cloud_atlas_0

Vrijdagavond ging ik met twee goede vrienden naar Cloud Atlas. De ambitieuze verfilming van het net zo ambitieuze boek van auteur – niet comedian – David Mitchell had kunnen eindigen als gedrocht dat verzandt in pretentieus gefilosofeer en oninteressante karakters. Had kunnen. Want de sterrencast doet zijn uiterste best om het publiek bijna drie uur te vermaken. Geen makkelijke opgave, met zes verschillende verhaallijnen en een veelvoud aan personages, maar het is gelukt – durf ik te stellen. Je moet er even voor gaan zitten, maar wie geduld toont gedurende de eerste twintig minuten, zal merken dat de film steeds coherenter en spannender wordt: slim gemonteerd (niet te lang bij een verhaallijn stil staan, maar ook niet te kort) en op de momenten dat het nodig is flink wat actie achter elkaar door – en dan gewoon eens simpele slap stick en een man in vrouwenkleren.

Jammer alleen van DE BOODSCHAP.

De boodschap in de Hollywoodfilm werkte vast goed toen mensen nog niet helemaal doorhadden wat voor schaamteloze industrie het was, maar tegenwoordig is het een beetje rich om als megablockbuster met ditto miljoenenbudget even een sterk staaltje maatschappijkritiek te leveren op – ik noem een consumptiemaatschappij of de seksualisering van de vrouw. Wijzen met het vingertje gaat niet zo goed als je zelf bijdraagt aan het probleem. Cloud Atlas is het kind van die erfenis. Ik zou niet durven stellen dat de film zijn eigen boodschap ondermijnt, maar wel dat de film het kind van de rekening is en een erfenis van talloze zeurderige films met zich meesleept. En waar Cloud Atlas zich wel schuldig aanmaakt, is dat de boodschap KEER OP KEER en KEI HARD IN YOUR FACE moet worden geschreeuwd.

En dan blijkt die boodschap nog niet duidelijk genoeg voor sommige mensen.

Tot vier keer toe wordt het centrale thema als een soort mantra door een personage gesproken. Our lives are not our own etc. etc. (ik zal hier niet de film spoilen, maar het komt zelfs in de trailer een keer langs). Het zal ongetwijfeld door tienduizenden worden geadopteerd als status update op een sociaal netwerk naar keuze. Blijkbaar wordt dankzij grootse special effects en meerdere verhaallijnen even vergeten dat een boodschap best subtiel gebracht mag worden en dan misschien zelfs meer impact heeft dan wanneer JE KEI HARD IN IEMANDS GEZICHT SCHREEUWT. Maar het publiek is dom, denkt Hollywood, en dus wordt de film, in een poging om de blockbuster niet te laten floppen, van al zijn subtiliteit ontdaan.

Het gevolg is dat je tijdens het kijken je vermaakt, maar dat daarna eventuele intellectuele honger weer kei hard opduikt. Net als bij het eten van junk food: even voel je je vol, maar een dik uur later knort je maag alweer.

En het ergste is nog dat Cloud Atlas geen Hollywoodfilm is. Het gaat hier om een film van Duitse makelij. Weliswaar met Hollywoodacteurs (waaronder enkele Britten), Hollywoodproducenten en een Hollywoodbudget (Cloud Atlas heeft een voor Duitse begrippen ongekend budget van meer dan 100 miljoen US$).  Wellicht dat de Duitse geldschieters iets te veel hebben geprobeerd om er een Amerikaanse blauchbüstern (noot: dit is geen goed Duits) van te maken. Ik kan me namelijk nauwelijks voorstellen dat Cloud Atlas zo’n postmodern werk is dat het continu dezelfde zin herhaalt tot een zeker deconstructivisme optreedt en betekenis verloren raakt in de hersenen des lezers. Ofzo. Het is lang geleden dat ik studeerde. Maar laat ik het boek eerst lezen voordat ik verder inga op wat het boek wel en niet probeert.

