Het wordt tijd om een lans te breken voor mijn favoriete band.

Zo begon ik mijn recensie van het vorige Turin Brakes album, Dark on Fire, in 2007. En eigenlijk zijn de tijden nauwelijks veranderd. Turin Brakes is nog steeds enorm ondergewaardeerd in de ogen van de massa. Toch zijn de commentaren niet van de lucht. Zowel het toonaangevende Mojo als Q Magazine belonen het album met 4 uit 5 sterren. Maar het grote publiek is ver te zoeken, de eerste single op het nieuwe label was volgens de playlistsamenstellers van de BBC unsuitable om op de radiozenders te draaien (overigens dachten enkele Britse commerciële zenders daar weer anders over) en ook het aantal promotionele activiteiten is qua formaat van een blitzkrieg naar een optreden per week teruggebracht. Daar had de band bij een grote platenmaatschappij als EMI minder last van. Het kleinere Cooking Vinyl (onder andere The Prodigy) neemt de honeurs nu waar. En zij stoppen het geld niet in bezoekjes aan radiozenders die de heren bijna nooit draaien, maar in de tour die in maart begint en in april Nederland viermaal zal aandoen. Dat zijn we niet meer gewend in Nederland…

Outbursts heet de nieuwste plaat van mijn favoriete band en als je bij de vorige plaat bent ingestapt, dan zal het wederom even slikken zijn. De akoestische gitaren zijn weer onder het stof vandaag gekomen en de liedjes zijn wat minder direct en simpel. Nee, het is geen progrock, maar we vinden wel aanzienlijk meer mineurakkoorden en ‘onverwachte’ melodieën op de cd. Twaalf nummers staan erop. Zelfs ik werd verrast door enkele nummers (Apocolyps, The Invitation, Radio Silence en Outbursts). Dat wil wat zeggen, lijkt me… Niet alle nummers zijn even briljant, eerlijk is eerlijk (zo klinkt Will Power als een trage versie van With or Without You van U2), maar uiteindelijk staan er meer leuke dan stomme nummers op het album.

De liedjes zijn ditmaal (weer) door de heren zelf geproduceerd. Voor Dark on Fire werd Ethan Johns in de arm genomen en de verschillen duidelijk hoorbaar. Dark on Fire klonk bijna als een live cd zonder publiek, terwijl op Outbursts er diverse lagen over elkaar heen zijn opgenomen. Soms schrikt dat in eerste instantie af (zoals bij Paper Heart), maar soms werkt het juist perfect (The Invitation). Daar staat tegenover dat Never Stops, Embryos en Outbursts juist bewust klein zijn gehouden qua productie.

Dat maakt Outbursts tot een evenwichtige, goede cd, die ik iedereen zou willen aanraden.  Verwacht geen singles of hits, maar wel een dozijn aan prima liedjes. Als je niet van Turin Brakes en soortgenoten houdt, gaat dit album daar geen verandering in brengen. Maar als de akoestische gitaar jou op zich wel bevalt, dan raad ik je deze cd zeker aan. En met mij nu.nl, als je daar gevoeliger voor bent.

vier uit vijf

Midden april treedt Turin Brakes op in De Kelder in Amersfoort (11 april), Paradiso in Amsterdam (13 april), Paard van Troje in Den Haag (17 april) en Doornroosje in Nijmegen (18 april). De kaartverkoop is al begonnen.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 2 Comments

2
  1. De Revu gaf slechts één schamel sterretje. Nou hecht ik niet zoveel waarde aan de Revu – ik lees het blaadje in de pauze op mijn werk, omdat de kantine slechts een abonnement heeft op de Revu en de Margriet – en één ster is ook wel wat overdreven, maar toch, ook ik ben niet echt onder de indruk. Misschien een kwestie van nog een paar keer luisteren, maar toch – heb je niet een beetje last van een Turin Brakes-tunnelvisie? 😉 drie sterren, hooguit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

E.

Emigreren naar Cambridge

Enigszins verbaasd grapte één van de bandleden van mijn favoriete band: over het feit dat ik dit concert had bezocht: “En toen besloot je maar naar Cambridge te komen?”

Natuurlijk is Cambridge geen Londen, of andere wereldstad, maar ik heb letterlijk Engelse gehuchten bezocht onder de rook van Londen om mijn favoriete band te zien. Van die gehuchten met een supermarkt, een pub en een pinautomaat en verder niks behalve het desbetreffende poppodium. Zit ik daar dan een dag of twee met verder niet veel op het programma. Nee, dan Cambridge, dat is in ieder geval nog een toffe studentenstad met een bak historische monumenten waar je van gaat watertanden.

Plus het was een verademing na een hectische paar maanden met een nieuwe baan, veel persoonlijke plannen en ontwikkelingen – leuk en minder leuk. Ik was wel toe aan een vakantie en dus kwam een trip naar mijn favoriete wereldstad – Londen dus – als geroepen.

In het kader van “Stefan gaat groen” gingen we bovendien voor het eerst naar Londen met de trein. Alvast wat tips voor reizen met de Eurostar:

  • Het is op veel manieren ideaal, alleen als je daarvoor en daarna nog met andere treinen moet reizen, kost het wel veel tijd (je moet immers minimaal een half uur van tevoren door de poortjes zijn in Brussel/Amsterdam/Londen etc.
  • Boek op tijd, anders is het heel duur.
  • Als je moet wachten op de trein in Londen en je hebt genoeg tijd, ga dan even langs bij de British Library in Londen. Is awesome, en om de hoek bij station St. Pancras International. Gratis tip.

