257c2f003c2211e387d022000a1fc4f9_8

Ik zal niet liegen. Toen Steven Wilson het publiek van de Vereeniging toesprak met de zin ‘How many times have you heard this sentence at a live concert?’ dacht ik dat hij ging zeggen ‘This next song is gonna be our last song.’ Ik dacht dat hij een tirade over encores ging houden, en dat we allemaal gingen doen dat hij wegging en dat hij dan toch terug kwam. Niet dat ik echt naar het einde verlangde – want het was een vet concert – maar qua lengte was het met anderhalf uur spelen al best aardig.

Maar nee, de zin die Steven Wilson bedoelde was: ‘This next song has been edited down to 15 minutes’. En toegegeven: deze zin had ik nog niet vaak gehoord. Omdat de meeste bands die ik bezoek geen epische nummers van meer dan 15 minuten schrijven.

Ik bezoek niet vaak concerten van Steven Wilson, laat staan van artiesten wiens muziek als ‘progressive rock’, ‘space rock’  wordt genoemd. Dus dan ga je toch vergelijken. En dan komt Genesis (de oude(!)) toch best aardig in de buurt. Dat is ook het enige referentiekader dat ik heb. Ik kan ook best vergelijkingen trekken tussen de gitaarsolo’s in deze nummers en die van mijn favoriete band. Want die waren er ook.

Maar de verschillen zijn toch het opvallendst. Waar de muziek waar ik naar luister na een minuut of vier een liedje wel op zijn loopt, komt er bij Steven Wilson een verandering in stijl (ritme, toon, volume), en zo kan een nummer gerust nog vier-vijf minuten door. Soms zijn die overgangen heel natuurlijk, soms zijn ze heel hard. En soms dient dat de teksten, en soms niet. Hoe dan ook: een concert van Steven Wilson bijwonen is dus in ieder geval niet saai, tenzij je je muziek graag ‘strak’ en ‘to the point’ wil hebben. Maar als je je muziek als ‘levend organisme’ wil en oprechte interesse toont voor wat er op het podium gebeurt, dan is zo’n concert prachtig.

En ja, als je niet alle nummers kent, is een concert van ruim twee uur best lang, maar de mooie visuals en afwisselende muzikale stijl maken veel goed. En dat geduld wordt beloond bleek meerdere malen. Twintig minuten voor het concert begon al een video van surveillance footage waar uiteindelijk Steven zelf als straatmuzikant vermomd tevoorschijn kwam en het eerste nummer begon te spelen – maar dan live in de zaal. Een prachtig begin waarmee de stemming van de avond werd gezet. Twintig minuten video en uiteindelijk een resultaat dat er mag zijn. Het was een mooie avond in De Vereeniging, zoveel wil ik alleen maar zeggen.

 

 

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

T.

The Decemberists zorgen voor een luchtige leuke avond (concert review)

Woensdagavond 25 februari speelden The Decemberists live in Doornroosje. Negen jaar geleden mailde ik al eens naar twee vrienden of ze meewilden naar een concert van Colin Meloy en zijn band (toen in Amsterdam). Toen ben ik niet gegaan dus nu ze in Nijmegen op loopafstand van mijn huis speelden in het nieuwe Doornroosje, kon ik niet nog een kans laten schieten. Het werd een mooie avond.

Mooie verhalen

The Decemberists staan bekend om hun epische teksten, steevast op melodie gezet in toegankelijke folkrock vorm, met soms een uitstapje naar gezapigheid of pop. Vanavond wordt afgetrapt met wat directer werk van het nieuwe album What A Terrible World, What a Beautiful World. Opener van die plaat, The Singer Addresses His Audience is ook de onvermijdelijke opener van deze avond. En meteen is duidelijk dat Colin Meloy er zin in heeft. Bijna uitdagend staat hij met een glas rode wijn aan zijn lippen het publiek te bespelen. Tijdens dat eerste nummer moet Meloy’s stem nog even opwarmen, maar daarna heeft hij een topavond, The Cavalry Captain klinkt prachtig, Here I Dreamt I Was An Architect ook.

Crowdpleasers

Natuurlijk, er zal vast een deel van het publiek zijn die nog meer klassiekers wilde horen, maar ik vind dat de mix van oud en nieuw werk uit louter crowdpleasers bestaat. De band claimt deze avond een nieuwe setlist te spelen en dat blijkt na een korte blik op Setlist.fm inderdaad zo te zijn. Waar Brussel en Amsterdam nog werden getrakteerd op Grace Cathedral Hill en het flauwe Philomena, krijgen wij het live verrassend fijne Rox In The Box en het prachtige The Crane Wife (1, 2 en 3). En de leukste liedjes van het nieuwe album, zoals The Wrong Year en Make You Better. Alleen jammer dat Los Angeles, I’m Yours en The Sporting Life vanavond niet langskomen. The Gymnast, High Above The Ground, The Rake’s Song en Lake Song zijn ook mooi, maar toch anders. Nadat 16 Military Wives is gespeeld, wordt de set afgesloten met A Beginning Song.

Grapjes

De band speelt netjes, hier en daar klinkt een keer een wat minder zuivere noot, maar niets extreem storends. Het contrast met Meloy, die grapjes maakt over het sociale karakter van Nijmegen (en Europa) en het onuitspreekbare karakter van Nijmegen, is groot. Nog zo’n moment: Meloy die tijdens een instrumentale break een voicerecorder ziet liggen van een fan die het concert opneemt, de recorder oppakt, er iets influistert (of doet alsof) terwijl de band wanhopig wacht op het moment totdat hij verder gaat met zingen.

Encore

In de encore gaat de band echt los. Na een intiem moment met 12/17/12 komt de hele band naar voren voor een overtuigende uitvoering van The Mariner’s Revenge Song. Het publiek moet hier uiteraard in participeren en acteren alsof ze worden opgegeten in een walvis. Het signaal van de avond – waarbij Chris Funk een zwart lint om zijn hoofd draait, geïnspireerd van 50 Shades of Grey, is daar volgens mij niet heel geschikt voor, maar als het moment daar is, doet het publiek toch nog een overtuigende poging.

https://instagram.com/p/zimw1zA38

Vooral erg leuk

Helaas komt de band niet terug voor een extra toegift – de muziek gaat snel aan – maar hoewel juist aan het eind van het concert  de epische kant naar voren komt, beklijft na afloop vooral het plezier. We hebben gelachen, gezongen en plezier gemaakt en daarmee was het een verrassend luchtige leuke avond. Toegegeven, er zijn meerdere fictieve karakters vermoord deze avond, maar uiteindelijk hebben we vooral ook gewoon mooie, leuke en vaak zelfs toegankelijke liedjes gehoord. Het was fijn, het smaakte naar meer. Missie geslaagd.