Vanochtend zat ik in de trein deel 4 van mijn IJsland verslag te typen (echt waar! 262 woorden al). Zoekend naar de juiste omschrijvingen en details (het is al bijna 2014, immers), dook ik in mijn Dropbox-map om daar, aan de hand van de gemaakte foto’s op mijn iPhone en de gedeelde map ‘IJsland 2013’ waar Mischa wel en Sjoerd niet de foto’s in heeft gedeeld, de dag verder te reconstrueren. Dat blijkt niet te kunnen.

Ik kom er namelijk tot mijn grote verbazing achter dat de enige foto’s in mijn Dropbox van de afgelopen twee weken zijn. Alle andere zijn kwijt. Nu had ik de 2012 foto’s al een keer eruit gehaald (mijn Dropbox – 7,9 GB omdat ik niet al mijn vrienden spam met Referrals, maar mocht je nog geen account hebben KLIK DAN HIER PLEASE PLEASE PLEASE – zit namelijk altijd bijna vol), maar 2013 had ik vrij bewust laten zitten.  Voor blogs en memories of the good times we had. Maar nu waren ze in geen velden of wegen te bekennen.

En ja, er stonden er nog veel op mijn iPhone, maar niet alle video’s en niet alle foto’s. En ja, ze stonden ook nog in iPhoto op mijn iMac thuis. Maar toch: grootse paniek in de trein. Het zweet brak me uit, want hoe kan het dat er zomaar 4-5 GB aan data verschwundetdet uit mijn persoonlijke cloud.

Mijn eerste theorie was Copy. Copy is een concurrerende tool, vergelijkbaar met Dropbox maar met twee voordelen (1: meer gratis ruimte, 2: ‘gedeelde’ bestanden nemen minder ruimte in, omdat je de grootte van het bestand wordt verdeeld over de mensen die hem delen – dus als je met zijn tweeën een film van 700 MB deelt, kost dat ieder maar 350 MB). Het leek mij slim om mijn Dropbox-map in mijn Copy-map te zetten, zodat ik vanuit mijn Copy ook bij mijn Dropbox kan. Als dan Dropbox een keer niet bereikbaar is, kan ik wel nog in mijn Copy. Awesome!

Ja, of niet natuurlijk. Misschien was mijn Copy gehackt of had Copy in zijn enthousiasme mijn Dropbox opgeruimd. Dus het eerste wat ik deed was mijn Dropbox uit mijn Copy halen. Volgt u nog?

Maar het leek me toch best sterk dat ik gehackt was. Als ik op mijn Dropbox wil inloggen moet ik een sms-code invoeren en mijn Copy deed verder niet raar. En dat dan alleen de Camera Uploads worden verwijderd?

Dus logde ik met enige pijn en moeite in op de trein-wifi om te kijken wanneer het fout was gegaan en of ik kon zien op welke manier. Ik kon na veel herladen en pagina-niet-gevonden-meldingen zien dat er gisteravond rond een uurtje of negen er een nieuwe Camera Uploads-map was aangemaakt. Door mijn iPhone.

Nog in de trein stuurde ik een Support-mail.

Even later ontdekte ik op een beter netwerk dat je wel degelijk alles zelf kan terughalen (Dropbox heeft een verwijderde bestanden-functie), maar dat de trein-wifi te slecht was om al die verwijderde bestanden te laten zien. Mijn Dropbox is nu keurig al mijn bestanden opnieuw aan het downloaden. Deze functionaliteit werd overigens niet extreem duidelijk uit de Support-documenten, maar het belangrijkste is dat ik mijn foto’s weer terug heb.

Ik ben namelijk toch altijd bang dat – ook al heb ik mijn foto’s ook op mijn iPhone en mijn iMac staan – ik mijn foto’s en herinneren kwijt raak. Digitale dingen zijn best vluchtig en hoewel ik ook niet bepaald goed ben met tastbare herinneringen, heb ik dus liever een kopie te veel van mijn bestanden dan te weinig. En dus kijk ik wantrouwig naar Apples Photo Stream en importeer ik in plaats daarvan liever de foto’s ook in Dropbox. En iPhoto.

Want je weet het nooit. Je bestanden kunnen zomaar verdwijnen.

Back-up, mensen. Back-up.

(einde van dit nerdverhaal, waarmee ik alleen maar wil zeggen: het volgende deel van het verslag laat nog eventjes op zich wachten ;)).

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 1 Comment

1
  1. > En ja, er stonden er nog veel op mijn iPhone, maar niet alle video’s en niet alle foto’s. En ja, ze stonden ook nog in iPhoto op mijn iMac thuis.

    Hoeveel betaalt Apple je om dit soort zinnen te schrijven?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.