Ik vond het reizen zeker niet vervelender dan vliegen, maar met name met de terugreis zijn we een dag bezig geweest (van 10 uur ‘s morgens tot 8 uur ‘s avonds). Dat voelt dan toch zonde van de tijd. Maar met vliegen kun je zomaar ook zes, zeven uur kwijt zijn. Zeker als je nog wat vertraging oploopt tussen Londen Gatwick en Amsterdam, wat me meer dan eens is gebeurd.

Londen was weer Londen: druk, hectisch, maar ook levendig en altijd bijzonder. Dit keer struinden we door het Natural History Museum (heel vet) en een stukje Tate Modern (heel verantwoord) en bezochten we Camden. Het Natural History-museum had ik al eens bezocht, op de middelbare school, maar een terugkeer zat er daarna steeds net niet in. Dus nu zijn we er de trip maar mee begonnen. En leuk was het. Naast de indrukwekkende vaste collectie was er ook een toffe installatie genaamd ‘Museum of the Moon’, waar NASA-foto’s van de maan werden getoond op een gigantische bol in een donkere kamer met een surround sound ervaring (en gillende kinderen). Je schijnt er ook aan yoga te kunnen doen (als die kinderen er niet zijn).

We zaten in het ietwat ruige Harlesden, in een appartement wat kleiner leek dan mijn eerste studentenkamer. Daar vonden we een winkel met goedkope kruiden – dus die hebben we massaal geïmporteerd naar Nederland. Verder zijn we weinig in Harlesden geweest, behalve ‘s avonds laat en ‘s morgens vroeg. Dat was ook genoeg. Toen we aankwamen de eerste avond bleken we niet de goede code van het kluisje met de sleutel te hebben gekregen. Na anderhalf uur bellen – en te zijn vertrokken naar een ander hotel in de buurt in de hoop daar een kamer te kunnen krijgen – lukte het uiteindelijk toch nog om binnen te komen. Eindelijk belde iemand van de klantenservice me terug en na enkele pogingen “is het dan niet 8 1 3 1?” kregen we eindelijk de juiste code.

Ondanks de ruige wijk beleefde ik mijn spannendste momenten in Regent Park. Want dat je er aan de ene kant, die van London Zoo, in kan wandelen ‘s avonds, betekent nog niet dat je er aan de andere kant (Baker Street) uit kan zonder over een hek te moeten klimmen. Het kostte een paar pogingen en geestelijke en lichamelijke ondersteuning, maar ik overwon mijn hoogtevrees en bespaarde aardig wat tijd – dat park is best groot ineens als je in het donker op weg bent naar een metrostation.

Maar Cambridge, daar ben ik dus een beetje verliefd op geworden. Het centrum is zo opgebouwd dat je (onbewust) de hele tijd rondjes loopt. En ja, er komen aardig wat toeristen op al die oude universiteitsgebouwen en kerken af. En ja, er fietsen bijna net zo veel studenten als in de gemiddelde Nederlandse studentenstad, maar dan met helm op hipsterfietsen en in van die dure Engelse Peaky Blinders-jassen. Maar er zijn meer winkels om jezelf uren in te verliezen – om te beginnen een ontzettend grote Waterstones boekhandel die zich kan meten met die in Londen, en een verrassend groot geologisch museum met dinosaurussen, oude stenen en fossielen en soms gratis rondleidingen. Cambridge is ruimtelijk opgezet, met mooie grasparken en een rivier om aan te liggen in de zomer, of te sporten als je dat graag wil.

Het helpt als je met leuke vrienden bent, natuurlijk, en als het weer een beetje meezit. Tussen de stevige buien door, waren de grasvelden groen en de Botanische tuinen uitermate gezellig. In de regen kun je gewoon de kassen in daar, wat we dan ook hebben gedaan. Het was er al met al zo fijn, dat we spontaan gingen dromen over emigreren naar zo’n fijne Engelse stad. Dromen mag altijd toch?

En laten we het concert niet vergeten, ook dat was weer fijn. Mijn favoriete band speelde een akoestische set, voor het eerst in een jaartje of veertien, en een paar pareltjes uit het archief die ze al heel lang niet meer hebben gespeeld. Het was zo mooi dat het onmogelijk werd om je blijvend te ergeren aan het stelletje dat vooral bezig was met het maken van selfies met flits en kleffen. Na mijn moordneigingen te hebben onderdrukt, werd het toen toch weer een epische avond.

We sloten de vakantie af in een Britse pub, met Britse pub food en lager. Sinds een paar maanden ben ik vegetariër, en ik heb goed gegeten deze vakantie, maar nog niet in een Britse pub. Dus was het heel erg fijn om de vakantie af te sluiten in The Cambridge Brew House, waar de vega sharing platter een aanrader is. Dat was wat deze herfstvakantie nog miste: een avondje in de kroeg.

Het leven was goed daar. Dat dat duidelijk is. En we kunnen weer verder hier, wetende waar we het allemaal voor doen. En dromend van zo’n oud Engels huisje in Cambridge en nog veel meer avonden in de kroeg.

Aanraders in Londen (lekker toeristisch)

Aanraders in Cambridge (oud en goud)