Een jaar geleden verscheen de laatste blog op deze site. Of eigenlijk verscheen die op Incognitief.nl, het weblog dat inmiddels louter als pubquiz door het leven gaat (eind december weer een editie). Maar voor de vorm: het is precies een jaar geleden dat de laatste update op ditisstefan.nl verscheen. Daar vind ik wel wat van.

Ik was al een tijdje uitgeschreven. Of ja, uitgeschreven, eigenlijk wilde ik heel veel schrijven, maar ik wist niet hoe ik het moest zeggen, had niet de discipline om het dagelijks of zelfs wekelijks te doen, en deze website bood ook niet het houvast om te bepalen waar ik dan wel over moest schrijven. Mijn leven, misschien, maar dat vond ik zelf niet interessant genoeg als onderwerp.

En toch wil ik graag schrijven, maar geen gedachteloze content of posts die me na publicatie halfhartig voorkomen. In dat opzicht was Incognitief eigenlijk een perfect publicatieplatform, maar de rek was eruit en het format paste niet meer. Maar ik heb er veel dingen gedaan die ik al heel lang wilde doen: cultuurblogs schrijven, podcasts maken en een toffe redesign succesvol wereldkundig maken.

Vrijblijvend blijven bloggen op mijn eigen site, dat kon natuurlijk, maar nogmaals: over mijn leven was ik een beetje uitgeschreven en qua muziek en andere interesses vond ik mezelf enigszins in herhaling vallen. En tegelijkertijd wilde ik dat als ik iets deed, dat het dan perfect, wereldvreemdere was. Stemmen in je hoofd waar je niet naar moet luisteren, weet ik ook wel. Maar ik luisterde er wel naar. En ik had andere dingen aan mijn hoofd: ik wilde anders leven, een andere baan, alles moest anders.

Anno 2018 heb ik dat andere leven. Inmiddels heb ik al een jaar een andere baan, privé gaat het me zeer zeker voor de wind en ik ben veranderd. Er is een Wie Is De Mol?-seizoen geweest waarover ik niet heb geblogd en we zitten middenin een WK waarover ik amper een tweet heb verstuurd (oké, ik heb er wel een tweet over gestuurd). Betekent dat dat ik weer naar hartelust ga bloggen over mijn leven, dat de gloriedagen van ditisstefan.nl herleven?

Nou, om eerlijk te zijn is dat niet wat ik nu in gedachten heb. Maar er is een idee, een concreet idee. En die heb ik wel meer gehad in het afgelopen jaar, maar nu wil ik dat idee echt gaan uitvoeren. Het wordt toch weer een website, een contentplatform, een blog, een podcast en een magazine. Het moet zelfvoorzienend worden. Ik hoef er niet van te kunnen leven, ik heb immers een baan waar ik nog lang niet ben uitgeleefd, maar de kosten moeten gedekt zijn en het zou mooi zijn als ik andere schrijvers, kunstenaars en creatievelingen kan betalen voor hun werk, dat zijn prioriteiten. Want ik wil het niet alleen gaan doen.

De komende twee maanden, juli en augustus, bestaan uit voorbereidingen, ontwerpen, opzetten en klaar maken… Eind augustus ga ik voor het eerst in mijn leven naar een ander werelddeel, dan reis ik naar Amerika. Als ik in de tweede helft van september weer op Nederlandse bodem ben, moet alles zo’n beetje klaar zijn om vol aan de bak te gaan.

Mijn nieuwe site heeft alles wat ditisstefan.nl niet heeft: een duidelijke formule, een goedgedefinieerde doelgroep en een plan om uit de kosten te komen en hopelijk te groeien. Wat mijn nieuwe site nog niet heeft is een naam. En al zijn de eerste mensen aan boord, er zijn meer mensen nodig om het team compleet te maken. De komende weken ga ik hier in mijn vrije tijd aan werken. Ik noem het maar even Project TIM (naar het stomme grapje “we zijn een team, T-I-M”, dat helemaal niet werkt als je het opschrijft, en eigenlijk staat het ook voor iets anders maar dat laat ik nog even in het midden).

Ik schrijf er hier nu over zodat alle duizenden mensen die hier komen (*kucht even hard*) dit lezen en weten dat ik eraan begin. En dat ik dit idee ook doorzet ook, want ik heb er de energie voor en dus zet ik nu door. Over de voortgang kun je hier de komende tijd blijven lezen. Tot snel.

