Eindelijk maar eens begonnen in On The Road. Even geleden geleend van een vriend, maar het boek krijgt voorrang boven de stapel die er ook nog ligt. Ik vind het prima om muziek van deze tijd te luisteren, boeken van deze tijd te lezen en films en series van deze tijd te kijken. Klassieker of niet, er is genoeg in de moderne tijd te beleven. Ik zie niet de voordelen om ‘vooraan’ in de cultuur te beginnen. Bovendien: wat is vooraan eigenlijk?

Maar goed, ik ben natuurlijk wel nieuwsgierig naar de klassiekers. Dus ligt Great Expectations op de stapel en ben ik nu begonnen in On The Road. Bevalt goed, leest prima weg. Het schijnt dat ik de recent gemaakte film trouwens over kan slaan.

Over recente films gesproken… Gisteren naar Ruby Sparks geweest. Over een jonge schrijver die zijn writer’s block overwint door over zijn droommeisje (type knap, maar met vertederende problemen) te schrijven. Hij schrijft en schrijft totdat zijn droommeisje opeens in zijn kamer staat.

Dan krijgt de film een half uurtje iets van een romantische komedie, met onder andere een hilarische bijrol van ‘hippie’ Antonio Banderas (tweede plaats is in de categorie ‘Bijrol’ voor Steve Coogan, die een geweldige pretentieuze schrijver neerzet). En dan slaat de film ineens een aanzienlijk minder grappige en zelfs oncomfortabele weg in. Uiteindelijk resulteert het een en ander in een nogal conventioneel en daardoor wat teleurstellend einde, maar dat neemt niet weg dat de film vermakelijk en interessant was. Overigens geschreven door de actrice dat Ruby speelt. Dat maakt het ook weer interessant, want feitelijk rekent ze af met het type klunzige man met onrealistische verwachtingen. Behalve aan het einde dus.

Maar goed, naast de inderdaad ogenschijnlijk perfecte Ruby werd mijn aandacht getrokken door het huis van hoofdpersoon Calvin. Oké, hij schreef een bestseller op zijn negentiende en rijke ouders, maar nog steeds heeft hij een belachelijk mooi en groot huis (met zwembad) waar alleen hij en hondje Scotty in eerste instantie wonen. Ruimtelijk, wit, open, een gezellige keuken, HEEL VEEL boeken en een oude typemachine – die tegen het einde van de film wordt vervangen voor een moderne MacBook Pro. Een belachelijk groot huis dus. Totaal niet realistisch.

En al die boeken. Wanneer leest Calvin die in hemelsnaam? Ik doe weken – zo niet maanden – over een boek tegenwoordig. Of zou hij ze kunnen lezen omdat hij verder geen vrienden heeft?

 

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

L.

Leven in EK-tijd (6): 17 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

17 juni – 15:00 uur: Italië – Zweden 1-0 (1-0)

Met een schuin oog heb ik deze wedstrijd gekeken, terwijl ik heel veel andere dingen aan het doen was. Lang leek het erop alsof de Zweden een punt gingen overhouden aan dit duel, maar uiteindelijk scoorde de Italianen toch nog. Dat had ik ook voorspeld, dus alles klopt weer in de wereld.

17 juni – 18:00 uur: Tsjechië – Kroatië 2-2 (0-1)

Van deze wedstrijd zag ik de eerste helft en als ik eerlijk ben zag ik niet aankomen dat dit een gelijkspel zou worden. Hoe goed Petr Cech ook keepte, het was eenrichtingsverkeer voor Kroatië tijdens die helft. Daarna moest ik bijna weg, dus de rest van de wedstrijd heb ik niet gezien, noch het stilleggen, noch de manier waarop ze hun eerste kans op plaatsing voor de volgende ronde verspeelden. En mijn punten. Want nu heb ik er 0.

17 juni – 21:00 uur: Spanje – Turkije 3-0 (3-1)

Bijna goed deze wedstrijd, maar ik heb er weer eens niks van gezien. In plaats daarvan was ik naar X-Men: Apocalypse, een actiefilm die toch behoorlijk slecht is ontvangen bij de critici. En nee, de film zal de wereld niet veranderen, of het superheldengenre opnieuw uitvinden. En ik vind ‘m volgens mij ook niet zo goed als de vorige X-Men film. De eerste helft is veel opbouw en weinig plot. Maar hij is wel echt vermakelijk en het eindigt op een fijne, positieve manier zonder veel gedoe. En leuk om Sansa Stark eens bad ass awesome te zien zijn. Benieuwd of dat in Game Of Thrones nog eens gaat gebeuren.

Maar was Spanje – Turkije wat?