In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

15 juni – 15:00 uur: Rusland – Slowakije 1-2 (1-0)

Is het karma dat Rusland wordt verslagen door Slowakije, na de rellen van dit weekend? En Poetin? Waarom krijg ik dan 0 punten?

15 juni – 18:00 uur: Roemenië – Zwitserland 1-1 (1-2)

Bijna Zwitserland. Doe eens beter je best. Nu heb ik 0 punten.

15 juni – 21:00 uur: Frankrijk – Albanië 2-0 (3-0)

Dat niet kijken van deze wedstrijden, dat komt ook door mijn levenspatroon. In het hypothetische geval dat ik op een avond niks heb, wat maandagavond niet zo was, kom ik meestal in de tweede helft van de 6-uur-wedstrijd thuis. Met een beetje geluk pak ik dan de ontknoping mee tijdens het koken en eten, maar dan kom je toch niet echt meer in de wedstrijd. Nou ja, stel dat ik een vrije avond heb, dan ben ik dus rond acht uur klaar met eten en opruimen en dan kan ik dus mijn entertainmentkeuze bepalen (Het Journaal, of een serie, of hardlopen, of een boek lezen). Dan is de afweging: wacht ik op de wedstrijd van negen uur, of begin ik nu aan iets anders. En tot nu toe doe of kijk ik steeds iets anders, vooral omdat ik de wedstrijd van negen uur toch niet afkijk, zeker niet als ik de volgende dag vroeg naar Den Haag moet, zoals nu het geval is.

In dit geval zette ik in een opwelling de film Bros before Hos aan. Oordeel: kinderachtig, flauw, banaal, maar ook goed gemaakt, grappig en leuk. Niet perfect, wel vermakelijk. Best een paar keer gelachen. Stiekem. Ik ben geen groot fan van die Daniel Arends, maar ik heb ‘m gewoon afgekeken.

Maar goed, Frankrijk is dus door. Giroud was een beetje aan het huilen geloof ik. Mannen hebben ook gevoelens. Volgens mij zat die boodschap ook in Bros before hos. Maar pin me er niet op vast.

16 juni – 15:00 uur: Engeland – Wales 2-1 (2-1)

Veel mensen zijn het erover eens: The Tallest Man On Earth mag dan enorm veel plezier hebben met zijn nieuwe liveband (hier op Best Kept Secret en op zijn album Dark Bird is Home), maar zijn optredens waren veel indrukwekkender toen hij diezelfde dynamiek in zijn eentje tot leven bracht. Daarom ben ik blij met dit introspectieve nummer, dat in ieder geval terug doet denken aan zijn eerdere werken. Ik approveer. En vier dat ik 90 punten scoorde bij deze wedstrijd (wat hard nodig is, gezien het feit dat de rest van deze speelronde weinig punten oplevert tot nu toe).

16 juni – 18:00 uur: Oekraïne – Noord-Ierland 0-2 (3-0)

Longread om te lezen over de begindagen van YouTube en de eerste grote hoax aldaar. Ik was nog aan het werk. En daarna in de trein uit Den Haag huiswaarts.

Laten we verder geen woorden vuil maken aan het feit dat ik deze wedstrijd compleet verkeerd heb voorspeld.

16 juni – 21:00 uur: Duitsland – Polen 0-0 (2-0)

Toch maar even een stukje gekeken van deze burenkraker. Op zich mooi dat Duitsland zich niet zonder twijfel en met doeltreffendheid plaatst voor de volgende ronde. Maar ik had deze wedstrijd toch iets minder spannend verwacht. Beide landen gaan volgens mij nog zonder problemen door naar de volgende ronde. En wel fijn dat André Schürrle niet scoorde, want ik heb die man nog steeds niet vergeven voor het feit dat ik hem bij het WK in de poulefase als topscoorder had geselecteerd en dat hij 0 keer scoorde en toen ik hem had gewisseld hij ineens los ging op goal… Nee. Schürrle. Nee.

 

 

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.