In kinderboeken, -series en niet te vergeten mijn kinderfantasie, was het overduidelijk: als je ouders boos op je zijn is dat erg, maar als ze teleurgesteld in je zijn, nou, dat is nog vele malen erger. Volgens mij zijn we dat met zijn allen een beetje vergeten. Iedereen is boos op de politiek, de overheid, de wereld. Maar misschien moeten we gewoon wat teleurgestelder zijn. Misschien dat onze ouders/leiders/politici dan wel in actie komen…
Al hebben we daar natuurlijk met zijn allen ook geen vertrouwen meer in. Om boos / teleurgesteld van te worden. En zo is de vicieuze cirkel van populisme weer rond.
