Zaterdagavond stond ik voor het eerst in dik twaalf jaar in EKKO in Utrecht. Dat eerste concert uit mijn leven werd gespeeld door I Am Kloot in het najaar van 2002. Daarna ben ik op veel plekken naar concerten geweest in Utrecht, maar niet meer in EKKO. Het zal het lot zijn, want EKKO heeft vaak hele toffe avonden. In ieder geval: zaterdagavond 17 januari was het tijd voor Nordic Delight, een minifestival met eten, muziek en film uit één land: IJsland.

De kaartjes inclusief diner waren al uitverkocht tegen de tijd dat we definitief besloten om te gaan – en bovendien spreekt gefermenteerde haai me niet zo aan, dus kwamen we pas na het diner bij EKKO aan. Het zal rond de klok van half acht zijn geweest. Na even kletsen en acclimatiseren halen we wat te drinken en is het om acht uur tijd voor de eerste band.

10899311_759833934105845_1723696443_nValdimar is een ensemble verzameld rondom de zanger met dezelfde naam. “Yeah. It’s a Bon Jovi kind of thing,” grapt de frontman die gezien zijn stevige postuur en ditto stem (wat een strot!) niet te missen is op het podium. Voor zover de muziek dat niet doet, wint Valdimar de aandacht met wat stuntelig gepraat tussen de nummers door. Wie verder kijkt ziet onder andere een gitarist die heel erg geniet  van zijn eigen solo’s (hij is, zoals we dat noemen, in the zone!), een drummer die net iets interessantere ritmes speelt dan normaal zijn bij dit soort muziek, een bassist die normaal bij Ajax in de spits speelt en een gitarist in pyjamabroek op blote voeten. Samen met de andere bandleden is podium bomvol, net als de zaal halverwege de set.

De band speelt voornamelijk nummers met IJslandse tekst (“Deze avond wordt een aaneenschakeling van mama appelsaps”)  en misschien is dat de reden dat ze de avond openen. Aan de kwaliteit of toegankelijkheid van de nummers ligt het niet. Als ik het moet duiden is het een mix van stijlen en invloeden uit Engeland en Amerika, gecombineerd met een donkerte die je alleen kan vatten als je op een afgezonderd eiland woont waar de winters lang en donker zijn. De nummers zijn niet in drie minuten te vatten, maar De hoogtepunten in de set worden bereikt op het moment dat zanger Valdimar zijn trombone naar zijn mond verheft. Hij laat het instrument geen moment in de set los, maar speelt er maar een paar keer op. Yfirgefinn is zo’n hoogtepunt aan het eind van de set, maar er zijn er meer, zoals Yfir Borgina en de twee Engelse nummers – met name This TimeZe hadden best nog even door mogen spelen, maar meer dan de afgesproken tijd zit er vanavond niet in. De volgende keer maar dan!

2015-01-17 21.30.54Laat ik maar eerlijk zijn. Ik kwam met name voor Low Roar, maar Valdimar blaast me volledig omver en daarna is het maar moeilijk wennen aan de wat moeilijkere muziek van de tweede act. Het duurt dan ook even voordat ik ‘erin’ zit. Als ik me van tevoren iets meer had verdiept in de vage combinatie van akoestische gitaar, synths, ambient geluid en ritme, dan had ik er misschien meer van genoten, maar nadat ik de knop heb omgezet is ook dit een hele goede set. De band heeft er zelf ook zin in, al laten ze dat pas aan het publiek merken als de set een heel eind gevorderd is.

Daarna proberen we de filmzaal te betreden, maar die zit bommetje vol. Terug naar de grote zaal dan maar, waar Fufanu de avond mag afsluiten. Het is niet helemaal mijn muziek… Low Roar kan ook goed navelstaren, maar daar zitten dan nog fijne melodieën in. Fufanu maakt het soort muziek dat al decennia lang wordt gemaakt door depressieve jonge mannen. We besluiten ruimte te maken voor de mensen die dit soort muziek écht leuk vinden. Met ons verlaten ook veel 40+’ers de zaal.

