Wel cool:

  • Het niveau van Chuck was dit huidige seizoen enigszins gedaald (grootste lichtpunt is de gastrol van Timothy Dalton), maar ik vind het toch wel mooi dat de serie is vernieuwd voor een vijfde en laatste seizoen. Dertien afleveringen, precies genoeg voor een mooi mainstream verhaal om de bij vlagen steengoede serie tot een mooi einde te brengen. Niet de beste serie ooit gemaakt, maar wel een serie die de mix van komedie, drama, nerdheid en romance helemaal goed heeft. Ook al lijdt het verhaal daar enigszins onder.
  • Deze man, Jonathan Coulton, verdiende 500.000 dollar met zijn muziek op internet zonder tussenkomst van platenlabels. Respect.
  • Ajax is kampioen van de Eredivisie. Terechte winnaar van het seizoen? Je zou zeggen Twente, maar die hebben ook te veel punten laten liggen. De kampioenswedstrijd heeft Ajax in ieder geval terecht gewonnen.
  • PSV geen Champions League. Toch mooi. Liever Twente.
  • FC Oss (of zal ik maar gewoon van TOP spreken?) terug naar de Eerste Divisie. Zelf zou ik nog geen drie spelers van de club kunnen noemen, maar voor Zoggel is het mooi – denk ik – als ze alle zaakjes rond krijgen.
  • Ik switch binnenkort van een Windows-blad naar een Apple-blad. Je zou kunnen zeggen dat dat is omdat ik nu definitief een Apple Fanboy ben, maar ik doe het vooral omdat ik dan in ieder geval kan gaan bloggen in naam van het blad en aan andere leuke activiteiten mee kan werken. Zelfde baas, ander blad dus.
  • Gratis nieuwe muziek is er van Fionn Regan… Blijkt die man in augustus met een nieuw album te komen. Vond zijn tweede album wat tegen vallen.
  • De nieuwe Bon Iver mag er ook wezen. Single ‘Calgary’ hierrrr.
  • Haha. Haha. Ha. Wel leuk.

 

Niet cool:

  • De motjes op mijn kamer. Ik heb er al een stuk of honderd doodgeslagen sinds ik ben verhuisd. Ze doen niks, behalve irritant rondvliegen. Ze zitten met name in de keuken.
  • Toch een beetje vaste prik: in het weekend de ‘Zeven Dagen Lang’ van Zoggel uitchecken. De upgrade van Blogger verliep echter niet geheel vlekkeloos. Met als gevolg dat er geen Zeven was dit weekend.
  • De make-up van Ane Brun in de promotieshots van haar nieuwe album en single. De afgelopen weken liep er een countdown op haar website. De grote foto van haar hoofd is een stijlbreuk met de vorige cover-art, die soms kleurrijk, maar altijd met lange sluitertijd werd gefotografeerd. Ik hou niet van wit opgemaakte wimpers… En waar op die grote promotionele foto nog wel enige “schoonheid” te ontdekken is, is de singlecover afgrijselijk. Met name vanwege het lelijke behang. Bah, bah bah. Het bijbehorende liedje is nogal anders, maar na een paar keer luisteren wel te pruimen. Hopelijk niet het hoogtepunt van het nieuwe album… “It all starts with one…” It all starts with one good song ja. En nu weer normaal graag.
  • Het nieuws op Kink Classics komt tegenwoordig 12 minuten voor het hele uur… Krijgen we dan het nieuws 48 minuten te laat of 12 minuten te vroeg?
Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.