Je tikt wel eens een stukje, bent enigszins op de hoogte van wat Apple uitspookt, je hebt een blog en je krijgt de iPad mini mee naar huis. Ja, dan krijg je dus dit stukje.

Ze hadden de rode loper al uitgelegd bij de iCentre in Ede en rond een uurtje of elf, toen ik ging kijken of ik die mini voor de zaak kon kopen, bleek dat niet meer nodig. De goedkoopste modellen waren al weg – op enkele reserveringen na. Toen liep ik maar door naar de MediaMarkt, waar ze nog een bak vol met iPad mini’s hadden liggen, die ook nog eens zeven euro goedkoper waren. Dag lokale middenstand, hallo onsympathieke, schreeuwerige keten.

Nu gebruik ik normaal een originele, geleende iPad, en die is inmiddels al behoorlijk achterhaald. Met de nieuwere iPads heb ik genoeg ervaring, hoor, maar het is die “iPad 1” waar ik dagelijks mijn krantje op lees, mijn Wired-abonnement consumeer en… ja… verder eigenlijk niet zo veel. Af en toe iets opzoeken misschien. Ik speel er geen spelletjes op (voor zover ik dat doe, doe ik dat op mijn iPhone), het is voor mij puur een vervanger van papier en bij vlagen mijn laptop (als ik surf op internet of een mailtje aan het beantwoorden ben). Het komt dus best wel eens voor dat ik de iPad een dagje niet gebruik. Fancy dingen als piano spelen, tekenen en andere creabea dingen doe ik meestal maar één keer en daarna niet of nauwelijks meer. Af en toe wil ik er thuis nog wel eens iets terugkijken op Uitzending Gemist of YouTube, maar daar blijft het bij.

Voor de dingen die ik hierboven noem, is de iPad mini uitermate geschikt. Hij is best groot (ik moet nog best moeite doen om hem in mijn hand te houden), maar niet lomp. Hij heeft een mooi scherm, ook al is dit scherm niet zo mooi als het supermagischeretinaawesome scherm van zijn grotere broer. Lekker boeiend: het is niet zo dat je na vijf minuten gebruik denkt “nou, mooi dingetje maar jammer dat alles zo korrelig is”. Als je dat wel denkt, dan erger je je vast aan meer kleine dingen en dan word je heel gauw moe. De cursus “dingen in perspectief plaatsen voor beginners” is wellicht wat voor jou!

Maar ik dwaal af… Best geschikt dus om iets op te lezen, een filmpje op te kijken en te surfen. Dat kan de iPad mini allemaal snel en goed. De batterij houdt het meer dan tien uur achter elkaar vol. En het mooie is dat NIEMAND dat ding zo lang achter elkaar gaat gebruiken. Dus in de praktijk heb ik hem sinds vrijdagmorgen nog niet op hoeven te laden. En dat hoeft na maandag ook nog niet. Ander mooi ding is het feit dat het scherm niet reageert als je het scherm met een halve vinger aanraakt omdat je de tablet aan de zijkant vastpakt. Als je hem vast pakt, merk je hoe licht de mini is. En dat merk je best wel in het dagelijks gebruik. Alles is in perspectief te plaatsen, maar het fijnst zijn apparaten waarvan je vergeet dat het “apparaten” zijn en die je als gebruiksvoorwerpen als een pen of een kladblok ziet. Dat je niet aan je tas kunt voelen “oh, ik heb de iPad bij me” (en dan niet omdat het ding gejat is). Aan die eis voldoet de mini beter dan zijn grote broer.

Al met al, na een klein weekend: de iPad mini is een fijn apparaat. Zeker niet klein, zeker niet té klein, en zeker ook niet té groot. Een fijn formaat, met een fijn gewicht en vrijwel alle functionaliteit van de grote iPad voor een iets zachtere prijs. Als je een iPad wil, kun je dus gerust deze nemen. tenzij je een superawesomeamazingretina scherm wil. Of van mening bent dat size does matter. Ik zie echter niet in waarom in dit geval. Kan iemand anders even uitrekenen hoe lang ik de digitale nrc.next en Wired op de iPad (mini) van 322 euro moet lezen voordat ik slimmer bezig ben met de iPad (in ogenschouw nemend de papierbesparing, de moeite die ik moet doen het oud papier aan de straat te zetten, de milieuvriendelijkheid – al besef ik me dat de iPad met allemaal vage mineralen enzo vast niet bijzonder duurzaam is geproduceerd –  en wanneer digitale abonnementen plus de iPad goedkoper zijn dan een papieren abonnement)? Alvast dank. Voor mij blijft de iPad – mini of niet – een leuk hebbeding. Een heel leuk hebbeding. Dat wel.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.