De tweede helft van het jaar begon natuurlijk al in juli, maar toch voelt het alsof nu pas “deel 2” begint. Op mijn werk was het de afgelopen weken rustig, en ik werkte voor een aanzienlijk deel vanuit Leiden terwijl ik op de katten (en het huis) van een vriend paste. Daarvoor fietsten we door Nederland (en een stuk Duitsland) en hadden we ook even vrij van de dagelijkse realiteit. Het was een zomer van zoveel mogelijk veilig buiten zijn, bewegen en brood bakken.

Maar nu zijn we terug, thuis. En met een uitvaart, een crematie en een ziekenhuisslechtnieuwsgesprek in de achteruitkijkspiegel zet ik me schrap voor het najaar. Schrap, want we gaan kijken of we toch op kantoor kunnen gaan werken. Schrap, vanwege mogelijke nieuwe coronagolven. En schrap omdat we niet eens meer weten waar we naar uit kunnen kijken. Kunnen we in oktober naar een huisje in Drenthe? Kan ik nog kerst vieren met mijn familie zoals vorige jaren, of missen we dit keer een familielid? Gaat het enige concert waarvoor ik nog kaartjes heb dit jaar door? En durf ik daar wel heen, zelfs al is het in Doornroosje, op loopafstand?

En toch begint het allemaal weer, maar wat begint er eigenlijk? Het gevoel van een nieuw begin, een tweede helft, met aan de horizon de feestdagen en een winter om te delen met je dierbaren…

Previous ArticleNext Article
Stefan is online adviseur, redacteur en tekstschrijver. Hij studeerde Nederlandse Taal & Cultuur in Nijmegen, maar werkt inmiddels bij ZB Communicatie & Media in Ede. In zijn vrije tijd speelt hij gitaar, maakt, ontwerpt en onderhoudt hij websites.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

V.

Vegan pizza

Natuurlijk zou ik me beter druk kunnen maken over grotere wereldproblematiek, zoals de Amerikaanse verkiezingen waarvan de stemmen momenteel geteld worden. Maar laat ik me vanochtend niet het zompige, chaotische moeras begeven wat bekend staat als de (Amerikaanse) politiek en media. Laat ik het in plaats daarvan hebben over het zompige, chaotische moeras dat mijn eerste poging tot vegan pizza bleek te zijn.

Ik overdrijf nu, want de pizza was erg lekker: de vegan kaas smelt misschien iets minder goed, op pizza smaakt de kaas prima. De vegan pesto is absoluut een aanrader. En het was mijn eigen schuld dat er zoveel vocht van de groente in het deeg trok – wat ik sowieso misschien wat langer in de oven had moeten laten voor een krokantere ervaring.

Het deeg was een variant van het gebruikelijke witte zuurdesembrood dat ik sinds augustus meerdere keren per week bak: bloem, water, zout en zuurdesemstarter. Maar dan met olijfolie. Na ruim een halve dag laten rusten en oprekken, heb ik het deeg in tweeën gedeeld en in (net wat te kort) in de oven gedaan.

Vervolgens dus nogal chaotisch en ruim belegd en dat lekker in de oven gelaten tot het er eetbaar uitzag. En het smaakte goed, zo werd geoordeeld. Maar netjes is anders…

Voor iets beter gelukte bakselfoto’s verwijs ik graag door naar Instagram. Ik zal niet pretenderen dat Heel Holland Bakt op me wacht, maar ik heb wel eens netter gebakken creaties, ehm, gecreëerd. Wel met hulp van mijn vriendin bij het insnijdwerk :

Vanavond zet ik mijn vegan avondmaaltijdenreeks door (vegan ontbijt en lunch is immers sowieso niet zo’n probleem), vermoedelijk met een curry of chili. In zo’n wokpan met saus ziet alles er toch al gauw aantrekkelijker uit, immers.