Bijna zou ik willen schrijven dat ik weer een hectische week achter de rug heb. Maar eerlijk is eerlijk: de laatste tijd heb ik wel meer hectische weken achter de rug en die voelden veel hectischer. Alleen het begin van de week werkte stressverhogend en de dagen erna probeerde ik zo normaal mogelijk te leven. Terwijl er weinig normaals aan de week was. Dat kwam ook door maandag.

Na een heerlijk weekend in het noorden van het land, voerde de maandag me eerst langs het CBR, waar mijn Rijles Kronieken nog niet afgelopen bleken te zijn. Nee, maar we gaan snel nog een keer op. Want de rit was verder niet heel slecht, maar de manier waarop ik in de auto zat (druk, druk, snel, snel) was dat wel. Qua vaardigheden valt er echter weinig meer te leren.

Druk was het ook, want maandag 31 oktober zou zo maar een dag kunnen zijn waarop ik niet alleen een rijbewijs haalde, maar ook een nieuwe baan zou accepteren. Van dat eerste kwam het niet, maar ik besloot vervolgens wél om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Een nieuw bedrijf (communicatiebureau), een nieuwe taak (producer / journalist) en een nieuwe omgeving (Ede). Ben ik er klaar voor? Geen idee. Ben je ooit ergens gegarandeerd klaar voor? Ik ben toe aan een nieuwe inspirerende omgeving met een enthousiast team en leuk werk (vooral online!) – niets ten nadele van mijn huidige/vorige werkgever en team (ik heb het er ook nu nog erg naar mijn zin). Ik ben alleen van mening dat je kansen waarvan je kunt leren moet grijpen. Dus dat doe ik nu. Ik weet al best veel over de dingen waarvoor ik ben aangenomen, maar nu kan ik me er helemaal in onderdompelen, schaamteloos en helemaal. Ik kan niet wachten om daar aan de slag te gaan, al neem ik met pijn in mijn hart afscheid van de leuke collega’s die ik achterlaat met een nieuwe collega die vast niet alleen het vak weer moet gaan leren, maar ook aanzienlijk minder Stefan zal zijn dan ikzelf. Ik hoop dat ze dat een nadeel vinden.

De rest van de week was ik combinatie van inspiratie en ontspanning, variërend van voetbal kijken tot social media bijeenkomsten en natuurlijk gewoon werken. Het voelt nog niet alsof ik wegga. Maar dat zit er nu echt aan te komen. Het wordt een mooie, drukke en leuke decembermaand!

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.