Nog op de valreep voor de volgende vakantie kan ik dit verslag afronden. Sjoerd gaf me namelijk voor mijn verjaardag de foto’s van IJsland en nog heel veel andere foto’s op een hele grote USB (3.0) stick. Nu kan ik de rest van de week leven zonder de druk dat ik nog het vakantieverslag moet afmaken, om vervolgens meteen aan de volgende te kunnen beginnen. 😉 Maar af is af, en dat is ook mooi! 

Schermafbeelding 2014-06-30 om 16.27.09

Het is vrijdag als Erwan weer moet werken en Sjoerd en ik besluiten de laatste volle vakantiedag te benutten door de verplichte nummers van IJsland af te werken. De Golden Circle toer – of de dagdeelversie daarvan. Het klinkt als een straf als ik zeg ‘af te werken’, maar dat was het natuurlijk niet. We bezochten allereerst de Geysir – een gebied vol awesome geizers:

Schermafbeelding 2014-06-30 om 15.45.33

Daarna reden we door naar de Gullfoss – een indrukwekkende waterval die ik in tegenstelling tot de vorige wel van dichtbij kon bewonderen.

Schermafbeelding 2014-06-30 om 15.44.38

Er was geen wifi:

Schermafbeelding 2014-06-30 om 15.42.37

De derde stop op de tour is het Thingvellir National Park, waar vroeger de IJslanders bij elkaar kwamen om belangrijke beslissingen te nemen. Het gebied is tevens de scheidingslijn tussen het Noord-Amerikaanse en het Europese continent. Fun fact dus. Alleen waaien wij er enorm weg door de wind (en er was regen). Je kon zo de kloof inwaaien als je een beetje je best deed. Dat hebben wij gelukkig niet gedaan. Dat alles ziet er zo uit:

De tour wordt vandaag begeleid door een foute IJslander: zo eentje die foute grappen (over priesters, lijken en politieagenten) maakt en dan ook nog doet alsof het echte anekdotes zijn.

Schermafbeelding 2014-06-30 om 15.41.25Lachen gieren brullen dus! Maar het leidt niet echt af van het feit dat het weer wel erg deprimerend is vandaag. De hele vakantie hebben we geluk gehad, maar nu zien we zelfs al sneeuw op de bergtoppen in het binnenland liggen. De zomer – voor zover die hier aanwezig is – is duidelijk voorbij.

De zaterdag is het weer gelukkig beter, en Erwan is vrij voor een laatste ochtend samen activiteiten ondernemen. Voordat we naar het vliegveld reizen, wandelen we eerst nog even mee met de free tour of Reykjávik. Deze tour wordt verzorgd door (ex-)studenten van de theateropleiding daar (je moet wat als je acteur bent in een land met 300.000 mensen) en dit geval door de lieftallige [NAAM VERGETEN ;)], hier te zien in de reflectie van stoeptegels omdat dat zoveel artistieker is dan een echte foto:

Schermafbeelding 2014-06-30 om 15.53.53[NAAM VERGETEN ;)] vertelt ongeveer net zoveel over haar eigen leven (getrouwd met Australiër, maar gaat binnenkort scheiden en we zijn dinsdag allemaal uitgenodigd op haar feestje) als over de stad waarin we lopen, maar dat is eigenlijk best leuk. Want voor de droge feiten kunnen we een boekje lezen, als een gids het levend weet te brengen komt het inderdaad ook tot leven. Zo wordt verwezen naar het teringdure hotel dat in de baai moest worden gebouwd, maar door de crisis nu een groot gat is, en vertelt ze ook over de vrouwengeschiedenis van IJsland. Haar politieke voorkeur – vrijgevochten links – steekt ze niet onder stoelen of banken en ze benadrukt ook nog hoe stoer ze het vindt dat “zij” de eerste openlijk lesbische premier van de wereld hadden in IJsland.

Naast het parlementsgebouw wandelen we ook nog door een met graffiti bespoten plein waar kinderen aan het skateboarden zijn en komen we langs een bar naast een gevangenis, waarover nog wat sterke verhalen worden verteld. Aan het eind benadrukt [NAAM VEGETEN ;)] dat we niet hoeven te betalen maar dat als we iets willen betalen, dat dat óf een knuffel, óf een vrijwillige financiële bijdrage mag zijn.

Na de tour wandelen we met een broodje in de hand terug naar Erwans casa en halen we onze bagage op om terug te gaan naar het vliegveld van Keflavik. We bedanken Erwan voor de gastvrijheid en gaan met de shuttle bus naar het vliegveld. Aan boord verloopt alles voorspoedig en lees ik mijn boek en doet Sjoerd zijn ogen dicht. Over het serviceniveau hebben we deze vlucht niks te klagen, maar premium gasten – zo meldt de stewardess – hebben een streepje voor. Prompt zijn er een aantal wise-ass reizigers die een bordje voor de gelegenheid maken. Ze hebben de lachers op hun hand maar weten uiteindelijk het personeel niet te overtuigen hen een voorkeursbehandeling te geven.

Schermafbeelding 2014-06-30 om 16.07.59

De nacht is gevallen als we landen in Brussel en op zoek gaan naar ons hotel. Sjoerd had nog gesuggereerd om te blijven slapen op het vliegveld, maar het leek mij een beter idee toch een echt bed te zoeken. Alleen blijkt de weg naar ons hotel (Novotel) iets minder makkelijk dan op Google Maps. En zo verdwalen we in Zaventem en moeten we twee keer de weg vragen. Uiteindelijk schakelen we toch maar de GPS op mijn bijna lege telefoon in en vinden we zo het hotel. Het is al diep in de nacht als de receptionist ons verteld dat we een tweepersoonsbed moeten delen. Er is wifi, volgens het boekje:

Schermafbeelding 2014-06-30 om 16.24.57

De volgende dag verlaten we rond uitchecktijd de kamer en reizen we tot Roosendaal samen. Daar nemen Sjoerd en ik afscheid en reis ik naar Nijmegen. Het was een mooie reis met een voor mij ideale activiteitdichtheid (veel gezien, maar ook rust genomen), maar wel een beetje koud voor een zomervakantie. Misschien moeten we volgende keer maar weer naar het zuiden…

Bijvoorbeeld naar Italië.  😉

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

This post has 2 Comments

2
  1. Ik wist niet dat je het had afgemaakt. Leuk om te lezen, want ik was er natuurlijk voor een groot deel niet bij. Onze gids heette volgens mij Salome of zoiets, maar we mochten Salami zeggen.

    Ik kijk uit naar het Italië-verslag volgend jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.