Dit zou hem moeten zijn, de iPhone 5 – of zoals ‘ie waarschijnlijk gaat heten “de nieuwe iPhone”. Apple lijkt namelijk met de introductie van “de nieuwe iPad” de nummertjes te laten voor wat ze zijn. “iPhone 17” klinkt natuurlijk ook minder indrukwekkend dan gewoon “iPhone”. “iPhone 5, 6, 7, 8…” klinkt namelijk op een gegeven moment als “de zoveelste incarnatie van hetzelfde apparaat” in plaats van het magische apparaat dat de telefoon volgens Apple moet zijn.  Alleen wijst de laatste geruchtenstroom erop dat de nieuwe iPhone inderdaad dat eerste is – de zoveelste incarnatie van hetzelfde apparaat. Op 12 september zou ‘ie worden gelanceerd. En dat wordt een enorme teleurstelling.

Nu zou ik als ex-Apple-redacteur beter moeten weten dan luisteren naar de geruchtenstroom. Die is namelijk constant en heeft het vaak bij het verkeerde eind. En er is een kleine kans dat Apple inderdaad weet te verrassen een een truc in de hoge hoed heeft zitten. Maar ik denk het niet.

Reden 1: iOS 6. De update van Apples mobiele besturingssysteem stuurt je iDevice volgens Apple in “entirely new directions”. Dat bedoelt Apple letterlijk. Als in: er zit een nieuw navigatiesysteem in, niet dat de iOS-software compleet is vernieuwd. Dat navigatiesysteem kan nauwelijks meer dan Google Maps kon. Ook de andere wijzigingen in iOS 6 zijn van evolutionaire aard – niet bijzonder spannend dus – en de paar uitzonderingen die wel interessant zijn, zijn vooral gericht op de Verenigde Staten. Daar hebben we in Nederland dus niets aan. De rest is te omschrijven als “stroomlijning en verbetering van de productiviteit.” Dat is mooi en in sommige gevallen broodnodig, maar niet magisch.

Reden 2: De strategie van Apple is er op dit moment zoveel mogelijk op gericht om iedereen met een iPhone of iPad in het ecosysteem vast te zetten. Dat is geen nieuws natuurlijk: iPhones en iPads werkten al goed samen met Macs en dankzij iCloud wordt die samenwerking alleen maar beter. Vroeger was er de noodzaak om te door te innoveren in iOS, maar nu staat er een goede basis waar mensen redelijk tevreden over zijn. Dus krijgt strategie voorrang boven (mobiele) innovatie. Dat resulteert in verbeteringen in iOS, geen verandering van spijs. En verandering van spijs doet eten, zegt men. Als je iedere dag een boterham met pindakaas eet, denk je op een gegeven moment ook: misschien is een boterham met stroop proberen… Maar stroop krijgen we van Apple (appelstroop, haha) niet… We kunnen alleen een aandelen- en weerwidget in het Berichtencentrum zien, geen custom made Facebook-widget bijvoorbeeld? En waarom kan het thuisscherm wel albumhoezen weergeven en snel toegang geven tot de camera, maar geen actueel nieuws of de laatste trending topics op Twitter – voor wie dat wil? Geen stroop dus. Alleen pindakaas.

Ik ben bang dat Apple zichzelf in de voet schiet als het niet blijft vernieuwen. Zolang Apple blijft innoveren en spannende (en leuke / handige) nieuwe functionaliteit blijft toevoegen aan iOS, zal de gemiddelde gebruiker het systeem niet zat worden. Apple heeft wel degelijk iets te vrezen van Android. Google is niet dom. Als Android straks ook nog eerder met nieuwe functionaliteit komt EN (!!) die GOED (!!) weet te integreren in het besturingssysteem, dan is het nog maar de vraag of de iPhone zo aantrekkelijk blijft voor niet zo die-hard Apple-fans… iDevices zitten al niet aan de onderkant van markt qua prijs en als toestel en OS er jaar na jaar (ongeveer) hetzelfde uit blijven zien, dan raken mensen verveeld en vinden ze het de meerprijs niet meer waard. Dan gaan ze gewoon op zoek naar een nieuw statussymbool. Zie de val van Blackberry. Dan wordt zo’n HTC One X / Google Nexus 7 / Samsung Galaxy S3 etc. ineens een stuk interessanter.

Eind dit jaar kan ik weer een nieuw abonnement en / of toestel nemen en ik merk dat ik af en toe verlekkerd kijk naar de HTC One X en de innovatie op het Android-platform. Toch is het nog maar de vraag of ik de overstap echt zal maken… Met mijn iMac, iCloud, iPhone en iPad (van het werk) zit ik inmiddels zo vastgeroest in Apples ecosysteem dat overstappen waarschijnlijk te veel moeite is. Precies waar Apple nu op mikt dus: Missie volbracht.

Ik zeg ook niet dat Apples tactiek nu niet werkt.

Alleen dat er een punt komt waarop ik die overstap WEL de moeite waard ga vinden.

En met mij velen.

Dus ik hoop dat Apple me dit najaar alsnog gaat verrassen. Wellicht tegen beter weten in.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.