In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

12 juni – 15:00 uur: Turkije – Kroatië 0-1 (1-0)

De planning is omgegooid en zo zit ik ineens in Midden-Limburg (voor Limburgers: Noord-Limburg) bij familie te chillen. Of eigenlijk al bijna in de auto terug, want we hadden dus geluncht daar in een Italiaans restaurant – mijn zus en ik – en nu gassen we weer terug over de snelweg. Uitbuikend, dat wel. want die lunch liep enigszins uit de hand. Op de radio horend wat de uitslag is, concludeer dat ik misschien lijdt aan Oostblok-onderschatting. Kroatië is blijkbaar beter dan Turkije… Who knew?

12 juni – 18:00 uur: Polen – Noord-Ierland 1-0 (2-1)

Oke. We doen een serieuze poging deze wedstrijd te kijken. Maar eigenlijk is het gewoon niet zo boeiend. Zelfs met één voor mij bekende speler, Milik van Ajax, die nog scoort ook. (Oh ja en Sczenzcy maar die hoefde maar 1x in actie te komen). Het betreft hier ook geen topper, Noord-Ierland is toch een beetje een slap-in-the-face van Nederland. Blijkbaar konden die zich wel kwalificeren. In ieder geval hoef ik vanwege de lunch niet uitgebreid meer te eten. En met afwisselend harde regen en grijze hemels, trekt de buitenlucht ook niet meer.

Uiteindelijk ga ik maar gewoon lezen op de bank met het boek Gut, een boek geschreven door Giulia Enders. Het is in het Nederlands vertaald onder de iets te new-age-voedsel-titel De mooie voedselmachine. Het gaat in ieder geval over ons verteringsstelsel en ik leer om de pagina iets nieuws (‘s nachts een opgeblazen gevoel van alle alcohol na een avond uit? Ga op je linkerzij liggen, dan kan de lucht makkelijker weg). Alleen lees ik liever in een boek zonder roze kaft. Aangezien ik dankzij mijn vrienden uit Londen, die het boek vorig weekend bij zich hadden en meteen vrijdagavond in mijn handen drukten, toch al in het Engels was begonnen, ben ik daarin maar verder gedaan. Hoewel ik natuurlijk eigenlijk de gelegenheid had moeten aangrijpen om mijn Duits op te frissen. Schade.

12 juni – 21:00 uur: Duitsland – Oekraïne 2-0 (2-0)

Over Duits gesproken… Duitsland – Oekraïne is een wedstrijd met potentie. Duitsland kan wel een potje ballen, weten we, en Oekraïne is een land in burgeroorlog. Dan blijft het fascinerend om te zien dat er 11 spelers op het veld rondrennen alsof hun leven er vanaf hangt. 22, als we de Duitsers meerekenen, maar wat blijft voetbal toch een ontzettend belangrijke bijzaak. De Russen (en Engelsen) misdroegen zich gisteravond nog en in de tussentijd ben je je leven in een nachtclub in Orlando, Florida ook niet meer veilig. Orlando leek me altijd zo’n vrolijke plaats. Als ik die naam hoorde, kon ik niet anders dan glimlachen. Niet dat ik de kans groot acht dat ik er ooit ga komen – al sluit ik het ook weer niet uit…

Luchtigere zaken? Dat de bondscoach en zijn assistent allebei hetzelfde donkergrijze t-shirt aan hebben. Ghe. Lachen. De eerste helft kijk ik nog af, daarna vind ik het mooi voor vandaag. Niet dat ik het niet spannend vind, maar ik ga in bed lezen. Het is weer bijna maandag hè. Ik had 8 uur wel een mooiere tijd gevonden voor de avondwedstrijden… Of half 9. Of word ik oud?

 

 

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.