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

N.

Nieuw jaar, nieuwe Mac

Kun je vrienden zijn met je computer? Niet iedereen zal warme gevoelens koesteren jegens zijn digitale werkpaard, maar ik wel. Net vóór ik begon bij mijn eerste baan, kocht ik – toen ik nog net recht had op onderwijskorting – een iMac. Het was een hele grote, wel 27”, die ook meteen de tv zou zijn in mijn studentenkamer en later in mijn studio. Ik heb er de nodige films en series op gekeken, ja, maar er ook heel veel opgewerkt: teksten geschreven, websites gemaakt, software gereviewed, van alles. Jarenlang deed hij alles wat er op wilde, zelfs af en toe een spelletje. 

Een paar jaar geleden kreeg hij kuren. De grafische kaart deed het niet meer. Via YouTube-video’s kwam ik erachter dat dit euvel te verhelpen was door de kaart uit de iMac te halen en kort in de oven te bakken. Zo gezegd, zo gedaan. Dik twee jaar lang kon ik mijn iMac nog blijven gebruiken. Tot deze zomer, dan. Net voor ik een livestreamsessie voor Ether Site zou doen met een Duitse vriend, gaf de grafische kaart wederom de geest. Paniek! Snel alles op een andere geleende laptop geïnstalleerd… Sindsdien had ik, op mijn iPad na, geen echte computer meer. En dat was best jammer. Je kunt best veel op een iPad tegenwoordig, maar niet alles…

Eerlijk gezegd vertoonde de relatie met mijn iMac al een aantal jaar scheurtjes. In mijn appartement, waar ik in 2015 (volgens mij) naar toe verhuisde, had ik eigenlijk geen goede plek voor de iMac. Het apparaat stond op de slaapkamer, met het idee “dan kunnen we er soms film op kijken” – maar dat deden we eigenlijk nooit. En als ik de iMac nodig had voor ‘werk’, moest ik ‘m verhuizen naar de woonkamer. Als ik eerlijk ben, stond die gigagrote iMac nu vooral in de weg. 

En dus scheidden onze wegen eind 2020. Ja, ik deed in de herfst nog een poging om de videokaart nogmaals te redden, maar er brak een kabeltje bij het repareren en dat was de druppel: hier was geen redden meer aan. Daarom besloot ik een nieuwe te bestellen. 

Het is een Mac mini geworden. Een redelijk klein apparaat wat ik overal in huis kan neerzetten, net waar ik wil. Waar ik op kan inloggen met mijn iPad, maar die ik ook kan aansluiten op een beeldscherm of op de tv. En die ik kan verstoppen als ik ‘m niet nodig heb. Het is een hopelijk veelzijdig beestje, dat zich zal aanpassen naar gelang mijn gebruik door de jaren zal veranderen.

Afgelopen maandag kwam hij binnen. De eerste software heb ik geïnstalleerd en de eerste klusjes heb ik er zelfs al op gedaan. Ik heb er voor het eerst dit stukje op geschreven en ik heb getest of ik weer mee kan doen met een spelletje Age of Empires II, wat mijn vrienden online af en toe spelen. Het antwoord lijkt: ja!

Ik weet niet of deze Mac mini het ook tien jaar volhoudt. Het is een (iets) goedkoper apparaat dan de vorige iMac uit 2009, maar ik hoop er weer jaren mee vooruit te kunnen. We gaan het zien. 

Ondertussen staat mijn oude iMac nog in een hoek in de slaapkamer. Nadat de bestanden die ik nodig heb, zijn overgezet, gaat ‘ie waarschijnlijk op Marktplaats. De onderdelen zijn vast nog wat waard. Het voelt een beetje als een onwaardig afscheid. Straks staat ‘ie waarschijnlijk onder “available for parts” op Marktplaats. Terwijl we tien jaar samen hebben kunnen nerden, bijna elf jaar zelfs. Samen hebben we de eerste tien jaar van mijn werkende leven doorgemaakt. Maar het eind is gekomen. Hij weet er, zodra ik de harde schijf heb gewist, niet veel meer van. Maar ik zal ‘m niet gauw vergeten.