daar kan ik wel mee leven. Maar weet je hoe zielig een kopje Senseo eruit ziet als de schuimlaag is verdwenen? Heel zielig. Eerst dacht ik dat het aan mijn koffiemerk lag, maar dat is niet het geval. Dus moet het aan het apparaat liggen. Maar aan welk onderdeel? Kan het schuimlaagaanmaakdeel kapot zijn? Ik heb geen idee.

Dit zou natuurlijk het perfecte moment zijn om naar een nieuwe, hippe koffiemachine over te stappen, maar daar heb ik nu eenmaal geen geld voor. Dit apparaat staat er gratuit en de koffie mag dan niet bijzonder goedkoop zijn, het is in ieder geval goedkoper dan een duur apparaat dat er enorm fancy uitziet. Nee, ik zie niet veel handige studentenkoffiemachines. Studentenkoffiemachines zijn mijns inziens makkelijk te onderhouden systemen die vrij eenvoudig kleine hoeveelheden koffie kunnen zetten (één of twéé kopjes koffie). En dat alles voor een studentenprijs. Een utopie, lijkt me. Dan is de Senseo waarschijnlijk de beste oplossing. Maar dan wel koffie mét schuimlaag, graag.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 4 Comments

4
  1. Haha, moet je maar niet van die goedkope koffiepads kopen, Meeuw! Snel overstappen op Nespresso, zou ik zeggen. Vijf keer zo duur, maar zeker twee keer zo lekker!

  2. Misschien is het water niet meer heet genoeg? Verwarmingselementen gaan vaak als eerste kapot en dan schuimt het denk ik significant minder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.