iPhone 6s

Gisteravond kondigde Apple de nieuwe iPhone 6s en 6s Plus aan. Nu ben ik al een paar jaar weg bij dat Apple-blaadje waar ik werkte, maar toch: mijn interesse wordt weer gewekt. Omdat Apple nog steeds de beste filosofie heeft voor mainstream producten. Als Apple iets goed doet, is het gebruiksvriendelijk, kwalitatief goed en ziet het er ook nog mooi uit. Daar betaal je extra voor, dat wel, maar in veel opzichten zijn de iPhones nog steeds de beste smartphones voor de gemiddelde smartphone-gebruiker en zijn Macs nog steeds de beste pc’s. De vraag is voor hoe lang, want Microsoft zet eindelijk goede stappen qua gebruikerservaring met Windows (10) en Android kán meer, maar nog niet alle gebruikers kunnen daar ook al iets mee.

De rollen zijn wel iets veranderd. Waar Apple een paar jaar geleden nog de kar trok qua innovatie op smartphones, is het concern nu voorbijgestreefd door de concurrentie. Apples devies is ook niet zo zeer “techniek moet zo snel mogelijk ingebouwd worden”, maar “techniek moet zo goed mogelijk ingebouwd worden.” Dus ja, je kunt een geavanceerdere smartphone kopen, maar zitten die nieuwe technieken zo ingebouwd dat ook iemand die zich er niet echt in wil verdiepen ze snapt? Apple doet dat wel en dan bij voorkeur via een eigen ecosysteem. Het voordeel: iedereen ‘snapt’ de nieuwe functies, het nadeel: niet iedereen wil ze dan nog gebruiken (via Apple dus), of de uitwerking binnen het Apple ecosysteem is niet zo slim als we zouden hopen (zie: Apple Music).

Dat maakt het lastig innoveren, want Apple balanceert dus ergens tussen ‘wat technologisch kan’ en ‘wat iedereen snapt en kan en wil gebruiken’. En dus blijven de WOW-momenten vaak uit tijdens de keynotes – al is dat ook omdat tegenwoordig bijna alle info al uitlekt. Grotere iPad? Goh. Nieuwe Apple TV. Quelle surprise! De laatste keer dat Apple echt indruk wist te maken op me was in de iPhone 4 tijd. Dat was een gigantische stap vooruit voor mijn gevoel, en sindsdien zijn de stappen incrementeel geweest, met iedere twee jaar een nieuw ontwerp en verder kleine kwalitatieve hardwarestappen en hit & miss software updates. Er zijn natuurlijk ook maar zoveel technieken en software-ideeën die de wereld echt kunnen veranderen.

Het nieuwste idee is de rechtermuisknop op je iPhone in de vorm van 3D-touch. Afhankelijk van hoe je op het scherm drukt, kun je een item openen of er iets mee doen. Zo kun je snel je meestgebelde contacten bellen, al checken wat er op Instagram staat of een Facebook-update plaatsen zonder de app te openen. In potentie ideaal voor power-users die bepaalde handelingen dagelijks uitvoeren. Dat kan in theorie nu veel sneller. In de praktijk is het nog uitproberen of het echt zo werkt. Maar het is in ieder geval weer een manier waarop Apple dezelfde flexibiliteit als Android probeert te bieden, maar op een (volgens Apple) gebruiksvriendelijkere manier.

Het is frappant dat Apple met een soort rechtermuisknop voor smartphones komt, terwijl ze er op hun Macs altijd omheen hebben gewerkt. Misschien is het omdat ik met Windows-computers ben opgegroeid, maar de rechtermuisknop vind ik nog altijd fijner werken dan CMD+klik. Maar misschien dat de manier waarop ze contextmenu’s inbouwen extra fijn is, maar er zijn genoeg mensen die de rechtermuisknop op Windows (of CMD+klik in OS X) noooooit gebruiken. Benieuwd of dat met ‘3D Touch’ wel het geval gaat zijn. Ik wil het in ieder geval heel snel proberen. Mijn oude iPhone 5 begint op te raken, dus het is hoog tijd voor een nieuwe…

Ook de andere nieuwigheden die Apple gisteren aankondigden waren niet wereldschokkend. De nieuwe Apple tv blijft een klein doosje waarmee je video’s kunt kijken (en muziek kunt draaien). Maar je kunt er nu ook op winkelen en spelletjes spelen. Er zal ongetwijfeld een groep mensen zijn die dat gaat doen, maar feit is dat je online shopping nog altijd beter kunt doen op je PC, tenzij je niet aan prijsvergelijken doet en heel loyaal bent aan één winkel. Dat gamen kan wel leuk worden, maar staat of valt natuurlijk met de leuke spellen. En vermoedelijk komt er een hele rits aan foto-apps, waarmee je op hippe wijze je fotocollectie kan weergeven. En daarna is het wachten op écht slimme dingen van ontwikkelaars, want op dit moment onderscheidt de nieuwe Apple tv zich nog niet bepaald van alle initiatieven voor smart tv die er al zijn. Dus: succes!

Wil ik nog woorden vuil maken aan de iPad (Pro / Mini 4) en de Apple Watch? Nee. Eigenlijk niet. Maar die kun je ook kopen dus.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.