In de knusse filmzaal pakken we ter afsluiting van de avond nog een paar korte IJslandse films mee. De twee films die we meepakken zijn bevreemdend en ongemakkelijk, maar mooi in beeld gebracht. Verrijkt door de cultuur van een klein, afgezonderd land waar iedereen elkaar kent, was het mooi om weer terug te zijn in EKKO. Valdimar heb ik inmiddels al op Spotify toegevoegd aan mijn favorieten. Die nemen we mee. En Nordic Delight is zeker voor herhaling vatbaar: gezellig, kleinschalig maar top georganiseerd.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

L.

Leven in EK-tijd (7): 18 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

18 juni – 15:00 uur: België – Ierland 3-0 (2-0)

België wacht netjes met scoren tot ik thuis ben van de boodschappen en even de tv aanzet. Dank aan België. Maar jullie scoren dus wel een goal te veel. Daar gaan mijn 90 punten voor deze wedstrijd. Later blijkt dat ik ze nodig zal hebben.

18 juni – 18:00 uur: IJsland – Hongarije 1-1 (0-1)

Soms is het niet zo erg als je voorspelling fout is, bijvoorbeeld als IJsland op enige wilskracht wint van Hongarije. Jammer genoeg lukt het Hongarije (via een IJslander, dan voel je je vast ook een schlemiel, zeg) om op gelijke hoogte te komen. Maar toch, IJsland heeft al 2 punten meer dan Nederland op dit EK ;). Dat is toch wel tof gedaan. Nederland zou vast heel ander voetbal spelen, die gedachte kwam natuurlijk ook in mij op. Maar ook al is dat zo, dan nog vind ik het dat IJsland prima mee doet.

Overigens, over IJsland gesproken… In IJsland werd deze video opgenomen van de nieuwe single van Passenger. Hij is vrij duidelijk op zoek naar een follow-up hit na Let Her Go. Niet dat zijn vorige album Whispers een totale flop was, maar het was ook zeker niet net zo’n groot succes. Dus nu wordt er een soort Let Her Go kopie gemaakt en ik kan er niet eens echt boos om zijn. En net zoals hij in zijn vorige wereldhit veel woorden nodig had om te zeggen dat je soms pas weet wat je mist als je het niet meer hebt, heeft hij hier veel woorden nodig om te zeggen dat er best nog wel eens een tijd kan komen dat je iemand nodig hebt. Dat dat allemaal wat repetitief klinkt, is dan maar zo: als jij het zat bent kun je de radio uitzetten. Hij moet het nog tien jaar live spelen. EN Let Her Go.

18 juni – 21:00 uur: Portugal – Oostenrijk 0-0 (2-0)

Soms is het niet zo erg als je voorspelling fout is, bijvoorbeeld als Christiano Ronaldo bijna moet huilen. Kijk, Ronaldo is ook een mens en als ik mijn inlevingsvermogen gebruik is het natuurlijk super zielig dat je als voetballer op het moment dat je er moet staan een penalty mist, maar ja. Het is wel Ronaldo. Ronaldo, die inderdaad best goed kan voetballen, maar die dat ook keer op keer verkondigt. Geen fijne eigenschap. Ronaldo, die IJsland geen geluk lijkt te gunnen (als we de mediaberichtgeving mogen geloven). Ronaldo, die zo heerlijk gepijnigd kan kijken als het een keer niet goed gaat. Ronaldo, die een penalty mist. Die al zo vaak raak schiet, waardoor Portugal, toch ook een plaaggeest van Nederland, twee belangrijke punten mist. Ja, dan is het niet zo erg dat ik weer met 0 punten er vandoor ga.

(zowaar een aflevering met opmerkingen over voetbal, moet niet gekker worden)