Ik heb wel eens frequentere publicatiemomenten gekend hier op ditisstefan.nl, maar ik zit verder niet stil gelukkig. Of ja, nu wel, als ik dit typ. Voor zover ik stil kan zitten.

  • Eind april twee leuke concerten van Turin Brakes bezocht. Een dezer dagen verschijnt er een blog van op mijn Turin Brakes fansite. Nu pas? Ja, nu pas.
  • Andere meegemaakte concerten: Jack Garrat (vermakelijk maar niet episch), Andrew Bird (heel mooi en leuk!), Damien Jurado (er is maar één Damien Jurado, en die was er!) en in maart nog Eefje de Visser (heel goed!).
  • Ook hoge cultuur gedaan? JA: Jeroen Bosch tentoonstelling.
  • Snapchat is soms best grappig en soms nog steeds raar. Mijn snapchat is ditisstefan. Doe met die info wat je wilt.
  • Ik ben inmiddels ook daadwerkelijk verslaafd aan Casey Neistats video’s op YouTube. Een paar maanden geleden hoorde ik een interessant interview met hem op een podcast en toen heb ik er een paar gekeken maar het bleef niet hangen. Toen ik het er vorige week met een vriendin over had, werd ik weer zo enthousiast dat ik de volgende dag spontaan aan het bingewatchen ging. En nu dus fan. En voor het eerst van mening dat ik misschien zelf ook een drone moet kopen. En een opgevoerd skateboard. Behalve dat ik niet kan filmen. Of kan skateboarden (staand dan he).
  • Nog meer kijktips: het nieuwe seizoen van Orphan Black verschijnt wekelijks op Netflix. De serie doet nu ook aan body horror en detective noir (in de eerste aflevering). Ook een Nederlands krantenartikel in de vierde aflevering (REPRESENT!).
  • Rue Royale komt met een nieuw album, onder andere gemaakt met Sean Carey (van Bon Iver). Excited much? Duurt wel nog lang, maar dit jaar komt er in ieder geval wel nog een EP. In juli zelfs al. Dat is al bijna.
  • Invisibilia komt ook terug komende maand. JEEJ. Er is een trailer.
  • Afgelopen weekend voor het Eurovisie Songfestival nog een podcastpilot opgenomen met Loet. Over frisdrank. Een beetje random, dat geef ik meteen toe. Maar het was wel leuk. Misschien zetten we ‘m zelfs online. Maar eerst wil ik ‘m zelf even terugluisteren.
  • We werken aan een nieuwe website voor Incognitief. Die is bijna af. Juni is de maand dat ie live gaat. Begin juni. 1 juni zelfs. De maand dat ik 30 word, trouwens.
  • Schrijven voor Incognitief is er mede daardoor de afgelopen tijd nogal bij ingeschoten, maar sinds mijn vorige post zijn er weer kekke podcasts verschenen. En dit weekend komt er weer een nieuwe Kijkt. Voor de oude… Zie hieronder…

Deze podcast valt in de categorie film & tv, gemaakt met de mannen van Movieinsiders (en vaste redacteur Martijn). Was leuk. En liep qua speelduur een beetje uit de hand, maar dat vinden we niet erg.

https://soundcloud.com/incognitief/incognitief-kijkt-movieinsiders

 

En deze, in de categorie ‘literatuur’, hier een Incognitief Leest met Lotte Lentes (plus vaste redacteur Sophie) en wat ik alleen maar kan kwalificeren als een goed gesprek over schrijven, dwergstaten, Boek op de Bank (2 juni mensen, 2 juni!) en oh ja, boeken dus.

https://soundcloud.com/incognitief/incognitief-leest-met-lotte-lentes

Nou tot snel weer!

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.