Wat ik alleen maar weer zeggen is dat Cloud Atlas een nog betere film zou zijn als de makers niet de noodzaak zouden hebben gevoeld om keer op keer op keer op keer op keer te herhalen welke lering we uit de soms mooie, soms snijdende gebeurtenissen uit de film mogen trekken. Had het acteerwerk van Tom Hanks (die voor het eerst in lange tijd bij mij geen irritatie opwekt), Ben Wishaw (wat een briljant acteur, en hij kan alles spelen van nerd tot psychopaat tot achtervolgd homoseksuele musicus) en Hugo Weaving voor zich spreken. Dat was genoeg geweest. En er zijn genoeg internationale en onafhankelijke films die op zo’n manier hun punt maken.

Want het is niet zo dat de grote massa wel vrolijk wordt van het intellectueel gezwam waarin één van de verhaallijnen tegen het einde in vervalt. Wat dan ook weer blijkt uit het feit dat de grote massa het de film nog niet heeft omarmt en de film nog niet uit de rode cijfers is.

Wat dan eigenlijk wel weer jammer is, want je verveelt je die twee uur en drie kwartier geen moment. En de film is cinematografisch mooi genoeg om juist op het grote doek te aanschouwen. Getuige ook de bijna zes minuten tellende trailer:

Dus ik zou zeggen: ga hem nog zien nu het nog kan, maar wind je daarna vooral ook op over de BOODSCHAP. Want dat schreeuwen, dat is verder nergens voor nodig. En dat mag dan weer wel geschreeuwd worden. Anders komt het niet aan… Hè….

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 3 Comments

3
  1. Meh, ik ben het toch niet helemaal met je eens. Ja, het wordt viermaal gezegd, maar het is dan ook (hehe) de boodschap van de film. Het wordt ook duidelijk uit de film zelf, en dan storen vier regeltjes dialoog mij helemaal niet.

    Ik moet eerlijk bekennen dat ik het plot van het boek niet ken. Het is echter, bij een verfilming, mijns inziens geen cinematografische keuze wat de boodschap van de film is. Die neem je over van het boek. En bij verfilmingen maak ikzelf nooit verwijten aan gebruikt bronmateriaal.

  2. Hm wie is hier bezig met herhalen? Je enige kritiek is dat de film zijn boodschap de hele tijd zou herhalen en dit herhaal je dan meer dan drie keer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

L.

Leven in EK-tijd (6): 17 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

17 juni – 15:00 uur: Italië – Zweden 1-0 (1-0)

Met een schuin oog heb ik deze wedstrijd gekeken, terwijl ik heel veel andere dingen aan het doen was. Lang leek het erop alsof de Zweden een punt gingen overhouden aan dit duel, maar uiteindelijk scoorde de Italianen toch nog. Dat had ik ook voorspeld, dus alles klopt weer in de wereld.

17 juni – 18:00 uur: Tsjechië – Kroatië 2-2 (0-1)

Van deze wedstrijd zag ik de eerste helft en als ik eerlijk ben zag ik niet aankomen dat dit een gelijkspel zou worden. Hoe goed Petr Cech ook keepte, het was eenrichtingsverkeer voor Kroatië tijdens die helft. Daarna moest ik bijna weg, dus de rest van de wedstrijd heb ik niet gezien, noch het stilleggen, noch de manier waarop ze hun eerste kans op plaatsing voor de volgende ronde verspeelden. En mijn punten. Want nu heb ik er 0.

17 juni – 21:00 uur: Spanje – Turkije 3-0 (3-1)

Bijna goed deze wedstrijd, maar ik heb er weer eens niks van gezien. In plaats daarvan was ik naar X-Men: Apocalypse, een actiefilm die toch behoorlijk slecht is ontvangen bij de critici. En nee, de film zal de wereld niet veranderen, of het superheldengenre opnieuw uitvinden. En ik vind ‘m volgens mij ook niet zo goed als de vorige X-Men film. De eerste helft is veel opbouw en weinig plot. Maar hij is wel echt vermakelijk en het eindigt op een fijne, positieve manier zonder veel gedoe. En leuk om Sansa Stark eens bad ass awesome te zien zijn. Benieuwd of dat in Game Of Thrones nog eens gaat gebeuren.

Maar was Spanje – Turkije wat?